Matteo Ciffo - Frammenti - Tritone

- Σύγχρονη γλυπτική του Ματέο Κίφο (Ιταλία - 1987). Τίτλος_Fragmenti-Tritone
- Έτος 2026. Έκδοση αρ. 1/8 - Υπογεγραμμένη και επικυρωμένη από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό αυθεντικότητας
- Υλικό: Ψύξη σε κρύο με τσούρες μαρμάρου και πέτρας
- Εξαιρετικές συνθήκες

Collezione FRAMMENTI

Η αντίθεση με τη κλασική γλυπτική αποτελεί κεντρικό στοιχείο αυτής της συλλογής. Εκείνες οι μορφές, ιστορικά συνδεδεμένες με την ιδέα της τελειότητας, της αιωνιότητας και της συλλογικής μνήμης, υιοθετούνται ως αφετηρία και υποβάλλονται σε μια διαδικασία θραύσης και επαναπροσδιορισμού.
Η μορφή πλέον δεν νοείται ως σταθερή ενότητα, αλλά ως μεταβατική συνθήκη. Διακόπτεται, διασπάται και επαναδομείται, αποκαλύπτοντας τη δική της ασταθή φύση. Ο όγκος ανοίγει, διαχωρίζεται σε μπλοκ και θραύσματα, δημιουργώντας μια νέα δομή όπου ο χρόνος δεν κρύβεται πλέον, αλλά γίνεται ορατό στοιχείο.
Αυτή η ένταση εξαλείφει την ιδέα της τελειότητας ως απόλυτης κατάστασης. Εκείνο που φαίνεται αιώνιο αποκαλύπτει την ευαλωτότητά του. Η κλασική μορφή επιβιώνει, αλλά μετασχηματισμένη: όχι πλέον σύμβολο αθανασίας, αλλά παρουσία διαβαίνουσα το χρόνο, εκτεθειμένη στην μεταβολή και επιστραφή σε μια νέα διάσταση.

MATTEO CIFFO
Γεννημένος στη Μπιέλλα το 1987, από το 2007 αναπτύσσω έρευνα επικεντρωμένη στην ύλη, στην μεταμόρφωσή της και στη μνήμη που διαφυλάσσει. Η δουλειά μου προέρχεται από άμεση σχέση με ευγενείς και πολύπλοκους υλικούς όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρας, φυσικούς χρωστικούς, γη Αρμενίας, οξείδια και μέταλλα. Δεν τους θεωρώ απλούς εκφραστικούς μηχανισμούς, αλλά ζωντανές παρουσίες, φορείς χρόνου, ιστορίας και δυνατότητας ανάδειξης.

Μέσα από μια διαδικασία που θεωρώ περισσότερο ιερουργία παρά γλυπτική: μια ανάδυση της πέτρας καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική προέρχεται από την παρατήρηση και την επιθυμία να επαναφέρω ζωή σε ό,τι θραύστηκε, εγκαταλέιφθηκε ή ξεχάστηκε. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται ύλη για τα έργα μου.
Πρόκειται για υλικά που φέρουν ήδη μια ιστορία. Τα διασπάω και τα επανασυνθέτω, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη κατάστασή τους, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο αναδύεται από μια ευάλωτη ισορροπία μεταξύ απώλειας και ανάστασης, μεταξύ μνήμης και δυνατότητας, καθιστώντας ορατή τη στιγμή κατά την οποία η Ύλη παύει να είναι ό,τι ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Η πορεία παίρνει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που ξεπερνά την παραδοσιακή γλυπτική, πλησιάζοντας μια σχεδόν αλχημική διάσταση. Χρησιμοποιώ ύλες που έχουν ήδη υπάρξει, τις διασπώ και τις επανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία γεννιέται από μια ένταση ανάμεσα στην καταστροφή και την αναγέννηση, ανάμεσα σε απώλεια και μνήμη, καθιστώντας ορατή μια συνεχή κατάσταση μεταβολής.

Η έρευνα αντιπαρατάσσεται με υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίθεση: φαινομενικά αιώνια και αδιαπέραστα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Εκείνο που φαίνεται αδηφάγο αποκαλύπτει μια αστάθεια, ικανή να αντιδρά, οξειδώνεται και μεταμορφώνεται στο πέρασμα του χρόνου. Αυτή η συνθήκη καθιστά τη ύλη ενεργό μέρος της δουλειάς, εμπλεγμένη σε έναν διαρκή διάλογο με το χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευθραυστότητα, και η αιωνιότητα διαμορφώνεται ως ζώντα και ανθρώπινο βίωμα. Η ύλη δεν υπάγεται, αλλά γίνεται συν-συγγραφέας, διατηρώντας στην επιφάνειά της τα ίχνη του φύλλου, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Αυτό-διδασκαλικός, έχω χτίσει την πορεία μου μέσω πειραματισμού, παρατήρησης και ακρόασης. Η προσέγγιση δεν στοχεύει στον έλεγχο, αλλά στην συνοδεία της ύλης στην μεταμόρφωσή της. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ιχνηλάτες και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννώνται.

Αυτή η πρακτική εξερευνά την ύλη σαν ζωντανό φάκελο. Οι γλυπτικές εμφανίζονται ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα στην ερείπωση και την ανάσταση, ανάμεσα στη μόνιμη ύπαρξη και τη μεταμόρφωση, αποδίδοντας στην ύλη μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.