Pippo - The Last One Awake

Ο Τελευταίος που Ξυπνά

Κάθομαι μόνος στην καμπύλη μπάρα του δεινού εστιατορίου, το καπέλο μου τραβηγμένο χαμηλά, ένα ποτήρι ακουμπισμένο απαλά στα χείλη μου, ενώ απέναντι, διαπερνά τον γυαλιστερό ξύλο μια χλωμή, φαινοειδή φιγούρα σκύβει σιωπηλά. Η νύχτα σφύζει βαθύ μπλε πίσω από τα ευρύφυλλα τζάμια, κρύα και αδιάφορη. Μέσα, ένα θερμό καφέ φως ρευστοποιείται πάνω στο μελαχολικό στρογγύλι ύφος του μπαρ. Ελεύθερες, εκφραστικές πινελιές βοηθούν να δοθεί η σκηνή με τρυφερή επιτακτικότητα, τα χρώματα μετακινούνται ανάμεσα σε σκιά κυανού και στην πρασινοκίτρινη άκρη, η μοναξιά αποτυπώνεται ορατή και πονετικά απαλή.

* Διαστάσεις: 100 x 75 x 2.5 εκ. (Υ x Π x Β)
* Υλικό: Αρχικό ακρυλικό πάνω σε καμβά επαγγελματικής ποιότητας
* Έκδοση: Αποκλειστικό, ένα και μοναδικό πρωτότυπο έργο τέχνης
* Υποστήριξη: Τεντωμένο σε επαγγελματικό ξύλινο πλαίσιο (έτοιμο για ανάρτηση).
* Κορνίζα: Χωρίς κορνίζα (οι πλευρές είναι βαμμένες, εξωτερική κορνίζα δεν περιλαμβάνεται)
* Αυθεντικότητα: Υπογεγραμμένο στο οπίσθιο μέρος· περιλαμβάνει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (COA).
* Μεταφορές: Επαγγελματική συσκευασία και πλήρως ασφαλισμένη αποστολή από την Ιταλία με ιχνηλάτηση.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη: Pippo
Pippo (γεννημένος στη Μόντσα) δημιουργεί έργα που διέρχονται το ήσυχο έδαφος ανάμεσα στην γεωμετρική αφαίρεση και τον σουρρεαλισμό. Αφήνοντας πίσω μια επιτυχημένη καριέρα στο γραφιστικό σχέδιο για να αφιερωθεί εξ ολοκλήρου στη ζωγραφική, εγκαταστάθηκε κοντά στις γαλήνιές όχθες της Λίμνης Ματζόρε. Το υπόβαθρό του φαίνεται στις συνθέσεις του—αρχιτεκτονικές, ισορροπημένες και ακριβείς—όμως αυτές μαλακώνουν από μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα που αισθάνεται σαν μνήμη ή όνειρο.

Για τον Pippo, η τέχνη είναι μια εμβυθιστική πράξη. Εμπλέκεται με τους θεματικούς του γράφοντας αφηγήσεις σε πρώτο ενικό ενεστώτα, βγαίνοντας νοητικά μέσα στον καμβά για να βιώσει τη στιγμή από μέσα. Ωστόσο, ενώ εισέρχεται σε αυτούς τους κόσμους προσωπικά, αφήνει τον φυσικό καμβά ανοιχτό στην ερμηνεία. Οι φιγούρες του, αν και κομψά ενδεδυμένες, συχνά δεν έχουν πρόσωπο. Αυτή η ανωνυμία αποτελεί πρόσκληση: εξασφαλίζει ότι ο ήρωας «μπορεί να γίνει οποιοσδήποτε», επιτρέποντας στον θεατή να πατήσει μέσα στη σκηνή και να κατοικήσει την ιστορία ο ίδιος.

Αυτό το όριο ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο καθορίζει επίσης τον καλλιτέχνη. Δεσμευμένος και εσωστρεφής, γράφει ιδιωτικά και προτιμά τα καμβά του να μιλούν. Διατηρεί μηδαμινό ψηφιακό αποτύπωμα, αποφεύγει τα κοινωνικά μέσα για να διατηρήσει το ίδιο αίσθημα μυστηρίου που βρίσκεται στο έργο του.

Χρησιμοποιώντας μια παλέτα λεπτών, ατμοσφαιρικών τόνων ορθώνεται με αποφασιστικά χρώματα, ο Pippo τελειοποιεί μια γλώσσα κομψής οικονομίας. Οι ζωγραφιές του—γεμάτες σιωπηλά ζώα, απότομες σκιάσεις και λάμπον φως—δεν είναι απλώς εικόνες, αλλά ανοιχτές ιστορίες πόθου και χάρης.