Wxyz (1980) - "322-1"

Σήμερα, αντί να αναζητά ένα τοίχο, ο Wxyz τον δημιουργεί. Το 322-1 γεννήθηκε από την εξέλιξη της δουλειάς του Wxyz: από τη μετατόπιση μιας πρακτικής γκραφίτι σε μια βαθιά έρευνα γύρω από τη μυρωδιά της πόλης. Για αρκετά χρόνια, ο χώρος έκφρασής του ήταν ο δημόσιος χώρος. Ζωγράφιζε σε τοίχους, αλλά το ενδιαφέρον του δεν ήταν μόνο η κίνηση του γκραфίτι. Πρoτύτερα ήθελε να κάνει τον διάλογο της παρέμβασής του με το υποκείμενο σκηνικό, αντί να το καλύψει ολόκληρο. Ο τοίχος ήταν αναπόσπαστο μέρος του έργου.\nΑναζητούσε τους καθαρούς τοίχους, εκείνους που ποτέ δεν είχαν βαφτεί, των οποίων οι επιφάνειες είχαν ήδη μετατραπεί από τον χρόνο. Το μπετόν, τα ίχνη υγρασίας ή τα διαδοχικά στρώματα βαφής συνιστούσαν ένα λεξιλόγιο το οποίο δεν επρόκειτο να σβήσει. Αυτές οι ύλες απορροφούσαν τη βαφή, τη συγκρατούσαν, την αποκάλυπταν διαφορετικά. Κρατούσαν ήδη μια μνήμη.\nΟ Wxyz δεν έχει ποτέ ζωγραφίσει τόπους προορισμένους για εξαφάνιση από την καθημερινότητά του. Παρέμβαινε στις γειτονιές όπου ζούσε. Αυτοί οι τοίχοι αποτελούσαν κομμάτι του οικείου τοπίου του. Ζωγραφίζοντάς τους, δεν ήθελε να κατακτήσει μια επικράτεια· μεταμορφωνε το τοπίο μέσα στο οποίο ο ίδιος θα συνέχιζε να εξελίσσεται. Με τον χρόνο κατάλαβε ότι απευθυνόταν ίσως λιγότερο στους περαστικούς και περισσότερο σε εκείνον τον ίδιο, σε αυτόν που θα γινόταν μερικές μέρες, μήνες ή χρόνια αργότερα.\nΣιγά σιγά, η αστική ύλη έγινε το αληθινό θέμα της δουλειάς του. Σήμερα, το μπετόν, το ξύλο, ο ψαμιντέρος ή ο μπρούτζος γίνονται πεδία πειραματισμού όπου η ύλη διαμορφώνεται, σκάβεται, πατινάζεται, μερικές φορές βαφεται. Το κίνητρό του παραμένει η παρέμβαση, αλλά το υποκείμενο έχει πλέον γλυπτικό χαρακτήρα.\nΤο 322-1 γεννήθηκε κατά τη διάρκεια του περιορισμού, όταν ο Wxyz μοιραζόταν μεγάλο μέρος του χρόνου του στο εργαστήριό του με τον γιο του. Μέχρι τότε, η δουλειά του ήταν κυρίως δομημένη γύρω από τα τέσσερα τελευταία γράμματα του αλφαβήτου — W, X, Y και Z. Με την αλληλεπίδρασή τους, κατάλαβε ότι αυτές οι μορφές δεν προκαλούσαν το ίδιο συναίσθημα με μια φιγούρα ικανή να υπενθυμίσει μια παρουσία. Έτσι εγκατέλειψε σταδιακά το γράμμα υπέρ ενός σχήματος ενθερμολογικά στοιχειώδους, κάπου μεταξύ του χαρακτήρα, του κτιρίου και του σημαδιού.\nΟ γιος του το έβλεπε ως ζωντανό όν. Εκείνος το έβλεπε ως μια μορφή απλή και αφαιρετική αρκετά για να συνεχίσει να μιλά για την πόλη.\nΤο 322-1 δεν είναι χαρακτήρας με αφηγηματικό νόημα. Είναι ένα θραύσμα αστικής ύλης που παίρνει υπόσταση. Ένα κομμάτι της πόλης που γίνεται παρουσία.\nΑυτό που ενδιαφέρει τον Wxyz στην πόλη δεν είναι η τάξη της, αλλά ό,τι του διαφεύγει. Μεγάλωσε περιτριγυρισμένος από μπετόν, ορθών γωνιών και προσόψεων σχεδιασμένων να είναι λείες, κανονικές, σχεδόν κλινικές. Ωστόσο, καμία αρχιτεκτονική δεν παραμένει άθικτη. Τα ρατά, οι αποκοπές, οι επισκευές, οι κατεδαφίσεις ή οι επικάλυψεις υλικών είναι τόσα ατυχήματα που αποκαλύπτουν τον χρόνο και τις ανθρώπινες παρουσίες. Αυτές ακριβώς οι περιοχές τρέφουν την έρευνά του.\nΌταν ένα κτίριο κατεδαφίζεται, τοι τοιχοίδες εσωτερικοί εμφανίζονται ξαφνικά στην επιφάνεια. Τα ταπετσαρισμένα χαλιά, οι στρώσεις βαφής ή τα ίχνη χρήσης γίνονται ορατά καθώς είχαν προοριστεί να μείνουν κρυμμένα. Ο Wxyz αγαπά την ιδέα ότι οι τοίχοι διαθέτουν ένα είδος ιδιωτικότητας. Διατηρούν σιωπηλά τα ίχνη των ζωών που τους διέτρεξαν, μέχρι τη στιγμή που ένα γεγονός τα αποκαλύπτει.\nΤο όνομα 322-1 παραπέμπει στο άρθρο 322-1 του Γαλλικού Ποινικού Κώδικα, που καταπολεμά τη δολιοπαθγήξα κατά ξένης περιουσίας. Υπό αυτήν την προσδιορισμό οι παρεμβάσεις γκραφίτι συνήθως αναφέρονται.\nΟ Wxyz διάλεξε αυτό το όνομα ως ένα νεύμα και ως ανάστροφη οπτικής. Ποτέ δεν ταυτίστηκε με μια άποψη του γκραφίτι περιορισμένη στη β destruction. Οι καλλιτέχνες που τον ενέπνευσαν επιδιώκουν πρωτίστως να προσφέρουν κάτι στο δημόσιο χώρο, να οικοδομήσουν ένα διάλογο με την πόλη αντί να την καταστρέψουν. Το να ζωγραφίσεις έναν τοίχο ήταν πάντα για εκείνον ένας τρόπος να προσφέρεις κάτι σε έναν χώρο: μια κίνηση απευθυνόμενη, χωρίς να γνωρίζει αν θα γίνει αποδεκτή, κατανοητή ή αποδεκτή. Το όνομα 322-1 διατηρεί έτσι το ίχνος αυτής της αντίφασης: μια πρόθεση διαμοίρασης που νομικά άνηκε στην υποβάθμιση.\nΚάθε 322-1 σχεδιάζεται ως θραύσμα αστικής ύλης. Ένα κομμάτι της πόλης που διατηρεί τα ίχνη του χρόνου, των χρήσεων και των ανθρώπινων παρουσιών. Μια ύλη που, καθώς μετασχηματίζεται, τελικά διηγείται λίγο από όσα έζησε.