Antonio Nasuto - Hercules

Ο Antonio Nasuto αποφοιτά από τη σχολή Αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο του Νάπολι, όπου στη συνέχεια αποκτά μια τριετή ειδίκευση στο Design. Αυτή η διεπιστημονική εκπαίδευση επηρεάζει αποφασιστικά τη γλώσσα του οπτικού του λόγου, χαρακτηριζόμενη από αυστηρότητα στη σύνθεση και προσοχή στη δομή της εικόνας.
Αυτή τη στιγμή διδάσκει Ανατομία της Τέχνης στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Φότζια, συνδυάζοντας τη διδακτική δραστηριότητα με μια συνεχώς διερευνητική ζωγραφική έρευνα επικεντρωμένη στο ανθρώπινο σώμα και στη μορφή αφηγηματικής διάστασης.
Έχει πραγματοποιήσει ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Μεταξύ των κύριων: ατομικές εκθέσεις στο Palazzetto dell’Arte di Foggia (2002, 2003), η ομαδική έκθεση αφιερωμένη στον P. P. Pasolini στο Tribunale della Dogana di Foggia (2007), 150 Souvenirs d’Italie στη Galerie d’Arte Moderna e Contemporanea “Atelier degli Artisti” της Ρώμης (2011), Il filo di Arianna. Labirinto fisico e mentale στο Palazzo delle Arti Beltrani di Trani (2011), η ατομική στο Palazzo Ducale Paternò Caracciolo di Pietramelara (2013) και L’ospite inatteso στο Villetta Barrea (2016).

Στον πίνακα Hercules, ο ήρωας φαίνεται να αποκόπτεται από τη ρητορική της πράξης και να επιστρέφεται σε έναν παγωμένο, σχεδόν σιωπηλό χρόνο. Καθισμένος σε έναν θρόνο από πέτρινο υλικό, το σώμα του, δυνατό, δεν κλίνει προς την αποστολή, αλλά μαζεύεται σε μια στάση ήσυχης εγκράτειας, σαν να έχει η δύναμη που τον ορίζει περιοριστεί, συμπιεστεί σε μια εσωτερική διάσταση.
Η πλαστική κατασκευή της μορφής υπενθυμίζει έντονα την κλασική παράδοση: η μυϊκή μάζα, συμπαγής και μεγαλοπρεπής, φαίνεται να αναδύεται από το φως ως ένα γλυπτό που φέρει μέσα του τη μνήμη της ύλης. Ωστόσο, ακριβώς αυτή η φορμαλιστική σταθερότητα διασχίζεται από μια πιο λεπτή ένταση, που μετατρέπει το μεγαλοπρεπές σε μετουσίωση. Ο ήρωας δεν κυριαρχεί στη σκηνή: παραμένει μέσα της.
Ο λιθοστάτης θρόνος, μακριά από το να αποτελεί ένδειξη εξουσίας, υιοθετεί την αξία μιας σοβαρής και σιωπηλής παρουσίας. Είναι πέτρα που στηρίζει, αλλά και πέτρα που ζυγίζει. Σε αυτήν συμπυκνώνεται συμβολικά η μνήμη των αγώνων, σαν κάθε δοκιμασία που αντιμετωπίστηκε να έχει αφήσει ένα αόρατο κατάλοιπο, μια στρωματοποίηση του χρόνου και του πεπρωμένου.
Σε αυτήν τη σ suspended, ο μύθος απομακρύνεται από την επική αφήγηση προς μια εικόνα αναστοχαστική. Ο Ηρακλής δεν αιχμαλωτίζεται στην κρίσιμη στιγμή της αποστολής, αλλά στη μελλοντική ή ίσως προγενέστερη στιγμή, όταν η κίνηση διαλύεται στη σκέψη. Ακριβώς σε αυτόν τον αχνό χώρο η φιγούρα του μύθου αποκαλύπτει την πιο απροσδόκητη διάστασή της: τη δύναμη που, για μια στιγμή, αναγνωρίζει τον ευθραυστό της χαρακτήρα, άνθρωπο, συνειδητοποιημένο για το βάρος της μέσα στο χρόνο.