El cielo mas claro

Αυτή η εργασία του Juan Fuster (2006) αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα της έρευνάς του για τα όρια μεταξύ της ζωγραφικής και της χωρικής κατασκευής. Μακριά από το να εννοεί ο πίνακας ως δισδιάστατο πεδίο, ο καλλιτέχνης τον μεταμορφώνει σε έναν χώρο συναρμολόγησης όπου η ύλη αποκτά πρωταγωνιστικό ρόλο.
Η σύνθεση αρθρώνεται μέσω μιας πολύπλοκης υπερφόρτωσης σανίδων, ράβδων και τεμαχίων ξύλου που συνδιαλέγονται με επιφάνειες χρωμάτων με έντονη γεωμετρία. Οι φλουτές, υφές και φυσικοί τόνοι του ξύλου συνυπάρχουν με επιφάνειες ζωγραφισμένες σε μαύρο, λευκό, κόκκινο, μπλε και πράσινο, χαράσσοντας μια επιδέξια ισορροπία ανάμεσα στη λιτότητα της ύλης και στην ακτινοβολία του χρώματος.
Η δόμηση των διαγωνίων και των κάθετων δημιουργεί μια δομή έντονου οπτικού δυναμισμού, στην οποία κάθε στοιχείο φαίνεται να στηρίζει και να ταντώνει το επόμενο. Η βύθιση δεν προέρχεται από ψευδαισθητικούς πόρους, αλλά από το ίδιο το πάχος των υλικών και τις σκιές που αυτά ρίχνουν, μετατρέποντας το έργο σε ανάγλυφο με έντονη γλυπτική παρουσία.
Ο Fuster χρησιμοποιεί καθημερινά υλικά, πολλά από τα οποία προέρχονται από τον χώρο της κατασκευής, αποξενώνοντάς τα από τη λειτουργία τους προκειμένου να ενσωματωθούν σε μια πλαστική γλώσσα με εξαιρετική συνοχή. Το αποτέλεσμα είναι ένα έργο μεγάλης αρχιτεκτονικής ισχύος που καλεί τον θεατή να αντικρίσει τη ζωγραφική ως έναν κατασκευασμένο χώρο, όπου τάξη και αυθορμητισμός συνυπολογίζονται σε μια προσεκτικά μετρημένη ισορροπία.
Περισσότερο από το να εγκολπώσεί μια εικόνα, το έργο προτείνει μια οπτική και υλική εμπειρία στην οποία κάθε κομμάτι διατηρεί τη μνήμη της προέλευσης του την ίδια στιγμή που συμμετέχει σε μια αυστηρή και πλήρως σύγχρονη σύνθεση. Αυτή η σύνθεση ανάμεσα σε ζωγραφική, αντικείμενο και γλυπτική τοποθετεί την παραγωγή του Juan Fuster μέσα σε μια από τις πιο σταθερές γραμμές της ισπανικής τέχνης των τελευταίων δεκαετιών, μετατρέποντας τα συναρμολογήματά του σε κομμάτια ιδιαίτερα εκτιμητά από συλλέκτες που ενδιαφέρονται για την εξέλιξη της μορφοσύνθετης αφαιρετικής ύλης και της χωρικής κατασκευής.
Σε αυτό το έργο, η φαινομενικά απλή ύλη δρα αντίθετα με την εξελιγμένη σύνθεση, προσφέροντας μια φυσική παρουσία και πλούτο οπτικό που αποκαλύπτονται πλήρως στην άμεση θέαση. Είναι ένα κομμάτι που συνδυάζει σταθερότητα εννοιολογική, ποιοτική κατασκευή και μια αναγνωρίσιμη πλαστική ταυτότητα, χαρακτηριστική για μια από τις πιο ώριμες στιγμές του καλλιτέχνη."