René Magritte (1898-1967) - Ceci n'est pas une pomme

Rene Magritte (1898-1967) (d´apres) - χειρόγραφο με μολύβι από τον κύριο Charly Herscovici, Πρόεδρο του MAGRITTE Foundation, επιχρωματισμένη πλάκα του René Magritte

Λιθογραφία σε βελούδινο BFK Rives.

Αριθμημένο / 275 αντίτυπα, υπογεγραμμένο εντός της εκτύπωσης
Η κορνίζα δεν περιλαμβάνεται

Λιθογραφία που έγινε υπό τον έλεγχο της Διαδοχής Magritte, επικυρωμένη από τη σφραγίδα τυφλής σφραγίδας Succession, υπογεγραμμένη στο κάτω αριστερό μέρος του λίθου και χειρόγραφα υπογεγραμμένη σε μολύβι από τον κύριο Charly Herscovici, Πρόεδρο του MAGRITTE Foundation (με αρχικό στο ίδιο πλευρό του αριθμού)

Διαστάσεις: 60x45 εκ.
Ρενέ Μάγκριτ (René Magritte), ο διακεκριμένος Βέλγος σουρεαλιστής, δημιούργησε αρκετά συναρπαστικά έργα που παιζούν με τα θέματα των παραθύρων, των σφαιρών και των νεφών. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι ο πίνακας του το 1964 «Le Tombeau des Lutteurs» (Ο Τάφος των Μαχητών), αν και συχνά αναφέρεται απλώς με τα οπτικά του στοιχεία λόγω της εντυπωσιακής, σχεδόν αρχέγονης σύνθεσής του.

Σε αυτό το γοητευτικό κομμάτι, ένα παράθυρο λειτουργεί ως κάδρο σε μια απροσδόκητη σκηνή. Αντί να αποκαλύψει ένα συμβατικό εξωτερικό τοπίο, ο θεατής αντιμετωπίζεται με ένα μεγάλο, τέλεια σφαιρικό αντικείμενο, συχνά περιγραφόμενο ως βράχος ή πλάσμα, που φαίνεται να αιωρείται ακριβώς έξω από το γυαλί του παραθύρου. Αυτή η σφαίρα δεν στηρίζεται κάπου· απλώς αιωρείται στο κέντρο της θέας. Πάνω από και γύρω από αυτό το αινιγματικό σφαίσιον, φιλοτεχνοποιημένα σύννεφα γεμίζουν τον ουρανό, αποδοσμένα με την χαρακτηριστική ακριβή, μα ταυτόχρονα ονειρική ποιότητα του Magritte.

Η αλληλεπίδραση αυτών των στοιχείων δημιουργεί μια αίσθηση τόσο οικειότητας όσο και βαθιάς ξενότητας. Το παράθυρο, συνήθως μια πύλη προς τη ρεαλιότητα, εδώ παρουσιάζει μια αδύνατη όραση. Η σφαίρα, ένα αντικείμενο τέλειας γεωμετρικής φόρμας, αντέχει τη βαρύτητα και το φυσικό της πλαίσιο. Τα σύννεφα, αν και φυσικά, συμβάλλουν στην συνολική αγχωτική ατμόσφαιρα συμμετέχοντας σε αυτήν την παράξενη σκηνή. Ο Magritte χρησιμοποιεί με δεξιοτεχνία αυτά τα κοινά θέματα για να αμφισβητήσει την αντίληψη, καλώντας τον θεατή να ερωτηθεί τι είναι πραγματικό, τι φανταστικό, και τη φύση της αναπαράστασης.