"MONTIEL"(1985) - "FOTOGRAMA"

Το φωτογράφημα παρουσιάζει το σώμα του ψαριού ως εικόνα παγωμένη, μια αιωρούμενη στιγμή ανάμεσα στο φυσικό και το κατασκευασμένο. Το έργο ξεκινά από μια αναγνωρίσιμη μορφή, αλλά τη διασπά οπτικά με θραύσματα, υφές, γραμμές και γεωμετρικά σχήματα που φαίνονται να ανήκουν σε διαφορετικές στιγμές ίδιας εικόνας.
Ο τίτλος αναφέρεται στο φωτογραφικό καρέ ως ελάχιστη ενότητα μιας οπτικής ακολουθίας: μια σταθερή εικόνα που περιέχει τη δυνατότητα κίνησης. Σε αυτό το έργο, το ψάρι φαίνεται να έχει μείνει παγωμένο σε μια ορισμένη στιγμή, σαν θραύσμα εξαγμένο από μια ταινία ή από μνήμη. Οι διαφορετικές επιφάνειες και υλικά υποδηλώνουν ότι εκείνο που βλέπουμε δεν είναι μια στατική αντιπροσώπευση, αλλά η καταγραφή μιας διαδικασίας, μιας κίνησης που έχει διακοπεί.
Η θραύση της ανατομίας δημιουργεί μια ένταση ανάμεσα στη συνέχεια και τη ρήξη. Οι πτέρυγες, οι κλίμακες και οι εσωτερικές δομές αναδιοργανώνονται σε μια σύνθεση όπου κάθε στοιχείο λειτουργεί ως μέρος μιας ευρύτερης εικόνας. Οι γεωμετρικές ζώνες εισάγουν μια διάσταση σχεδόν κινηματογραφική: το σώμα φαίνεται να διατρυγάται από διαφορετικούς χρόνους, πλάνες ή στιγμές υπερκεράσεις.
Η αντίθεση ανάμεσα στους ζεστούς τόνους του φόντου και τα μπλε, ωχρά, άσπρα και μαύρα της μορφής ενισχύει αυτή τη αίσθηση της εικόνας αποκαλυπτομένης, επεμβατικής και παγωμένης. Το ψάρι παύει να είναι απλώς ένα ζώο για να μετατραπεί σε ένα είδος οπτικού καταγραφέα: μια στιγμή που διατηρεί τα ίχνη αυτού που συνέβη νωρίτερα και αυτού που θα μπορούσε να συμβεί μετά.
Το φωτογράφημα θέτει, έτσι, μια σκέψη για τον χρόνο, τη μνήμη και την εικόνα ως θραύσμα. Κάθε μέρος του ψαριού λειτουργεί ως ίχνος ενός κινήματος που πλέον δεν μπορούμε να δούμε. Το έργο παγώνει μια στιγμή, αλλά ταυτόχρονα αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να φανταστούμε εκείνο που συνέβη νωρίτερα και εκείνο που θα συνεχίσει μετά από αυτή τη στιγμή αιωρούμενη.