Pippo - The Last Aperitif

The Last Aperitif

Οι δύο αυτοί φιγούρες, από απόσταση, αιωρούνται στο φως της μεσημεριανής ώρας - ένας άντρας με λευκό λινό, με την πλάτη γυρισμένη προς εμάς, και μια γυναίκα σε σμαραγδένιο πράσινο, το πρόσωπό της μερικώς σκιασμένο κάτω από ένα ξεθωριασμένο καπέλάκι από σανό. Μεταξύ τους, ένα μικρό μεταλλικό τραπέζι κρατά δύο ευαίσθητα γυαλιά, ελάχιστα χρησιμοποιημένα. Το πέλαγος πίσω τους λαμποκοπά σε βαθιά τουρκουάζ πινελιές, εφαρμοσμένες με αυτοπεποίθηση, υφασματικη πινελιά που κάνει το νερό να αναπνέει. Μακριές σκιές διαχέονται πάνω σε λευκούς λιθόστρωτους πλάκες, τρυφερές και εκτεταμένες, σαν ο χρόνος να τραβά οριστικά προς τα πίσω.

* Διαστάσεις: 100 x 75 x 2.5 cm (Υ x Π x B)
* Μέσο: Πρωτότυπο ακρυλικό σε καμβά επαγγελματικής ποιότητας
* Έκδοση: Μοναδικό, ενός κομματιού πρωτότυπο έργο τέχνης
* Υποστήριξη: Τεντωμένο σε ένα επαγγελματικό ξύλινο πλαίσιο (έτοιμο προς ανάρτηση).
* Καδράρισμα: Χωρίς κάδρο (τα πλάγια έχουν βαφτεί, δεν περιλαμβάνει εξωτερικό κάδρο)
* Αυθεντικότητα: Υπογεγραμμένο στο οπίσθιο μέρος; περιλαμβάνει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (COA).
* Logistics: Επαγγελματική συσκευασία και πλήρως ασφαλισμένη αποστολή από την Ιταλία με ιχνηλάτηση.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη: Pippo
O Pippo (γεννημένος στη Μόντσα) δημιουργεί έργα που πλοηγούνται στο ήσυχο έδαφος μεταξύ γεωμετρικής αφαίρεσης και σουρεαλισμού. Αφήνοντας πίσω μια επιτυχημένη καριέρα στο γραφικό σχέδιο για να αφιερωθεί εξ ολοκλήρου στη ζωγραφική, εγκαταστάθηκε κοντά στις ήσυχες ακτές της λίμνης Ματζιόρε. Το παρελθόν του διαφαίνεται στις συνθέσεις του - αρχιτεκτονικές, ισορροπημένες και ακριβείς - αλλά μαλακώνονται από μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα που αισθάνεται σαν μνήμη ή όνειρο.

Για τον Pippo, η τέχνη είναι μια εμβυθιστική πράξη. Αλληλεπιδρά με τα υποκείμενά του γράφοντας αφηγήσεις σε πρώτο πρόσωπο ενεστώτα, βάζοντας νοητικά τον εαυτό του μέσα στο καμβά για να βιώσει τη στιγμή από μέσα. Ωστόσο, ενώ εισέρχεται αυτοπροσώπως σε αυτούς τους κόσμους, αφήνει τον φυσικό καμβά ανοικτό στην ερμηνεία. Οι μορφές του, παρότι κομψά ντυμένες, συχνά δεν έχουν πρόσωπο. Αυτή η ανωνυμία είναι πρόσκληση: διασφαλίζει ότι ο πρωταγωνιστής «μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε», επιτρέποντας σε αυτόν που βλέπει να μπει στη σκηνή και να κατοικήσει την ιστορία ο ίδιος.

Το πέρασμα αυτό μεταξύ ορατού και αοράτου ορίζει και τον καλλιτέχνη. Αποτραβηγμένος και εσωστρεφείς, γράφει ιδιωτικά και προτιμά τα καμβά του να μιλούν. Διατηρεί καμία ψηφιακή ίχνος, αποφεύγει τα κοινωνικά μέσα για να διατηρήσει την ίδια αίσθηση μυστηρίου που βρίσκεται στο έργο του.

Χρησιμοποιώντας μια παλέτα με ήπια, ατμοσφαιρικά τόνους, διακοσμημένους με αποφασιστικό χρώμα, ο Pippo τελειοποιεί μια γλώσσα κομψής οικονομίας. Οι πίνακές του - γεμάτοι σιωπηλά ζώα, κοφτές σκιές και λαμπερό φως - δεν είναι απλώς εικόνες, αλλά ανοιχτές ιστορίες επιθυμίας και ευγένειας.