Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN

Έργο του καλλιτέχνη Αλεσάντρο Παδοβαν, διάσημου σε όλο τον κόσμο για την τεχνική Screw Art. Το έργο κοσμείται με θήκη από plexiglass.

Αυτό το έργο εντάσσεται στον διάλογο με τη ριζοσπαστική μονοχρωμία του Bernard Aubertin, ερμηνεύοντάς την εκ νέου γλώσσα μέσω της βιομηχανικής ύλης. Το απόλυτο κόκκινο – χρώμα ταυτότητας και ολότητας – δεν είναι εδώ απλώς επιφάνεια, αλλά ενεργειακό πεδίο. Όπως στον Aubertin, η μονοχρωμία γίνεται νοητικός χώρος, απόλυτη ένταση, πνευματική δόνηση. Ωστόσο, στη θέση της φωτιάς και της καύσης, βρίσκουμε τη βίδα: το μηχανικό στοιχείο, προσαρμοστικό, σειριακό.
Οι βίδες ξεπηδούν από τον επίπεδο πίνακα που μοιάζει με δυναμικό ύφανση, δημιουργώντας έναν οπτικό ρυθμό που σπάει τη δισδιάστατη μορφή και μετατρέπει το κόκκινο σε μια επικράτεια διαπερασμένη από δυνάμεις. Αν ο Aubertin έκαιγε την ύλη για να ελευθερώσει την ουσία της, εδώ η ύλη βιδώνεται, διεισδύει, οικοδομείται. Είναι μια αντίθετη κίνηση αλλά εννοιολογικά συγγενής: μια ριζοσπαστική πράξη πάνω στη μονοχρωμία.
Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μεταμορφώνοντας το έργο σε σύγχρονο κειμήλιο. Το κόκκινο δεν είναι μόνο χρώμα, αλλά βιωματική εμβύθιση· δεν είναι μόνο επιφάνεια, αλλά ένταση ανάμεσα σε τάξη και ώθηση, ανάμεσα σε μηχανικό έλεγχο και συναισθηματική δόνηση.
Σε αυτήν την προοπτική, το έργο αποτελεί εξέλιξη της μονοχρωμίας: από τη φωτιά στη βίδα, από την καταστροφική ενέργεια σε εκείνη που οικοδομεί, διατηρώντας ανέπαφη τη δύναμη του απόλυτου κόκκινου.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στον άξονα του Pop Art, Screw Art, της εννοιολογικής τέχνης και της αστικής τέχνης, καλώντας με οπτική γλώσσα και πολιτισμικό αντίκτυπο το έργο μεγάλων ονομάτων όπως ο Andy Warhol, ο Jean‑Michel Basquiat, ο Banksy, ο Jeff Koons, ο Keith Haring, ο Fontana, ο Imbue, το obey, ο Padovan, ο Schifano, η Nicole Lubbers, ο Bani, ο kev munday invader, ο Murakami, και ο Damien Hirst.
Ταυτόχρονα, η ερευνητική καλλιτεχνική δραστηριότητα διαλέγεται με το φαντασιακό του πλούτου, της εμβληματικής μόδας και του παγκόσμιου design, υπενθυμίζοντας ιερά σύμβολα και μάρκες παγκοσμίως αναγνωρισμένες όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
Τα έργα δεν είναι αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους αναφερόμενους καλλιτέχνες ή μάρκες, αλλά αυθεντικές δημιουργίες, πραγματοποιημένες με ένα προσωπικό στυλ που αντανακλά κριτική και επανάληψη του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως σύγχρονο πολιτιστικό αντικείμενο.
Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα προτιμημένα από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της Pop Art πολυτελείας, της εννοιολογικής street art και της τέχνης εμπνευσμένης από τα μεγάλα εικονικά brands, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή καλλιτεχνική αυτονομία.