Claude Manoukian (1936) - Promenade en campagne

Claude Manoukian (1936- ) - Πεβόλφνη σε εξοχή

Λιθογραφία σε ινόχαρτο διαστάσεων 37,5 x 53 εκ.
Το έργο είναι αριθμημένο και υπογεγραμμένο με μολύβι από τον καλλιτέχνη

Έργο σε καλή κατάσταση, ποτέ μη κορνιζαρισμένο.

Διασφαλίζουμε επιμελημένη συσκευασία, διεθνή παρακολούθηση, ασφάλιση και γρήγορη αποστολή για όλες τις παραδόσεις μας.

Ο αριθμός μπορεί να διαφέρει από τις φωτογραφίες.

Claude MANOUKIAN είναι ένας ζωγράφος που γεννήθηκε το 1936. «Υπάρχουν καμπές στη ζωή ενός ζωγράφου που δεν εξηγούνται εύκολα, εκτός αν μια ξαφνική καλή ζωγραφιά γίνει μια ζωγραφιά εξαιρετική. Αυτό συμβαίνει σαν κεραυνός ή όπως το Αγίο Πνεύμα τη Μηνύμη της Πεντηκοστής. Μπορεί επίσης να πει κανείς, πιο ταπεινά, ότι συμβαίνει σαν η μεταμόρφωση του Βαν Γκογκ που από έναν ταπεινό σχεδιαστή έγινε ενός είδους γένους τέχνης. Ο Claude MANOUKIAN μόλις πέρασε αυτό το βήμα εξαιρετικό που τον οδηγεί από έναν καλό ζωγράφο που ήταν, σε έναν καλλιτέχνη του οποίου το έργο βρίσκει δικά του ιδιαίτερα σημεία. Πράγματι, τα έργα του ήδη φέρουν το αποτύπωμά του, με τη χρήση χρωμάτων που υπέγραφαν τον δημιουργό του. Όπως ο Odilon Redon, ο Claude MANOUKIAN γνωρίζει πολύ καλά να συνδυάζει τόνους που, όταν χειρίζονται με ασπαστικό τρόπο, θα γίνουν δυστονικοί, ενώ από εκείνον προάγουν μόνο τη λάμψη τους. Αλλά τώρα, αφήνοντας τον ρεαλισμό, ο Claude MANOUKIAN διαλύει και επανασυνθέτει τις μορφές και ενσωματώνει στη δουλειά του μια πρόσθετη διάσταση. Με τόλμη, αλλά με βεβαιότητα τεχνίτη, ερμηνεύει τα περιγράμματα, τα εντάσσει το ένα μέσα στο άλλο. Ξεκινώντας μερικές φορές από μια διαδρομή εναλλακτικά εξερευνημένη από τον Πικάσο, ο Claude MANOUKIAN θα εισάγει έναν άλλο τύπο μορφών, που θα γίνει νέο ποίημα κάτω από το πινέλο του. Όσο διαφορετικοί όσο ο Ρακίνας, ο Κορναιγιέ ή ο Βίκτορ Ουγκώ μπορούν να είναι από τον Βερλέιν ή τον Ρίμπο, παρόλο που όλοι γράφουν σε στίχο, ο Claude MANOUKIAN θα φλερτάρει με άλλους τρόπους ζωγραφικής και θα εξάγει από αυτούς νέες εκφράσεις. Έντονη έκσταση των χρωμάτων, υπεράνθρωπη πραγματικότητα που ενσωματώνει στη μνήμη του πίνακα, αλλά χωρίς να γίνει σκλάβος της, συνθέτει για την τέχνη και δια μέσω της τέχνης δεν χρησιμοποιεί το πραγματικό παρά μόνο ως υποστήριξη, ως πρωτόγονη κατάσταση που τον ωθεί να εξελιχθεί. Το βλέμμα σε ό,τι βλέπει δεν είναι παρά η αντανάκλαση του μέλλοντος. Χρησιμοποιεί τη μνήμη του ως οδηγό κλωστή, αλλά συνθέτει μέσα του το παιδί που προέρχεται από τις αισθήσεις της όρασής του και από τη διάθεσή του και στη συνέχεια το καταγράφει στον καμβά του. Όπως ένα νεογέννητο δεν είναι ποτέ τελείως όμοιο με έναν από τους γονείς του, αυτός ο πίνακας που ζωγραφίζει θα βρει την πηγή του βαθιά σε ένα στοιχείο του, το οποίο μερικές φορές μπορεί να κυριαρχήσει, βέβαια, αλλά θα παραμείνει πάντα εν μέρει υπό την επιρροή του άλλου. Κάθε πίνακας θα αποτελεί τη διαδρομή προς την ολοκλήρωση ενός συνόλου και την έκφραση μιας αισθητικής που διαχωρίζει κάθε έργο εξακολουθώντας να διατηρεί ένα κοινό νόημα που ονομάζεται στυλ.» Christian GERMAK