René Magritte (1898-1967) - Grande Guerre

René Magritte (1898-1967), (d´apres) -υπογεγραμμένη στο μολύβι από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο του MAGRITTE Foundation

Χαραγμένη λιθογραφία σε vellum BFK Rives.
Δεν περιλαμβάνεται κάδρο
Αριθμημένο / 275 αντίτυπα, υπογεγραμμένο στο print
Λιθογραφία που δημιουργήθηκε υπό τον έλεγχο της Succession Magritte, επικυρωμένη με το τυφλό σφραγίσιο Succession, υπογεγραμμένη στο κάτω αριστερό μέρος του λίθου και χειρόγραφα υπογεγραμμένη με μολύβι από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο του MAGRITTE Foundation (με αρχικό στο ίδιο πλευρό του αριθμού)
Διαστάσεις: 60x45 εκ.
René Magritte, ο διακεκριμένος Βέλγος σουρεαλιστής, δημιούργησε αρκετά συναρπαστικά έργα που παίζουν με τα θέματα των παραθύρων, σφαιρών και νεφών. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι το ζωγραφικό του έργο του 1964 «Le Tombeau des Lutteurs» (Τάφος των Μαχητών), αν και συχνά αναφέρεται απλά με τα οπτικά του στοιχεία λόγω της εντυπωσιακής, σχεδόν αρχέτυπης σύνθεσής του.

Σε αυτό το μαγευτικό κομμάτι, ένα παράθυρο λειτουργεί ως πλαίσιο σε μια απροσδόκητη σκηνή. Αντί να αποκαλύψει ένα συμβατικό εξωτερικό τοπίο, ο θεατής αντιμετωπίζεται με ένα μεγάλο, τέλεια σφαιρικό αντικείμενο, συχνά περιγραφόμενο ως βράχος ή πλανήτης, που φαίνεται να αιωρείται ακριβώς έξω από το τζάμι του παραθύρου. Αυτή η σφαίρα δεν στηρίζεται σε τίποτα· απλώς αιωρείται στη μέση της θέας. Πάνω και γύρω από αυτόν τον αινιγματικό δίσκο, καλλιτεχνικές συννεφιές γεμίζουν τον ουρανό, αποτυπωμένες με την χαρακτηριστική εξαιρετικά ακριβή αλλά ονειρική ποιότητα του Magritte.

Η αλληλεπίδραση αυτών των στοιχείων δημιουργεί ένα αίσθημα τόσο οικείου όσο και βαθιάς ξενότητας. Το παράθυρο, συνήθως ένα πέρασμα προς την πραγματικότητα, εδώ παρουσιάζει μια αδύνατη οπτική. Η σφαίρα, ένα αντικείμενο τέλειας γεωμετρικής μορφής, διαφεύγει από τη βαρύτητα και το φυσικό πλαίσιο. Οι σύννεφοι, αν και φυσικοί, συμβάλλουν στην συνολική ακαδημαική ατμόσφαιρα με το να είναι μέρος αυτού του περίεργου tableau. Ο Magritte χρησιμοποιεί δεξιοτεχνικά αυτά τα κοινά θεμέλια για να αμφισβητήσει την αντίληψη, προσκαλώντας τον θεατή να αναρωτηθεί τι είναι πραγματικό, τι φανταστικό και η ίδια η φύση της αναπαράστασης.