Pippo - Afternoon at the Counter

Απομεσήμερο στο Σταθμό

Κάθομαι στο καμπυλωτό κόκκινο μπαρ-επίπλα της λαμπερά φωτισμένης καντίνας, όπου ο κόσμος έξω λάμπει σε απίθανους μπλε και πράσινους τόνους, μα κάτι κενό αιωρείται στον φως του αέρα. Δύο φιγούρες με καπέλα μοιράζονται τον χώρο χωρίς να μοιράζονται τίποτα - η μια με την πλάτη προς τα μένα, η άλλη στραμμένη ήσυχα μακριά. Τολμηρές, κορεσμένες επιστρώσεις από τιρκουαζί, μπορντό και χρυσό φως διαμορφώνουν τη σκηνή με ορατό ιμπάστο, κάθε πινελιά παχιά και σκόπιμη. Ένα μόνο κρεμαστό φωτιστικό λάμπει απαλά από πάνω. Ένα δέντρο αναπνέει χρυσό πέρα από το γυαλί. Παρακολουθώ, και κανείς δεν γυρίζει.

* Διαστάσεις: 100 x 75 x 2.5 εκ. (Υ x Π x Β)
* Μέσο: Πρωτότυπο ακρυλικό σε καμβά επαγγελματικής ποιότητας
* Έκδοση: Μοναδικό, ένα κι ολόκληρο πρωτότυπο έργο τέχνης
* Υποστήριξη: Τεντωμένο σε επαγγελματικό ξύλινο πλαίσιο (έτοιμο για ανάρτηση).
* Κantung: Μη κορνιζαρισμένο (οι πλευρές είναι ζωγραφισμένες, δεν περιλαμβάνεται εξωτερικό πλαίσιο)
* Αυθεντικότητα: Υπογεγραμμένο στο οπίσθιο· Περιλαμβάνει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (COA).
* Logistics: Επαγγελματικό πακετάρισμα και πλήρως ασφαλισμένη αποστολή από την Ιταλία με ιχνηλάτηση.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη: Πίπο
Ο Πίπο (γεννηθείς στο Μόντσα) δημιουργεί έργα που πλέκονται μέσα από το ήσυχο τοπίο ανάμεσα σε γεωμετρικήα αφαιρετικότητα και σουρεαλισμό. Αφήνοντας πίσω μια επιτυχημένη καριέρα στο γραφιστικό σχέδιο για να αφοσιωθεί εξ ολοκλήρου στη ζωγραφική, εγκαταστάθηκε κοντά στις ήρεμες ακτές της λίμνης Ματζόρε. Το παρελθόν του φαίνεται στις συνθέσεις του—αρχιτεκτονικές, καλά ισορροπημένες, ακριβείς—όμως μαλακώνεται από μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα που αισθάνεται σαν ανάμνηση ή όνειρο.

Για τον Πίπο, η τέχνη είναι μια εμβυθιστική πράξη. Αλληλεπιδρά με τα αντικείμενά του γράφοντας αφηγήσεις σε πρώτο πρόσωπο ενεστώτα, μπαίνοντας νοερά στον καμβά για να βιώσει τη στιγμή εκ των έσω. Ωστόσο, ενώ μπαίνει σε αυτούς τους κόσμους προσωπικά, αφήνει τον φυσικό καμβά ανοικτό σε ερμηνεία. Οι φιγούρες του, παρότι κομψά ντυμένες, συχνά είναι χωρίς πρόσωπα. Αυτή η ανωνυμία είναι πρόσκληση: εξασφαλίζει ότι ο πρωταγωνιστής «μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε», επιτρέποντας στον θεατή να βυθιστεί στη σκηνή και να ζήσει την ιστορία ο ίδιος.

Αυτό το όριο ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο ορίζει και τον καλλιτέχνη. Διστάκτης και εσωστρεφής, γράφει ιδιωτικά και προτιμά τα καμβά του να μιλούν. Διατηρεί μη ψηφιακό αποτύπωμα, αποφεύγει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να διατηρήσει το ίδιο αίσθημα μυστηρίου που βρίσκεται στα έργα του.

Με παλέτα ευαίσθητων, ατμοσφαιρικών τόνων, διακοπτόμενης από αποφασιστικά χρώματα, ο Πίπο τελειοποιεί μια γλώσσα κομψής οικονομίας. Οι χαλκοί ζωγραφιές του—γεμάτες σιωπηλά ζώα, κοφτερούς σκιές και λαμπερό φως—είναι όχι μόνο εικόνες, αλλά ανοιχτές ιστορίες νοήματος και χάρης.