Montiel-1985 - "FÓSIL VIVIENTE"

Αυτό το έργο εξερευνά την ένταση μεταξύ της ευθραυστότητας της ύλης και της διατήρησης της ουσίας. Η φιγούρα του ψαριού εμφανίζεται ανοιχτή, αποκαλύπτοντας όχι μόνο τη δομή του εσωτερικά, αλλά και μια καρδιά που αψηφά τη λογική της ανατομίας και μετατρέπεται σε σύμβολο. Εκεί όπου θα έπρεπε να βρίσκεται μονάχα η βιολογική μηχανική, διαφαίνεται το κέντρο του συναισθήματος, η ζωτικής μνήμη που επιβιώνει από τη φθορά του χρόνου. Το σώμα, σχεδόν περιορισμένο σε ένα απολίθωμα, υπενθυμίζει το αποτύπωμα εκείνου που υπήρξε. Οι διαβρωμένες του μορφές θυμίζουν ότι κάθε ύπαρξη υπόκειται σε διαδικασίες μεταμόρφωσης, απώλειας και αλλαγής. Ωστόσο, η καρδιά παραμένει άθικτη, ζωντανή και φωτεινή, σαν μια δύναμη που αντιστέκεται στο να εξαφανιστεί. Είναι η μεταφορά εκείνου που παραμένει ζωντανό πέρα από την εξωτερική εμφάνιση: η ταυτότητα, τα αισθήματα, η μνήμη και το πνεύμα. Το έργο θεμελιώνει έναν διάλογο μεταξύ ζωής και θανάτου, ανάμεσα στην παραμονή και την εξαφάνιση. Το ψάρι, αρχαίος κάτοικος των βαθιών, μετατρέπεται εδώ σε μάρτυρα του γεωλογικού και ανθρώπινου χρόνου. Το σκελετός του μιλά για το παρελθόν· η καρδιά του, για το διαρκές παρόν της συγκίνησης. Μαζί οικοδομούν μια εικόνα όπου η ευαλωτότητα δεν είναι συνώνυμη με την αδυναμία, αλλά με την αλήθεια. Το μπλε υπόβαθρο, απέραντο και σιωπηλό, παραπέμπει στον ωκεανό ως πηγή και αρχείο της ζωής. Σε αυτόν τον αιωρούμενο χώρο, το πλάσμα φαίνεται να αιωρείται ανάμεσα σε δύο καταστάσεις: ανάθημα-απολίθωμα και οργανισμός, ανάμνηση και παρουσία. Έτσι, το Ζωντανό Απολίθωμα θέτει ένα ουσιαστικό ερώτημα: τι επιβιώνει πραγματικά όταν ο χρόνος έχει καταναλώσει τη μορφή; Η απάντηση φαίνεται να χτυπά στο κέντρο της εικόνας. Δεν είναι το σώμα που διαρκεί, αλλά αυτό που του έδωσε νόημα. Γιατί ακόμη και όταν η ύλη θραύεται, υπάρχει μια αόρατη δύναμη που συνεχίζει να κατοικεί τη μνήμη του κόσμου. Εκεί όπου τελειώνει το απολίθωμα, αρχίζει η εσωτερική ζωή.