Pippo - Longing at the Glass

Πόθος στο Γυαλί

Κάθομαι στο κατώφλι ανάμεσα σε κόσμους, ξυπόλυτος και αμίλητος, το λευκό μου φόρεμα απλώνεται ήρεμα γύρω μου σαν ένα ξεχασμένο όνειρο. Πίσω από το γυαλί, ψάρια παρασέρνονται μέσα σε φωτεινά μπλε νερά, τα ασημένια σώματά τους αγκαλιάζουν φως που δεν μπορώ να φτάσω. Το χέρι μου υψώνεται, σχεδόν αγγίζοντας, σχεδόν πιστεύοντας.

Η πινελιά είναι χαλαρή και παθιασμένη, χοντρές στρώσεις κοβαλτ και κεραμιδί κυλά γύρω μου, ενώ η μορφή μου αποδίδεται με τρυφερή ζεστασιά, χρυσό δέρμα λάμπει απέναντι σε έναν δροσερό υδάτινο κόσμο που μπορώ μόνο να μαρτυρήσω, ποτέ να εισέλθω. Κάτι πονά κρυφά σε αυτόν τον χώρο ανάμεσα σε λαχτάρα και γυαλί.

* Διαστάσεις: 100 x 75 x 2,5 εκ. (Υ x Π x Β)
* Μέσο: Πρωτότυπο λάδι σε καμβά επαγγελματικής ποιότητας
* Έκδοση: Μοναδικό, ένα και μοναδικό πρωτότυπο έργο τέχνης
* Υποστήριξη: Τεντωμένο σε επαγγελματικό ξύλινο πλαίσιο (έτοιμο για κρέμασμα).
* Στήριξη: Χωρίς περίβλημα (τα πλαϊνά είναι βαμμένα, εξωτερικό πλαίσιο δεν περιλαμβάνεται)
* Αυθεντικότητα: Υπογεγραμμένο στο πίσω μέρος; περιλαμβάνει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (COA).
* Logistics: Επαγγελματική συσκευασία και πλήρως ασφαλισμένη αποστολή από την Ιταλία με ιχνηλάτηση.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη: Pippo
Pippo (γεννηθείς στη Μόντσα) δημιουργεί έργα που διαβαίνουν το ήσυχο τοπίο ανάμεσα στην γεωμετρική αφαίρεση και τον σουρεαλισμό. Αποχωρώντας από μια επιτυχημένη καριέρα στο γραφικό σχέδιο, αφιέρωσε εξ ολοκλήρου τον εαυτό του στη ζωγραφική και εγκαταστάθηκε κοντά στις ήσυχες ακτές της λίμνης Ματζόρε. Το υπόβαθρό του φαίνεται στις συνθέσεις του—αρχιτεκτονικές, ισορροπημένες και ακριβείς—όμως αυτές απαλύνονται από μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα που αισθάνεται σαν μνήμη ή όνειρο.

Για τον Pippo, τέχνη είναι μια εμβυθιστική πράξη. Αλληλεπιδρά με τα θέματα του γράφοντας αφηγήσεις στο πρώτο πρόσωπο ενεστώτα χρονικά, θεωρώντας εντός του τον καμβά για να ζήσει τη στιγμή από μέσα προς τα έξω. Ωστόσο, ενώ εισέρχεται αυτοπροσώπως σε αυτούς τους κόσμους, αφήνει τον φυσικό καμβά ανοιχτό σε ερμηνεία. Τα πρόσωπα του, παρότι κομψά ντυμένα, συχνά δεν φέρουν πρόσωπα. Αυτή η ανωνυμία είναι πρόσκληση: εξασφαλίζει ότι ο κεντρικός χαρακτήρας “μπορεί να γίνει όποιος θέλει,” επιτρέποντας στον θεατή να μπει στη σκηνή και να ζήσει την ιστορία ο ίδιος.

Αυτό το όριο ανάμεσα στον ορατό και το αόρατο ορίζει επίσης τον καλλιτέχνη. Απόμακρος και εσωστρεφής, γράφει ιδιωτικά και προτιμά τα καμβά του να μιλούν. Δεν αφήνει ψηφιακό αποτύπωμα, αποφεύγει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να διατηρήσει το ίδιο αίσθημα μυστηρίου που υπάρχει στα έργα του.

Με μια παλέτα υποτονικών, ατμοσφαιρικών τόνων, που διακοπή με αποφασιστικό χρώμα, ο Pippo τελειοποιεί μια γλώσσα κομψής οικονομίας. Οι ζωγραφιές του—γεμάτες σιωπηλά ζώα, κοφτές σκιές και λαμπρό φως—δεν είναι απλά εικόνες, αλλά ανοιχτές ιστορίες λαχτάρας και χάρης.