Yves Brayer (1907-1990) - Promenade à cheval

Yves Brayer (1907-1990) : Βόλτα επί αλόγου

Χαρακτικό σε ιαπωνικό χαρτί διαστάσεων 30 x 38 εκ.
Διάσταση του χαλκού 17 x 22 εκ.
Φέρει υπογραφή με μελάνι στο κάτω δεξί μέρος.

Έργο που δεν έχει ποτέ κορνιζωθεί, σε πολύ καλή κατάσταση.

Ασφαλίζουμε με προσεκτικό πακετάρισμα, διεθνή παρακολούθηση, ασφάλιση και express αποστολές για όλες τις παραδόσεις μας.

Βιογραφία :

Ζωγράφος μάρτυρας της εποχής του, ο Yves Brayer αποκαλύφθηκε ως ένας από τους δασκάλους της Σχολής του Παρισιού. Το θέατρο, η λογοτεχνία, το τοπία της Καμαργού ή των Μπάου ντε Προβάνς και τα ταξίδια του υπήρξαν πηγές συνεχούς έμπνευσης. Εκπροσωπώντας το κίνημα της εικαστικής απεικόνισης, ίδρυσε «έναν ειλικρινή κλασσικισμό», που αναγνωρίζεται από τη Ακαδημία Τεχνών που τον δέχεται το 1957 ως μέλος του Ινστιτούτου. Ακολουθεί η ματιά της Λύντια Χαρανμπούργκ σε εξήντα χρόνια ζωγραφικής.

Ο Yves Brayer ήταν από τους ζωγράφους που, ανάμεσα στους δύο παγκόσμιους πολέμους, συνειδητοποίησαν την ανάγκη να προσκολληθούν στην πραγματικότητα που τους περιβάλλει. Εκείνοι αυτοί, απορρίπτοντας, χωρίς να παραγνωρίζουν, τους κινήματα της Πινελικής του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ού, ήθελαν να θεωρούνται περισσότερο μαθητές του Vuillard και του Bonnard, όπως ο όμιλος της Ρεαλιστικής Ποίησης, ή ο θαυμαστές του Courbet, όπως το κίνημα Forces Nouvelles. Αν ο Brayer παρέμεινε πάντοτε ανεξάρτητος, συγκαταλεγόταν ανάμεσα στους φίλους του Francis Gruber, ο οποίος ήταν ο πρόδρομος του Γαλλικού Νέου Ρεαλισμού της δεκαετίας του 1950, και που ο Bernard Buffet θα γινόταν το λαμπρό παράδειγμα.

Ο Yves Brayer γεννήθηκε στο Versailles το 1907, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής του ηλικίας εξελίσσεται στη Bourges. Κατά την άφιξή του στο Παρίσι το 1924, ακολουθεί τα μονοπάτια των Ακαδημιών του Μονπαρνάς, μετά αυτών της École des Beaux-Arts. Πάρα πολύ νέος, φανέρωσε την προσωπικότητά του και, από μεγαλύτερους όπως ο Jean-Louis Forain, έλαβε ενθάρρυνση. Ακόμα ως φοιτητής, εκθέτει στο Salon d’Automne και στο Salon des Indépendants. Το 1927 μία κρατική ταξιδιωτική υποτροφία του επιτρέπει να φύγει στην Ισπανία, όπου η συνάντηση με τους δασκάλους του Prado θα έχει αποφασιστική επιρροή στο μελλοντικό του έργο. Μετά από παραμονή στο Μαρόκο χάρη σε βραβείο που δημιούργησε ο Μαρέσα Λιγιότε, λαμβάνει το Grand Prix de Rome το 1930. Αρχικά μετάνοιωσε την Ισπανία, έπειτα αφέθηκε στην πλούσια ζωή της Ιταλίας της δεκαετίας του τριάντα.

Με την επιστροφή του στο Παρίσι το 1934, συγκεντρώνει τον θησαυρό του σε μια μεγάλη έκθεση στη Galerie Charpentier, faubourg Saint-Honoré, όπου το κοινό ανακαλύπτει την αυθεντικότητα αυτού του ζωγράφου είκοσι επτά ετών με δυναμικό και πρωτότυπο χαρακτήρα.

Το Παρίσι παραμένει η εχγειρία του, και, αφού έζησε στο πανεπιστημιάκι του Panthéon, εγκαθίσταται από το 1935 στην οδό Monsieur le Prince, στο 6ο διαμέρισμα. Σε διάφορες περιόδους, ζωγραφίζει στο Παρίσι, ακόμα κι όταν είναι φοιτητής, στις δεκαετίες 1926–1929. Αποδιαρθρωμένος στο Montauban, εγκαθίσταται στο Cordes sur Ciel στο Tarn το 1940. Ένα μουσείο αφιερωμένο σε αυτόν θα διαμορφωθεί στην ομορφότερη αίθουσα του δημαρχείου από το 1960. Το 1942 επιστρέφει στην πρωτεύουσα όπου ο Jacques Rouché τον αναθέτει να φτιάξει τις πρώτες μακέτες σκηνικών και ενδυμάτων για ένα μπαλέτο στην Όπερα του Παρισιού. Εκεί παραμένει κατά τη διάρκεια της κατοχής και ζωγραφίζει την χιονισμένη πόλη, έπειτα την απελευθερωμένη.

Το έτος 1945 σηματοδοτεί ένα νέο βήμα στο έργο του. Στην Προβένς συνειδητοποιεί ότι υπάρχουν άλλες αρμονίες από αυτές των αρχιτεκτονικών που φτιάχτηκαν από τον άνθρωπο, εκείνες της καθαρής και άγριας φύσης, και γρήγορα τον συνεπαίρνει η ποικιλία των Αλπίλες και των κροσσών τους, καθώς και οι εκτάσεις της Καμαργέ με λευκά άλογα και μαύρους ταύρους. Σύντομα εγκαθίσταται στην Προβάνς για αρκετούς μήνες κάθε χρόνο.

Μετά την ισπανική μαύρη περίοδο, έπειτα οκρώ και κόκκινο ιταλικά, διαφοροποιεί την παλέτα εισάγοντας πράσινους, αδρά κίτρινους και μερικά μπλε. Έλκεται ισχυρά από το μεσογειακό τοπίο, επιστρέφει στις δουλειές στην Ισπανία και στην Ιταλία, αλλά η Προβάνς και η Καμαργέ θα παραμείνουν οι προτιμημένες του τοποθεσίες μέχρι το τέλος της ζωής του.

Εκτελεί διάφορα ταξίδια στο Μεξικό, στην Αίγυπτο, στο Ιράν, στην Ελλάδα, στη Ρωσία, στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ιαπωνία. Εκμεταλλευόμενος γρήγορα το φως και οι ρυθμούς αυτών των χωρών, φέρνει πίσω πολυάριθμα σκίτσα και υδατογραφίες.

Η προτίμησή του για το γράφισμα τον οδηγεί φυσικά στην τεχνική της χαλκού χαράγματος και της λιθογραφίας· έτσι παράγει πολυάριθμα εικονογραφημένα έντυπα και εικονογραφήσεις βιβλίων σε περιορισμένο εκτύπωτικό έργο με κείμενα των Blaise Cendrars, Henry de Montherlant, Baudelaire, Paul Claudel, Jean Giono, Frédéric Mistral κ.ά...

Ο Yves Brayer είναι επίσης ο δημιουργός τοίχων διακοσμήσεων, σχεδίων ταπετσαριών, μακετών σκηνικών και κοστουμιών για το Théâtre-Français και τους Οπερες Παρισιού, Άμστερνταμ, Νίκαια, Λυών, Τουλούζη, Μπορντό ή Αβινιόν.

Οι ατομικές του εκθέσεις έχουν κάνει τα έργα του οικεία σε πολλές χώρες: αρχικά στο Παρίσι, έπειτα στη Γαλλία, στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Εθνική Βιβλιοθήκη παρουσιάζει το 1977 τη «Yves Brayer, Χαράκτης» για τα εβδομηκοστά πέμπτα γενέθλιά του, και το Μουσείο Ταχυδρομείων αφιερώνει μια έκθεση στα έργα του με την κυκλοφορία του γραμματοσήμου που του ζητήθηκε το 1978. Τέλος το MUSEE YVES BRAYER εγκαινιάζεται τον Σεπτέμβριο του 1991 στα Μπά (Les Baux) ντε Προβάνς.

Παρουσιάζεται σε διάφορα μουσεία και σε πολλές συλλογές τόσο στην Γαλλία όσο και στο εξωτερικό. Ήταν καθηγητής στην Ακαδημία της Grande Chaumière για πενήντα χρόνια, Πρόεδρος του Salon d’Automne για πέντε χρόνια και, ως μέλος της Ακαδημίας Τεχνών, συντηρητής του Μουσείου Marmottan στο Παρίσι για πάνω από έντεκα χρόνια.

(Πηγή www.yvesbrayer.com)