Anton Sminck van Pitloo (1790–1837), Αποδίδεται σε - Italian Capriccio - XL format

Ιστορικό πίνακας τοπίων σε λάδι σε καμβά του 19ου αιώνα, πιστοποιούμενος στον Άντον Σμίνκ Πίτλοου (1790–1837)
Αυτός ο υπέροχος αυθεντικός πίνακας τοπίου σε λάδι, κλασικός και επιμελημένος, αποδίδεται στον Άντον Σμίνκ Πίτλοου (1790–1837) και λειτουργεί ως αρχιτεκτονικό capriccio—ένα φανταστικό συνθέσιμο τοπίο που συνδυάζει πραγματικά και φανταστικά κλασικά ερείπια σε μια σκηνή.

Αυτός ο πίνακας, κατόπιν αιτήματος, συνοδεύεται από πιστοποιητικό γνησιότητας που εκδίδεται από επίσημο Εμπειρογνώμονα ιταλικών επίπλων για το Επιμελητήριο του Ρώμης και για τα Πολιτικά Δικαστήρια της Ρώμης.
Επαγγελματική συσκευασία εξασφαλισμένη
Παγκόσμια μεταφορά μέσω DHL ή FEDEX

Ο Πίτλοου ήταν ο ιδρυτής της Σχολής του Ποσίλοπο, αυτού του ναπολιτάνικου κινήματος τοπίου, το οποίο μετατοπίστηκε από την αυστηρή ρεαλιστική απόδοση σε ρομαντικό προσανατολισμό.
Το έργο μαρτυρεί τη χαρακτηριστική ευαισθησία του Πίτλουου στο φως, χρησιμοποιώντας το για τη δημιουργία βάθους και μιας «λοιστραγωγικής» ατμόσφαιρας.
Η τεχνική του φημίζεται για την ταχύτητα και τη λαμπρότητα, συχνά απεικονίζεται en plein air (επί τόπου) για την καταγραφή φευγαλέων φυσικών δεδομένων πριν την εξευ refinement στο εργαστήριο.
Χαρακτηρίζεται από σύγχρονες φιγούρες—γνωστές ως staffage—που δίνουν κλίμα και ανθρωπολογική αφήγηση στην μεγαλοπρεπή αρχιτεκτονική. Επικρατούν διάφορα κλασικά ερείπια, συμπεριλαμβανομένου ενός κεντρικού κυκλικού ναού θόλος και ερειπωμένα τόξα, που είναι συχνά μοτίβα στα έργα του Πίτλουου.
Ακολουθώντας τις παράδοση τοπίων του 18ου αιώνα, περίπου το ήμισυ του καμβά είναι αφιερωμένο στον ουρανό, χρησιμοποιώντας σύννεφα για να κατευθύνει το βλέμμα και να ενισχύσει το βάθος της σκηνής.
Ο πίνακας εμφανίζει εμφανώς αρχαίο κυκλικό ναό και αποσπασμένους κίονες, αντικατοπτρίζοντας το συχνό ενδιαφέρον του καλλιτέχνη για αρχαιολογικούς τόπους της Ιταλίας, όπως αυτοί στη Ρώμη και το Πάεστιουμ. Μεγάλα, λεπτομερή δέντρα λειτουργούν ως repoussoir (πλαίσιο) στα δύο άκρα, τεχνική επιλογή που προωθεί το μάτι του θεατή προς το φωτεινό κέντρο του τοπίου.
Αυτό το έργο τέχνης, που δεν έχει ξαναβγεί στην αγορά, προέρχεται από μια σημαντική ιταλική ιδιωτική συλλογή και κοσμείται από ένα впечатσιακό αρχικό κάδρο από γυαλισμένο ξύλο, σε πολύ καλή κατάσταση.

Ο Άντονι ή Άντον Σμίνκ Πίτλοου (1790–1837) ήταν ολλανδός ζωγράφος. Το επώνυμό του αρχικά ήταν Πίτλο, αλλά πρόσθεσε το επιπλέον «o» επειδή συχνά µάλλονε για Ιταλό κατά τη διαμονή του στην Ιταλία. Στα ιταλικά είναι επίσης γνωστός ως Άντόνιο βαίν Πίτλοου.
Γεννήθηκε στο Αρνχενμ. Άρχισε σπουδές ζωγραφικής πρώτα στο Παρίσι και ύστερα στη Ρώμη, όπου ήδη βρισκόταν μια διεθνής καλλιτεχνική αποικία, το 1811. Ωφελήθηκε από μια υποτροφία που πρόσφερε ο Λουδοβίκος Μπωναπαρτής, ο βασιλιάς της Ολλανδίας. Το 1815, μετά την πτώση του Μπωναπαρτής, οι πληρωμές της υποτροφίας διακόπηκαν. Του ζητήθηκε να εργαστεί στην Νάπολη από τον Ρώσο διπλωμάτη και κριτικό τέχνης Κοντ Γκριγκόρι Βλαδιμιρώβιτς Ορλόφ (1777 – 22 Ιουνίου 1826). Το 1816 κέρδισε, σε δημόσιο διαγωνισμό, τη θέση καθηγητή τοπίου στην Ναπολιτάνικη Ακαδημία. Ο λόρδος Νάπιερ τον επαίνεσε ως ζωγράφο τοπίου:
«Η του τρόπος δεν είναι πολύ προσεκτικός ή σχολαστικός, αλλά γεμάτος ευαισθησία. Το μολύβι του παραμένει αληθινό στις γενικές επιρροές, είτε ο καμβάς του αποκαλύπτει το βλέμμα που λούζεται από το μεσημεριανό φως του ιταλικού ουρανού, είτε τα κύματα αστράφτουν στη ροή του ήλιου, είτε τα χωράφια ανανεώνονται και ατμίζουν με την αυγή. Κάθε χρώμα βρίσκει το αντίστοιχό του στην παλέτα του, και καμιά αεροφαιρική μαγεία δεν είναι τόσο ευμετάβλητη ώστε να διαφύγει τον λεπτό του μιμητισμό: αν και δεν είναι τόσο τέλειος στην απεικόνιση συγκεκριμένων αντικειμένων, μπορούσε να αγγίξει τους διαφόρους τύπους φυλλώματος με επαρκή ακρίβεια. Οι πρωταρχικές του περιοχές διαχειρίζονταν με γούστο· και οι φιγούρες του, απομακρυνόμενες προσεκτικά σε κάποια απόσταση από το μάτι, αποτελούσαν ευχάριστο συμπλήρωμα στη ακινητή σκηνή.»
Το 1820 παντρεύτηκε τη Γιαουλια Μόρι και έτσι became πολίτης του Βασιλείου των Δύο Σικελιών. Έγινε ομιλητής στο Ινστιτούτο Τέχνης της Νάπολης όπου εξειδικεύτηκε σε εξπέρζοτο στην ποιμενική ζωγραφική. Γύρω στο 1826 ζούσε στο Vicoletto del Vasto 15, με τον Κάρλ Γκότζλοφ, τον Giacinto Gigante και τον Teodoro Duclere. Ο Γκαμπριέλε Σμαργιάσι ήταν μαθητής και διάδοχός του στην ακαδημία. Τα έργα του έχουν συγκριθεί με προάγγελους του ιμπρεσιονισμού, περίπου εξήντα χρόνια πριν εφευρεθεί αυτός ο όρος.

Για περαιτέρω πληροφορίες, επικοινωνήστε με Egidimadeinitaly

Οι διαστάσεις περιλαμβάνονται μαζί με το κάδρο