Andrés Gómez (1955) - El valle escondido

Pictura Subastas παρουσιάζει αυτή τη magnificent εργο τέχνης που ανήκει στον Andrés Gómez, το οποίο απεικονίζει ένα ορεινό τοπίο καλυμμένο με βλάστηση, όπου τα μονοπάτια, οι σκιές και οι φωτεινές ζώνες ενώνονται για να μεταδώσουν τη δύναμη, το μυστήριο και την ηρεμία της φύσης. Η ζωγραφιά ξεχωρίζει για την εξαιρετική τεχνική της και την μεγάλη ζωγραφικὉτητα που μεταδίδει.

· Διαστάσεις του έργου: 22x35x1 cm.
· Ωλέι απο καμβά signed στο χέρι από τον καλλιτέχνη στη γωνία αριστερά του έργου.
· Το κομμάτι βρίσκεται σε τέλεια κατάσταση συντήρησης.

Το έργο προέρχεται από μια αποκλειστική ιδιωτική συλλογή στην Γενεύη.

Σημείωση: Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της περιγραφής του lot. Ψηφιακή αναπαράσταση σε mockup καθοδηγητική· μπορεί να υπάρχουν διαφορές σε σχέση με το πραγματικό αντικείμενο σε χρώμα, κλίμακα και λεπτομέρειες.

Το πλαίσιο θα συσκευαστεί επαγγελματικά από έναν ειδικό του IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), χρησιμοποιώντας υλικά υψηλής ποιότητας για να διασφαλιστεί η προστασία του. Η τιμή αποστολής καλύπτει τόσο το κόστος της επαγγελματικής συσκευασίας όσο και τη μεταφορά.
Η αποστολή θα πραγματοποιηθεί από Correos, GLS ή NACEX με παρακολούθηση. Διαθέσιμες αποστολές σε διεθνές επίπεδο.

------------------------------------------------------------------

Αυτός ο πίνακας παρουσιάζει ένα τοπίο με βαθιά εκφραστικό χαρακτήρα, κυριαρχούμενο από μια εκτεταμένη βλάστηση που απλώνεται ανάμεσα σε πλαγιές, μονοπάτια και ορεινές εγκάρσιες περιοχές. Η σκηνή δεν αποσκοπεί να σταματήσει στην ακριβή περιγραφή κάθε δέντρου ή θάμνου, αλλά να μεταδώσει τη γενική εντύπωση μιας πλούσιας, άνισης φύσης σε μεταβολή. Σκούρες πράσινες αποχρώσεις, κίτρινα, ώχρες, γκρίζοι και λεπτές μπλε-toned αποχρώσεις ενώνονται για να χτίσουν ένα περιβάλλον έντασης οπτικής. Το αποτέλεσμα είναι ένα ζωντανό και εμβληματικό τοπίο, ικανό να εγείρει την υγρασία της γης, την πυκνότητα των φυτών και την ατέλειωτη ηρεμία του τοπίου.

Ο συνδυασμός χρωμάτων συμβάλλει decisively στον συναισθηματικό χαρακτήρα του έργου. Οι κυρίαρχοι πράσινοι μεταφέρουν φύση, ανάπτυξη και υγρασία· οι κίτρινοι και ώχρες προσφέρουν ζεστασιά· οι γκρίζοι εισάγουν μια αίσθηση σιωπής· και οι σκουρόχρωμοι τόνοι προσφέρουν βάθος και μυστήριο. Οι μικρές ποικίλες πορτοκαλοκίτρινες και κοκκινωπές πινελιές εμφανίζονται με σκοπό να ζωντανέψουν το σύνολο και να αποτρέψουν την υπερβολική ψυχρότητα του τοπίου.

Η απουσία ανθρώπινων μορφών ενισχύει την εντύπωση ότι βρισκόμαστε σε μια απομονωμένη και απομονωμένη επικράτεια. Δεν διακρίνονται θεοί ή φθάνει ή σαφή σήματα δραστηριότητας. Η φύση φαίνεται να καταλαμβάνει τα πάντα, εξαπλώνεται ελεύθερα από το πρώτο πλάνο μέχρι τα βουνά. Αυτή η μοναξιά δεν είναι ανησυχητική, αλλά contemplative, σαν το τοπίο να προσφέρει καταφύγιο μακριά από τον θόρυβο και την καθημερινή κίνηση.

Ο θεατής φαίνεται να παρακολουθεί τη σκηνή από ένα οριακά ψηλό σημείο, αντιπροσωπεύοντας ένα πλαίσιο μετωπικό τάισμα σε ένα τέλους περιπατητών. Από εκεί, η ματιά μπορεί να κατέβει προς τις σκοτεινές ζώνες του πρώτου πλάνου, να προχωρήσει από την κεντρική ανοικτή οδό και τελικά να φτάσει τις απομακρυσμένες υψώσεις. Αυτή η θέση δημιουργεί μια αίσθηση εμβύθισης, σαν να μπορεί κανείς να εισέλθει στο τοπίο και να περιπλανηθεί στους κρυφούς του δρόμους.

Η σύνθεση δεν εξαρτάται από ένα μοναδικό κεντρικό στοιχείο, αλλά από τη διαρκή σχέση ανάμεσα σε όλα τα μέρη της. Οι μάζες σκιάς ισορροπούν με τις ανοιχτές επιφάνειες· οι συμπαγείς μορφές διαλογίζονται με τους ανοιχτούς χώρους· και τα ζεστά χρώματα εμφανίζονται περιβαλλόμενα από ποικιλία πράσινων. Αυτή η ισορροπία κάνει την ματιά να κυλά σε κίνηση, ανακαλύπτοντας συνεχώς νέες συνδέσεις και πιθανές μορφές μέσα στην βλάστηση.

Ένα από τα πιο υποβλητικά στοιχεία της σκηνής είναι η ικανότητά της να βρίσκεται ανάμεσα στην αναπαράσταση και την εντύπωση. Το τοπίο μπορεί να αναγνωριστεί ως ένα κοιλάδιο καλυμμένο με φύση, αλλά πολλά από τα στοιχεία παραμένουν ανοιχτά στην ερμηνεία. Ένα σημάδι μπορεί να μετατραπεί σε δέντρο, βράχο, αντανάκλαση ή σκιά ανάλογα με την κατεύθυνση της ματιάς. Αυτή η ελευθερία επιτρέπει σε κάθε θεατή να χτίσει νοητικά τη δική του εκδοχή του τόπου.

Η φύση εμφανίζεται ως μια πλούσια δύναμη δύσκολο να περιοριστεί. Οι θάμνοι υπερκάλυπτονται, οι πλαγιές φαίνονται να αναπτύσσονται η μια πάνω στην άλλη και τα χρώματα επεκτείνονται σε ολόκληρο τον χώρο. Δεν υπάρχει αυστηρή διάκριση ανάμεσα σε γη, βλάστηση και βουνό· όλα τα στοιχεία φαίνεται να συγχωνεύονται σε μια ενιαία ατμόσφαιρα. Αυτή η συνέχεια μεταδίδει την ιδέα ενός αρχαίου περιβάλλοντος, που σμιλεύεται αργά από τον χρόνο, την υγρασία και τις αλλαγές της εποχής.

Το τοπίο μπορεί επίσης να ερμηνευθεί ως σκέψη για τη μνήμη. Οι μορφές δεν εμφανίζονται πλήρως ορισμένες, αλλά ως εντυπώσεις που εμφανίζονται και σβήνονται. Ο τόπος θα μπορούσε να ανήκει σε μια μακρινή ανάμνηση, διατηρημένη μέσω των χρωμάτων του, του φωτός του και της ατμόσφαιράς του περισσότερο παρά μέσα από τα ακριβή του στοιχεία. Η σκηνή έτσι κατέχει μια οικεία ποιότητα, σαν να αντιπροσωπεύει όχι μόνο ένα πραγματικό έδαφος αλλά και το συναίσθημα που συνδέεται με τη θέα.

Ο συνδυασμός σκιών βαθιών και φωτεινών ζωνών εισάγει μια λεπτή δραματικότητα. Οι σκοτεινές περιοχές φαίνονται να κρύβουν μυστικά ανάμεσα στη βλάστηση, ενώ τα κίτρινα και τα ανοιχτά πράσινα υποδεικνύουν ανοίγματα, μονοπάτια και πιθανότητες. Αυτή η αντίθεση μπορεί να ερμηνευθεί ως εικόνα της μεταβαλλόμενης φύσης, όπου η φως και το σκοτάδι συμβιώνουν χωρίς να αποκλείονται. Το τοπίο παραμένει ήρεμο, αλλά και έντονο, μυστηριώδες και γεμάτο εσωτερική ενέργεια.

Το οπτικό ταξίδι μπορεί να ξεκινήσει από τις καθαρές μορφές του πρώτου πλάνου, να προχωρήσει προς τα κεντρικά σκούρα και να ανέβει αργότερα μέσω της βλάστησης αριστερά. Από κει, η ματιά περνά μέσω της φωτεινής ανοικτής ζώνης, φτάνει τα βουνά και επιστρέφει από τις ζεστές περιοχές της δεξιάς πλευράς. Αυτή η κυκλική κίνηση διατηρεί τη σύνθεση ενωμένη και επιτρέπει να τη βλέπει αργά, ανακαλύπτοντας διαφορετικά χρώματα και βάθη σε κάθε διαδρομή.

Συνόψιμα, το έργο αντιπροσωπεύει ένα άνυδρο και εξαιρετικά βλάστηπο τοπίο, που αποτελείται από πρανή, πλούσια βλάστηση, υπονοούμενα μονοπάτια και βουνά περιβεβλημένα σε μια ατμόσφαιρα γκρίζα και φωτεινή. Οι βαθιές αποχρώσεις του πράσινου, τα κίτρινα, ώχρες και γαλαζωπά τόνοι χτίζουν ένα έδαφος γεμάτο αντιθέσεις, όπου οι σκιές συνυπάρχουν με μικρές ανοιχτές περιοχές φωτός. Η απουσία ανθρώπινων μορφών, η αβεβαιότητα ορισμένων στοιχείων και η διαδοχή των επιπέδων δίνουν στη σκηνή έναν χαρακτήρα ήρεμο, μυστηριώδη και βαθιά contemplative. Πέρα από το να εμφανίσει ένα φυσικό γωνιακό σημείο, ο πίνακας εξυψώνει τη δύναμη της γης, τη μόνιμη βλάστηση και το συναίσθημα της εμβάθυνσης σε ένα τοπίο που φαίνεται να διατηρεί αναμνήσεις, μονοπάτια και μυστικά ανάμεσα στις μορφές του.