Elizabeth - La Escalera al Refugio de la Cima

Έργο τέχνης της καλλιτέχνιδας Elizabeth, φτιαγμένο με την τεχνική ελαιογραφίας σε επαγγελματικό καμβά υψηλής ποιότητας. Διαστάσεις 50 x 70 cm πίνακα. Αρχική έκδοση. Η αποστολή θα πραγματοποιείται μέσω της εταιρείας United Parcel Service (UPS) για Ισπανία και Ευρώπη, και μέσω της εταιρείας FedEx για τον υπόλοιπο κόσμο. Το έργο θα είναι Wι γερμένο και θα προστατεύεται με πολλαπλά στρώματα συσκευασίας, bubble wrap και θα τοποθετηθεί σε ανθεκτική σωλήνα. Αφού εξοφληθεί το έργο, απαιτούνται τρεις ημέρες για τη διαδικασία συσκευασίας και παράδοσης στην εταιρεία μεταφορών. Το κομμάτι θα φτάσει σε δέκα ημέρες, ανάλογα με τη χώρα προορισμού.

Η Κουβανή ζωγράφος Elizabeth (πληροφόρηση/εκπαίδευση), κάτοικος και ενεργή στη Μαδρίτη, αναπτύσσει μια σειρά ονείρευσης τοπίων όπου η οικιστική αρχιτεκτονική στηρίζεται πάνω σε αιωρούμενες πέτρες και αδύνατες ισορροπίες. Οι συνθέσεις της—ανάμεσα στη θαλάσσια και τον ουράνιο—προτείνουν μια ποιητική ανάλυση για το καταφύγιο, τη μνήμη και τη φθαρτότητα του βιώσιμου. Με μια ατμοσφαιρική διαχείριση του ουρανού και μια ζωγραφική παλέτα ζωντανών μπλε, ροζ και πράσινων, η καλλιτέχνης δημιουργεί σκηνές έντονης συναισθηματικής φωτεινότητας: ανοικτά παράθυρα, καπνισμένες σομπούλες, σκάλες που ανεβαίνουν, δέντρα που ανθίζουν σε ύψη εξωπραγματικά. Το έργο συνδυάζει ακρίβεια στη λεπτομέρεια και εκφραστικότητα στην ύλη, πετυχαίνοντας εικόνες έντονου οπτικού και αφηγηματικού αντίκτυπου, ικανές να συνυπάρξουν ανάμεσα στην παρατήρηση και το θαυμασμό.

Αυτά τα κομμάτια της Elizabeth οικοδομούν ένα σύμπαν όπου η κατοικία—εκείνο το οικείο σύμβολο καταφυγίου—μετατρέπεται σε έξιυμα ποιητικότερη ιδέα από τη δομή: εμφανίζεται αιωρούμενο, επικεφαλής σε αδύνατες πέτρες, ισορροπώντας σε πύργους από πέτρα, απομονωμένο σε μικροσκοπικά νησιά σαν ο πραγματικός κόσμος να είχε περιοριστεί στο ουσιώδες. Υπάρχει μια σιωπηρή αφήγηση σε κάθε σκηνή: η σκάλα που ανεβαίνει προς το αβέβαιο, ο καπνός που εξέρχεται από μια εστία ως ένδειξη ζωής, τα ανοικτά παράθυρα που θερμαίνουν το απομακρυσμένο, και τα δέντρα που, ακόμη και σε ύψη εξωπραγματικά, ανοίγονται σαν μια υπόσχεση συνέχειας.

Η θεματολογία είναι, στο βάθος, μια μεταφορά για την αναφορικότητα και την ισορροπία: το «κατοικείν» δεν είναι μόνο το να βρίσκεσαι σε έναν τόπο, αλλά να τον στηρίζεις. Η Elizabeth μετατρέπει το τοπίο σε συναισθηματικό κράτος. Ο βράχος—βαρύς, αρχαϊκός—εμφανίζεται επεξεργασμένος σε όγκο και αποχρώσεις, με χρώματα που περνούν από μωβ σε ώριμο καφέ και από βαθύ μπλε σε πράσινους μουσκεμένους, σαν ο κάθε βράχος να φυλάει μνήμη και χρόνο. Πάνω του, η ζωή: καφέ οροφές, φωτισμένο ξύλο, αφηρημένα φυλλώματα. Αυτή η ένταση ανάμεσα στο στέρεο και το ευάλωτο, ανάμεσα στο σταθερό και το αιωρούμενο, είναι όπου το έργο αναπνέει με μεγαλύτερη δύναμη.

Στο χρωματικό του κομμάτι υπάρχει σαφής απόφαση: ευρείς, ατμοσφαιρικοί ουρανοί, γεμάτοι σύννεφα που λειτουργούν ως σκηνή και ως μουσική. Το χρώμα δεν περιορίζεται στην περιγραφή· ερμηνεύει. Τα μπλε γίνονται ωκεανικά και απόσταση· τα ροζ και πορτοκαλί του ηλιοβασιλέματος προσφέρουν μια φωτεινή μελαγχολία· τα πράσινα, μερικές φορές έντονα, προσφέρουν ελπίδα και φρεσκάδα. Η πινελιά εναλλάσσεται ανάμεσα σε ζώνες ήπιες (ουρανοί και γυαλίσματα) και σε πιο έντονες στιγμές στα φυλλώματα και στην πέτρα, όπου διακρίνεται μια γεύση αντίθεσης και υφής. Το αποτέλεσμα είναι μια εικόνα εύκολα αναγνωρίσιμη—μία παραμυθένια σκηνή—αλλά με βαθιά συμβολική διάσταση που αποφεύγει το επιφανειακό διακοσμητικό.

Επίσης, διακρίνεται ο συνθέτης χαρακτήρας: η Elizabeth ξέρει πώς να καθοδηγεί το βλέμμα με σαφείς διαδρομές (σκάλες, κάγκελα, διαγώνιοι του γκρεμού, καμπύλες κορμών) και να δημιουργεί κέντρα ενδιαφέροντος χωρίς υπερφόρτωση. Τα πουλιά, τα κύματα, οι πέτρες του προσκήνιου ή οι λεπτομέρειες των πορτών και των μπαλκονιών δεν είναι αξεσουάρ: είναι σήματα που ενεργοποιούν τη σκηνή, μικρές “επαληθεύσεις” πραγματικότητας μέσα σε έναν κόσμο που επιτρέπει το αδύνατο. Αυτός ο συνδυασμός φαντασίας και συναισθηματικής αλήθειας τοποθετεί αυτά τα έργα σε ένα κοντινό στο μαγικό ρεαλισμό ζωγραφικού τύπου πεδίο: ένα μέρος όπου το εξαιρετικό δεν εκπλήσσει, απλώς συμβαίνει.

Αυτό το ελκυστικό έργο, που ολοκληρώθηκε με εξαιρετική δεξιοτεχνία σε ελαιογραφία σε καμβά, ανήκει σε στυλ μαγικού ρεαλισμού με πινελιές σουρεαλισμού, όπου το τοπίο μετατρέπεται σε μεταφορά της εσωστρεφούς απομόνωσης και της πνευματικής ειρήνης. Ο ζωγράφος καταφέρνει να μεταδώσει μια βαθιά αίσθηση καταφυγίου και μεταφυσικής καθώς αιωρείται ένα λεπτομερές οικίσκος ξύλινος πάνω σε μια επιβλητική κατασκευή από πλωτές βράχους, περιτριγυρισμένος από θάλαμο νεφελιού. Η χρήση του φωτός είναι υποδειγματική: η ζεστή χρυσή λάμψη που emanate από το εσωτερικό του σπιτιού αντιπαρατίθεται αρμονικά με τη διπλότητα της βλάστησης, αναπαριστώμενης από ένα πυκνό δέντρο με φθινοπωρινά κατακόκκινα φύλλα που θυμίζει ζωή, και ένα αποξηραμένο δέντρο με γυμνά κλαδιά που υποδηλώνει την πάροδο του χρόνου. Μέσα από μια ζωντανή χρωματική παλέτα που εξισορροπεί τα γαλάζια του ουρανού με τους έντονους τόνους της φωτιάς και της φύσης, ο συγγραφέας προσκαλεί τον θεατή σε ένα ταξίδι αποσύνδεσης, όπου η μακριά σκάλα πρόσβασης συμβολίζει την ανθρώπινη προσπάθεια για επίτευξη κατάστασης γαλήνης και πνευματικής ανάτασης πάνω από το χάος του επίγειου κόσμου.