Matteo Ciffo - Frammenti - Tritone

- Σκulptura contemporanea του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Frammenti-Tritone
- Έτος 2026. Έκδοση αριθ. 1/8 - Υπογεγραμμένη και επαληθευμένη από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Υλικό: Ψυχρή τήξη σκόνης μαρμάρου και πέτρας
- Εξαιρετικές συνθήκες



Συλλογή FRAMMENTI

Η αντίφαση με τη κλασική γλυπτική συνιστά κεντρικό στοιχείο αυτής της συλλογής. Εκείνες οι μορφές, ιστορικά συνδεδεμένες με την ιδέα της τελειότητας, της αιωνιότητας και της συλλογικής μνήμης, υιοθετούνται ως αφετηρία και υπόκεινται σε μια διαδικασία διαμελισμού και επαναδιατύπωσης.
Η μορφή δεν νοείται πλέον ως σταθερή ενότητα, αλλά ως μεταβατική συνθήκη. Διακόπτεται, διαλύεται και επανασυντίθεται, αποκαλύπτοντας τη δική της αστάθεια. Ο όγκος ανοίγει, διαχωρίζεται σε μπλοκ και θραύσματα, δημιουργώντας μια νέα δομή στην οποία ο χρόνος δεν είναι πλέον κρυμμένος, αλλά γίνεται ορατό στοιχείο.
Αυτή η ένταση εξαλείφει την ιδέα της τελειότητας ως απόλυτη κατάσταση. Αυτό που φαίνεται αιώνιο αποκαλύπτει τη δική του ευαλωτότητα. Η κλασική μορφή επιβιώνει, αλλά μετασχηματισμένη: δεν αποτελεί πλέον σύμβολο αθανασίας, αλλά παρουσία διασχισμένη από τον χρόνο, εκτεθειμένη στη μεταβολή και επιστραφεί σε μια νέα διάσταση.




MATTEO CIFFO

Γεννημένος στη Μιλλάνο Biella το 1987, από το 2007 αναπτύσσω μια έρευνα εστιασμένη στο υλικό, στην μεταμόρφωσή του και στη μνήμη που διαφυλάσσει. Η δουλειά μου γεννιέται από μια άμεση σχέση με τα ευγενή και πολύπλοκα υλικά, όπως οι σκόνες μαρμάρου και πέτρας, φυσικούς χρωστούς, γαλακτώματα γης Αρμένων, οξείδια και μέταλλα. Δεν τα θεωρώ απλά εργαλεία έκφρασης, αλλά ζωντανές παρουσίες, φορείς времени, ιστορίας και πιθανότητας αναγέννησης.

Μέσω μιας διαδικασίας που θεωρώ πιο ιεροτελεστία παρά γλυπτική: μια ανάσταση του λίθου καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική προέρχεται από την παρατήρηση και την επιθυμία να επιστρέψω ζωή σε όσα θραύστηκαν, εγκαταλείφθηκαν ή ξεχάστηκαν. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται πρωτογενής ύλη για τα έργα μου.
Πρόκειται για υλικά που φέρουν ήδη μια ιστορία εντός τους. Τα διαλύω και τα επανασυναρμολογώ, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη τους κατάσταση, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο ξεπροβάλλει από μια εύθραυστη ισορροπία μεταξύ απώλειας και ανάστασης, μεταξύ μνήμης και πιθανότητας, καθιστώντας ορατό το στιγμιότυπο שבו η ύλη παύει να είναι αυτό που ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Το μονοπάτι λαμβάνει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που ξεπερνά τη συμβατική γλυπτική, προσεγγίζοντας μια διάσταση σχεδόν αλχημική. Χρησιμοποιώ ύλες που έχουν ήδη υπάρξει, τις διαλύω και τις επανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία προέρχεται από μια ένταση ανάμεσα στην καταστροφή και την αναγέννηση, στην απώλεια και στη μνήμη, καθιστώντας ορατή μια συνεχή κατάσταση μεταβολής.

Η έρευνα συγκρούεται με υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και ακατάλυτα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Αυτά που φαίνονται αμετάβλητα αποκαλύπτουν μια αστάθεια φύση, ικανή να αντιδράσει, να οξειδωθεί και να μεταμορφωθεί στον χρόνο. Αυτή η συνθήκη καθιστά το υλικό ενεργό μέρος της δουλειάς, εμπλεγμένο σε διαρκή διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευθραυστότητα, και η αιωνιότητα εκδηλώνεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Το υλικό δεν υπάγεται, αλλά γίνεται συνσυγγραφέας, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη του χεριού, της διαδικασίας και της δικής του εξέλιξης.

Αυτοδίδακτος, έχω χτίσει το μονοπάτι μου μέσα από πειραματισμό, παρατήρηση και ακρόαση. Η προσέγγιση δεν αποσκοπεί στον έλεγχο, αλλά στην συνοδεία του υλικού στην μεταμόρφωσή του. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ιχνίδια και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννώνται.
Αυτή η πρακτική εξερευνά το υλικό ως ζωντανό αρχείο. Οι γλυπτές εμφανίζονται ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα σε αταξία και ανάσταση, ανάμεσα σε μόνιμοτητα και μεταμόρφωση, αποδίδοντας στο υλικό μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.