Lars Tunbjork - Office / Kontor - 2001

Πρώτη έκδοση, πρώτη εκτύπωση. Martin Parr, The Photobook, τόμος 2, σελίδα 318/319. 802 φωτοβιβλία από τη συλλογή M.+M. Auer, σελίδα 766. Σκληρό εξώφυλλο με πλήρες μπεζ βελούδινο ύφασμα και φωτογραφία αγκυρωμένη. 275 × 288 mm (10 3/4 × 11 1/4 in), 114 σελίδες. 79 έγχρωμες φωτογραφίες. Επιμελητής Gösta Flemming· σχεδίαση από Greger Ulf Nilson· διαμόρφωση από Greger Ulf Nilson και Lars Tunbjörk.

Office / Kontor είναι ένα εμβληματικό φωτοβιβλίο του θρυλικού σουηδού φωτογράφου Lars Tunbjörk, αρχικά δημοσιευμένο το 2001, που προσφέρει μια διεισδυτική, σουρεαλιστική και τραγικοκωμική κριτική του νεωτερικού εταιρικού πολιτισμού στα γραφεία. Γυρισμένο σε πέντε χρόνια σε Στοκχόλμη, Νέα Υόρκη και Τόκιο, ο Tunbjörk προσέγγισε αυτούς τους εξαιρετικά περιορισμένους χώρους εργασίας «σαν εξωγήινος», αποτυπώνοντας ό,τι περιέγραψε ως «τον πιο κοινό – αλλά κλειστό και μυστικοφόρο – τόπο στον Δυτικό κόσμο». Μια ευρέως επαινούντα επανέεκδοση με τίτλο Office / LA Office περιλαμβάνει ένα δεύτερο, παλιότερα ανέκδοτο τόμο που διερευνά εταιρικά περιβάλλοντα στο Λος Άντζελες.

Το οπτικό παλέτο του βιβλίου είναι έντονα κυριαρχημένο από θολό φθοριωτικό φως, παγωμένα μπλε και δυσελκύστα αποχρώσεις γκρι γραφείου. Αυτό διακόπτεται από ενοχλητικές, κορεσμένες δόσεις χρώματος που τονίζουν τη Συνθετική φύση του περιβάλλοντος.

Ο Tunbjörk τεκμηριώνει τη «ψυχία» της πλήξης και της απομόνωσης της σύγχρονης «μαλακίας εργασίας» (bullshit jobs). Οι εργάτες φαίνονται παγιδευμένοι, φυσικά περιορισμένοι από τους άκαμπτους διαχωριστικούς θόλους των cubicle, ή έχουν καταπιεί από τη γεωμετρία των ανοιχτών διατάξεων. Αντί για μεγαλοποιημένες εταιρικές εικόνες, ο φακός στρέφεται σε κοινοτοπίες, χαώδεις λεπτομέρειες: μια spaghetti-όμορφη μάζα από μπερδεμένα καλώδια κάτω από ένα γραφείο, λυπημένα χαλιά γραφείων, ντουλάπες αρχειοθέτησης, ένα μοναχικό ωχρό γλυκοπάρελο κέικ γενεθλίων, και υπάλληλοι που τρώνε μεσημεριανό πάνω σε ένα σημειωματάριο στο γραφείο τους. Στη Σουηδία, ο όρος «Tunbjörkare» καθιερώθηκε για να περιγράψει το συγκεκριμένο του στυλ—να αποτυπώνει τόπους που είναι ταυτόχρονα αστείοι, παράλογοι, βαθιά ανησυχητικοί και κορεσμένοι με ένα διακριτικό αίσθημα μοντέρνας μελαγχολίας.