Ύστερη Ρωμαϊκή / Πρώιμη Βυζαντινή Μπρούντζος RARE θυμιατήρι με ελληνική επιγραφή

ITEM: Καπνοδόχος με ελληνική επιγραφή
MATERIAL: Χαλκός
CULTURE: Τε late Ρωμαϊκή / Βυζαντινή
PERIOD: 4ος - 6ος αιώνας μ.Χ
DIMENSIONS: 295 mm x 87 mm διάμετρος
CONDITION: Καλή κατάσταση
PROVENANCE: Από γερμανική ιδιωτική συλλογή, αποκτηθείς μεταξύ 1970 - 1980

Έρχεται με Πιστοποιητικό Γνησιότητας και Άδεια Εξαγωγής.

Αν προχωρήσετε σε προσφορά εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και κερδίσετε το αντικείμενο, θα χρειαστεί να αιτηθούμε άδεια εξαγωγής για τη χώρα σας και η αποστολή θα διαρκέσει 3 έως 5 εβδομάδες.

Κατά τη μετάβαση από τη Ρωμαϊκή Ύστερη περίοδο προς την πρώιμη Βυζαντινή περιόδο, τα θυμιατήρια, ή θymiateria, εξελίχθηκαν από απλά λειτουργικά αντικείμενα σε λεπτούς συμβολισμούς τόσο της οικείας πολυτέλειας όσο και της θρησκευτικής αφοσίωσης. Συνήθως χυτευμένα σε χαλκό ή κράματα χαλκού, τα αγγεία αυτά συχνά χαρακτιρίζονταν από τρίποδη βάση και διάτρητο καπάκι που επιτρέπει να διαφεύγει ο αρωματικός καπνός των λιβανιών ή θυμαριού. Ενώ οι αρχαιότερες ρωμαϊκές μορφές προτιμούσαν κλασικούς μοτίβους όπως κλαδιά δάφνης ή γατίσιες πατούσες, η αργότερη βυζαντινή επιρροή εισήγαγε πιο αρχιτεκτονικές μορφές, με ορισμένα θυμιατήρια να θυμίζουν τόξα ναών ή μικροσκοπικά περίπτερα, αντικατοπτρίζοντας την εποχή που ασχολείται με ιερό χώρο.

Η χρήση αυτών των αντικειμένων εκτείνεται πέρα από την απλή αισθητική απόλαυση της όσφρησης, καθώς αποτελεί βασικό στοιχείο της λατρείας της πρώτης χριστιανικής Εκκλησίας. Σε εκκλησιαστικά περιβάλλοντα, ο αναδυόμενος καπνός συμβόλιζε τις προσευχές των πιστών που υψώνονταν προς τον ουρανό, και ο ρυθμικός κρεμαστός ταρθοφόρος θυμιατήριων, ή ταυρίβηλα, έγινε αισθητικό σημείο αναφοράς της Θείας Λειτουργίας. Οι κρεμαστές εκδοχές αυτές συνήθως διακοσμούνταν με ρητώσεις από τη ζωή του Χριστού ή των Αποστόλων, μετατρέποντας ένα χρησιμοθηρικό αντικείμενο σε «οπτικό κήρυγμα» που μπορούσε να εκτιμηθεί τόσο από τους κληρικούς όσο και από τη σύναξη.

Η τεχνολογική και καλλιτεχνική δεξιότητα από τον 4ο έως τον 7ο αιώνα επέτρεψε πολύπλοκα σχέδια ανοιχτής κατασκευής που πλέκονται με φως και σκιά. Οι τεχνίτες χρησιμοποίησαν τη μέθοδο συμμετρίας κηροκλασίας (lost-wax) για να δημιουργήσουν λεπτά γεωμετρικά σχέδια και κλήματα αμπέλου που συχνά επίχρυσα ή επενδεύοντο με ασήμι για να αιχμαλωτίσουν το φλας του κεριού σε βασιλικό ή πλούσια έπαυλη. Καθώς η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μετατοπιζόταν προς την Ανατολή, αυτή τα θυμιατήρια έγιναν περιζήτητα εξαγωγικά αντικείμενα, μεταφέροντας την αισθητική και πνευματική ταυτότητα της Κωνσταντινούπολης διαμέσου της Μεσογείου και πέραν αυτής.