Μια ξύλινη μάσκα - Agni - Ακτή Ελεφαντοστού (χωρίς τιμή ασφαλείας)

08
ημέρες
17
ώρες
43
λεπτά
23
δευτερόλεπτα
Εναρκτήρια προσφορά
€ 1
χωρίς τιμή ασφαλείας
Dimitri André
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André

Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.

Εκτιμήστε  € 230 - € 280
Δεν υποβλήθηκαν προσφορές

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 139016 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Ξύλινο μάσκα Agni από την περιοχή Αμπούσο (Aboisso) της Ακτής Ελεφαντοστού, αρχικό/επίσημο κομμάτι, ξύλο, 680 g, ύψος 23 cm, πολύχρομη επιφάνεια με κόκκινο ως κυρίαρχο χρώμα και γκρι-μπεζ κεντρικό πρόσωπο, συνοδεύεται με βάση, προέλευση: περιοχή Αμπούσο, Ακτή Ελεφαντοστού.

Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης

Περιγραφή από τον πωλητή

Αφιερωμένη μάσκα Agni για γιορτασμό, περιοχή Αμποϊσο, Ακτή Ελεφαντόσωτος, συμπεριλαμβανομένου βαξιδιού.

Αυτή η μάσκα προσώπου Agni σκαλίζεται από ξύλο και απεικονίζει ένα οβάλ σχήμα προσώπου ανθρώπινου με μαλακές, σχετικά φυσιοκρατικές αναλογίες. Η επιφάνεια είναι καλυμμένη με πολυχρωμία, κυρίαρχη στο κόκκινο, εφαρμοσμένη στο μέτωπο, τους κροτάφους, τα μήλα και τον πηγούνι, ενώ το κεντρικό τμήμα του προσώπου διατηρεί μια γκρι-μπεζ απόχρωση. Τα αμυγδαωτά μάτια, σχεδόν κλειστά, τοποθετούνται σε σχισμές που επιτρέπουν στον φορέα να βλέπει. Η μύτη είναι ευθεία και εμφανής, το στόμα ελαφρώς ανοιχτό, αποκαλύπτοντας σκαλισμένα δόντια. Τα αυτιά αποδίδονται σε ανάγλυφο, και τα μάγουλα φέρουν λεπτές, ελικοειδείς τομές που ενδέχεται να παραπέμπουν σε διακοσμητικά ή σωτικά σημάδια.

Το ενδύαμα σχηματίζει μια στρογγυλεμένη μάζα, οργανωμένη σε πολυάριθμες παράλληλες ίνες ή πλεξούδες, βαθιά χαρακτικά και επισημασμένες με σκούρη απόχρωση. Το πίσω μέρος της μάσκας είναι σε μεγάλο βαθμό κενωμένο ώστε να φιλοξενήσει το πρόσωπο, ενώ διάφορες οπές στα πλάγια και στο κάτω μέρος εξυπηρετούσαν πιθανώς τη σύνδεση κορδώνων, καλύμματος ή άλλων στοιχείων ενδύματος. Οι φθορές στην πολυχρωμία, οι ορατές ρωγμές και τα μικρά κενά αποδεικνύουν την ηλικία του αντικειμένου και τη δυνητική επανειλημμένη χρήση. Με την ήρεμη έκφραση, τα αρμονικά χαρακτηριστικά και την εκφραστική χρωματική απόδοση, αυτή η μάσκα πιθανώς ανήκει στην κατηγορία των γιορταστικών μασκών που φοριούνται κατά τη διάρκεια δημόσιων χορών με εορταστικό και κοινωνικό χαρακτήρα.

Οι μάσκες Agni, φτιαγμένες από το λαό Agni (γνωστό και ως Anyi ή Anye), αποτελούν μέρος των ευρύτερων πολιτιστικών και καλλιτεχνικών παραδόσεων των Akan-ομιλούντων φυλών των νοτιοανατολικών Ακτής Ελεφαντόσωτου και δυτικής Γκάνας. Οι Agni σχετίζονται στενά με άλλους λαούς Akan όπως οι Baule και Asante, και οι πρακτικές μασκοποίησης τους —παρότι λιγότερο καλά τεκμηριωμένες στο ιστορικό αρχείο— αντικατοπτρίζουν ένα συνδυασμό θρησκευτικών, πολιτικών και αισθητικών λειτουργιών βαθιά ενσωματωμένων σε κοινωνίες που βασίζονται στην κληρονομία.

Σε αντίθεση με τις πιο ευρύτερα γνωστές μάσκες Baule ή Guro, οι μάσκες Agni είναι σχετικά σπάνιες και συχνά μπερδεύονται ή ομαδοποιούνται με αυτές γειτονικών ομάδων λόγω στιλισικών ομοιοτήτων και επικαλυπτόμενων ριитуαλικών συστημάτων. Όταν αποδίδονται με βεβαιότητα στους Agni, αυτές οι μάσκες τείνουν να αντικατοπτρίζουν ένα σύνθετο σύνολο πολιτισμικών δυναμικών, συμπεριλαμβανομένου του σεβάσματος προς τους προγόνους, της διαμεσολάβησης πνευμάτων και της εκτέλεσης συλλογικής ταυτότητας. Αν και λιγότερες μάσκες Agni έχουν φτάσει σε δυτικές συλλογές ή έχουν καταγραφεί εκτενώς, αυτές που εμφανίζονται συχνά δείχνουν υψηλό επίπεδο χειροτεχνίας και αισθητικής τελειότητας.

Οι μάσκες Agni συνδέονται συχνότερα με τελετουργικούς χορούς που συνδέονται με μύηση, κηδείες ή επικοινωνία με πνεύματα. Αυτές οι εκδηλώσεις οργανώνονται από ομάδες ηλικιακών διαβαθμίσεων ή θρησκευτικά συνδικάτα με βάση την κληρονομία, και η μάσκα φοριέται συνήθως από εκπαιδευμένο εκτελεστή που έχει υποβληθεί σε πνευματική προετοιμασία. Ο ρόλος της μάσκας δεν είναι απλώς αναπαραστατικός αλλά ενσαρκωμένος: ο χορευτής γίνεται το πνεύμα ή η δύναμη που αντιπροσωπεύει η μάσκα. Κατά τη διάρκεια της παράστασης, ο καλυμμένος χαρακτήρας μπορεί να προσφέρει ηθική διδασκαλία, να ενσαρκώσει την προγονική εξουσία ή να αποδώσει μυθολογικές αφηγήσεις. Στυλιστικά, οι μάσκες Agni μοιράζονται πολλές χαρακτηριστικά με τις μάσκες Baule, λόγω αιώνων πολιτιστικής ανταλλαγής, μετανάστευσης και κοινού συστήματος πίστης. Συχνά φέρουν συμμετρικά, οβάλ πρόσωπα, ορθά βλέμματα σε χαμηλά μάτια και εκλεπτυσμένα χτενίσματα, που υποδηλώνουν ηρεμία, αξιοπρέπεια και ομορφιά. Η επιφάνεια συνήθως είναι λεία και σε σκοτεινή πατίνα, με υψηλή προσοχή στο φινίρισμα. Τα σήματα ουσιακών σημαδιών -ιδίως στο μέτωπο και στα μήλα- σημαίνουν ιδανική ταυτότητα, κληρονομία ή πνευματική συνάφεια. Οι μάσκες μπορεί επίσης να περιλαμβάνουν ζωομορφικά στοιχεία (όπως κεραία ή ζώου αυτιά), τα οποία μπορεί να δηλώνουν σύνδεση με αγριόπνευματα (amuen ή aluen) ή υπερφυσικές δυνάμεις που υπάρχουν εκτός των οριών της ζωής του χωριού.

Ενώ οι μάσκες Agni μπορεί να είναι σχετικά ήρεμες στην έκφραση —ιδιαίτερα αυτές που χρησιμοποιούνται σε ειρηνικές τελετές ή τελετές προγόνων— άλλες μπορεί να είναι πιο δυναμικές ή επιθετικές στην εμφάνιση, αντικατοπτρίζοντας την πληθώρα πνευματικών ρόλων στην κοσμολογία των Agni. Σε ορισμένα πλαίσια, οι μάσκες χρησιμοποιούνται για την επανένταξη ατόμων στην κοινωνία μετά από κρίσεις ή για τη διαμεσολάβηση μεταξύ κοινότητας και πιθανώς επικίνδυνων πνευματικών οντοτήτων. Το masquerade μπορεί να περιλαμβάνει μουσική, κρουστά και χορό χορογραφημένο, όπου η μάσκα αποτελεί το κεντρικό σημείο οπτικής και πνευματικής προσοχής.

Η τεκμηρίωση των παραδόσεων μασκοποίησης Agni περιορίζεται σε σχέση με αυτές των Baule ή Dan, εν μέρει επειδή η ηγεσία των Agni ιστορικά έδινε μεγαλύτερη έμφαση σε εμίρια, τασμούς και ιερά προγόνων παρά στην τέχνη της παράστασης. Ωστόσο, η παρουσία μασκών μέσα στη μυστηριακή ζωή των Agni αντικατοπτρίζει τη ευρύτερη κοσμολογική άποψη των Akan, όπου ο ορατός και ο αόρατος κόσμος είναι βαθιά συνδεδεμένοι και υλικά αντικείμενα ενεργούν ως ενεργά όργανα στη διατήρηση κοινωνικής και κοσμικής ισορροπίας.

Την περίοδο της αποικιοκρατίας και μετά-αποικιακή περίοδο, πολλές μάσκες Agni αποκτήθηκαν από ευρωπαίους συλλέκτες υπό τη γενικότερη ταξινόμηση «Akan» ή «Baule», οδηγώντας σε λανθασμένη απόδοση σε συλλογές μουσείων. Νέος λόγος και μελέτες έχουν αρχίσει να διαφοροποιούν πιο ακριβώς την υλική κουλτούρα των Agni, αναγνωρίζοντας τις διακριτές συνεισφορές της στον οπτικό και πνευματικό τοπίο της περιοχής. Στις κοινότητες Agni σήμερα, οι πρακτικές μασκοποίησης έχουν μειωθεί λόγω της επιρροής του χριστιανισμού και της αστικής ανάπτυξης, αλλά επιμένουν σε τελετουργικά πλαίσια, κυρίως σε αγροτικές περιοχές και κατά τη διάρκεια φεστιβάλ που συνδέονται με την αρχηγία ή τελετές προγόνων.

Η αισθητική κομψότητα και η πολιτισμική βαρύτητα των μασκών Agni τους προσδίδουν σημαίνουσα, αλλά υποεκτιμημένη, θέση στη Δυτικο-Αφρικανική τελετουργική τέχνη. Αυτές καταλαμβάνουν ένα χώρο ο οποίος είναι τόσο τοπικά οικείος — αντικατοπτρίζοντας ιστορίες κληρονομιάς και πνευματικές ανάγκες — όσο και ευρύτερα συνδεδεμένος με τον ευρύτερο καωνικό κόσμο της τέχνης και των θρησκειών.

Αναφορές:
Βόγκελ, Σούζαν Μ. Baule: African Art, Western Eyes. Yale University Press, 1997.
Akindès, Francis. Pouvoir et société en Côte d'Ivoire. Karthala, 2004.
Κουαλουμική τεκμηρίωση από το Institut de Recherche sur les Arts en Afrique (IRAA), Abidjan.
Kerchache, Jacques (επιμ.). L’Art africain. Éditions Mazenod, 1988.
Μουσείο Quai Branly – Jacques Chirac, αρχείο επιμελητών και καταγραφές αντικειμένων Agni.
Cole, Herbert M., και Doran H. Ross. The Arts of Ghana. University of California Museum of Cultural History, 1977.

Μερικές από τις πληροφορίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.

Ενοικιαστής: Bakari Bouaflé

Αριθμός Εντολής: MAZ19793

Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο αποκτήθηκε νόμιμα. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι έπρεπε να παρέχει την τεκμηρίωση που απαιτείται από τους νόμους και κανονισμούς στη χώρα διαμονής τους. Ο πωλητής εγγυάται και έχει το δικαίωμα να πουλήσει/εξάγει αυτό το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παρέχει όλες τις γνωστές προέλευσης πληροφορίες σχετικά με το αντικείμενο στον αγοραστή. Ο πωλητής εξασφαλίζει ότι will be arrange any necessary permits. Ο πωλητής θα ενημερώσει αμέσως τον αγοραστή για οποιεσδήποτε καθυστερήσεις στην εξασφάλιση τέτοιων αδειών.

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Αφιερωμένη μάσκα Agni για γιορτασμό, περιοχή Αμποϊσο, Ακτή Ελεφαντόσωτος, συμπεριλαμβανομένου βαξιδιού.

Αυτή η μάσκα προσώπου Agni σκαλίζεται από ξύλο και απεικονίζει ένα οβάλ σχήμα προσώπου ανθρώπινου με μαλακές, σχετικά φυσιοκρατικές αναλογίες. Η επιφάνεια είναι καλυμμένη με πολυχρωμία, κυρίαρχη στο κόκκινο, εφαρμοσμένη στο μέτωπο, τους κροτάφους, τα μήλα και τον πηγούνι, ενώ το κεντρικό τμήμα του προσώπου διατηρεί μια γκρι-μπεζ απόχρωση. Τα αμυγδαωτά μάτια, σχεδόν κλειστά, τοποθετούνται σε σχισμές που επιτρέπουν στον φορέα να βλέπει. Η μύτη είναι ευθεία και εμφανής, το στόμα ελαφρώς ανοιχτό, αποκαλύπτοντας σκαλισμένα δόντια. Τα αυτιά αποδίδονται σε ανάγλυφο, και τα μάγουλα φέρουν λεπτές, ελικοειδείς τομές που ενδέχεται να παραπέμπουν σε διακοσμητικά ή σωτικά σημάδια.

Το ενδύαμα σχηματίζει μια στρογγυλεμένη μάζα, οργανωμένη σε πολυάριθμες παράλληλες ίνες ή πλεξούδες, βαθιά χαρακτικά και επισημασμένες με σκούρη απόχρωση. Το πίσω μέρος της μάσκας είναι σε μεγάλο βαθμό κενωμένο ώστε να φιλοξενήσει το πρόσωπο, ενώ διάφορες οπές στα πλάγια και στο κάτω μέρος εξυπηρετούσαν πιθανώς τη σύνδεση κορδώνων, καλύμματος ή άλλων στοιχείων ενδύματος. Οι φθορές στην πολυχρωμία, οι ορατές ρωγμές και τα μικρά κενά αποδεικνύουν την ηλικία του αντικειμένου και τη δυνητική επανειλημμένη χρήση. Με την ήρεμη έκφραση, τα αρμονικά χαρακτηριστικά και την εκφραστική χρωματική απόδοση, αυτή η μάσκα πιθανώς ανήκει στην κατηγορία των γιορταστικών μασκών που φοριούνται κατά τη διάρκεια δημόσιων χορών με εορταστικό και κοινωνικό χαρακτήρα.

Οι μάσκες Agni, φτιαγμένες από το λαό Agni (γνωστό και ως Anyi ή Anye), αποτελούν μέρος των ευρύτερων πολιτιστικών και καλλιτεχνικών παραδόσεων των Akan-ομιλούντων φυλών των νοτιοανατολικών Ακτής Ελεφαντόσωτου και δυτικής Γκάνας. Οι Agni σχετίζονται στενά με άλλους λαούς Akan όπως οι Baule και Asante, και οι πρακτικές μασκοποίησης τους —παρότι λιγότερο καλά τεκμηριωμένες στο ιστορικό αρχείο— αντικατοπτρίζουν ένα συνδυασμό θρησκευτικών, πολιτικών και αισθητικών λειτουργιών βαθιά ενσωματωμένων σε κοινωνίες που βασίζονται στην κληρονομία.

Σε αντίθεση με τις πιο ευρύτερα γνωστές μάσκες Baule ή Guro, οι μάσκες Agni είναι σχετικά σπάνιες και συχνά μπερδεύονται ή ομαδοποιούνται με αυτές γειτονικών ομάδων λόγω στιλισικών ομοιοτήτων και επικαλυπτόμενων ριитуαλικών συστημάτων. Όταν αποδίδονται με βεβαιότητα στους Agni, αυτές οι μάσκες τείνουν να αντικατοπτρίζουν ένα σύνθετο σύνολο πολιτισμικών δυναμικών, συμπεριλαμβανομένου του σεβάσματος προς τους προγόνους, της διαμεσολάβησης πνευμάτων και της εκτέλεσης συλλογικής ταυτότητας. Αν και λιγότερες μάσκες Agni έχουν φτάσει σε δυτικές συλλογές ή έχουν καταγραφεί εκτενώς, αυτές που εμφανίζονται συχνά δείχνουν υψηλό επίπεδο χειροτεχνίας και αισθητικής τελειότητας.

Οι μάσκες Agni συνδέονται συχνότερα με τελετουργικούς χορούς που συνδέονται με μύηση, κηδείες ή επικοινωνία με πνεύματα. Αυτές οι εκδηλώσεις οργανώνονται από ομάδες ηλικιακών διαβαθμίσεων ή θρησκευτικά συνδικάτα με βάση την κληρονομία, και η μάσκα φοριέται συνήθως από εκπαιδευμένο εκτελεστή που έχει υποβληθεί σε πνευματική προετοιμασία. Ο ρόλος της μάσκας δεν είναι απλώς αναπαραστατικός αλλά ενσαρκωμένος: ο χορευτής γίνεται το πνεύμα ή η δύναμη που αντιπροσωπεύει η μάσκα. Κατά τη διάρκεια της παράστασης, ο καλυμμένος χαρακτήρας μπορεί να προσφέρει ηθική διδασκαλία, να ενσαρκώσει την προγονική εξουσία ή να αποδώσει μυθολογικές αφηγήσεις. Στυλιστικά, οι μάσκες Agni μοιράζονται πολλές χαρακτηριστικά με τις μάσκες Baule, λόγω αιώνων πολιτιστικής ανταλλαγής, μετανάστευσης και κοινού συστήματος πίστης. Συχνά φέρουν συμμετρικά, οβάλ πρόσωπα, ορθά βλέμματα σε χαμηλά μάτια και εκλεπτυσμένα χτενίσματα, που υποδηλώνουν ηρεμία, αξιοπρέπεια και ομορφιά. Η επιφάνεια συνήθως είναι λεία και σε σκοτεινή πατίνα, με υψηλή προσοχή στο φινίρισμα. Τα σήματα ουσιακών σημαδιών -ιδίως στο μέτωπο και στα μήλα- σημαίνουν ιδανική ταυτότητα, κληρονομία ή πνευματική συνάφεια. Οι μάσκες μπορεί επίσης να περιλαμβάνουν ζωομορφικά στοιχεία (όπως κεραία ή ζώου αυτιά), τα οποία μπορεί να δηλώνουν σύνδεση με αγριόπνευματα (amuen ή aluen) ή υπερφυσικές δυνάμεις που υπάρχουν εκτός των οριών της ζωής του χωριού.

Ενώ οι μάσκες Agni μπορεί να είναι σχετικά ήρεμες στην έκφραση —ιδιαίτερα αυτές που χρησιμοποιούνται σε ειρηνικές τελετές ή τελετές προγόνων— άλλες μπορεί να είναι πιο δυναμικές ή επιθετικές στην εμφάνιση, αντικατοπτρίζοντας την πληθώρα πνευματικών ρόλων στην κοσμολογία των Agni. Σε ορισμένα πλαίσια, οι μάσκες χρησιμοποιούνται για την επανένταξη ατόμων στην κοινωνία μετά από κρίσεις ή για τη διαμεσολάβηση μεταξύ κοινότητας και πιθανώς επικίνδυνων πνευματικών οντοτήτων. Το masquerade μπορεί να περιλαμβάνει μουσική, κρουστά και χορό χορογραφημένο, όπου η μάσκα αποτελεί το κεντρικό σημείο οπτικής και πνευματικής προσοχής.

Η τεκμηρίωση των παραδόσεων μασκοποίησης Agni περιορίζεται σε σχέση με αυτές των Baule ή Dan, εν μέρει επειδή η ηγεσία των Agni ιστορικά έδινε μεγαλύτερη έμφαση σε εμίρια, τασμούς και ιερά προγόνων παρά στην τέχνη της παράστασης. Ωστόσο, η παρουσία μασκών μέσα στη μυστηριακή ζωή των Agni αντικατοπτρίζει τη ευρύτερη κοσμολογική άποψη των Akan, όπου ο ορατός και ο αόρατος κόσμος είναι βαθιά συνδεδεμένοι και υλικά αντικείμενα ενεργούν ως ενεργά όργανα στη διατήρηση κοινωνικής και κοσμικής ισορροπίας.

Την περίοδο της αποικιοκρατίας και μετά-αποικιακή περίοδο, πολλές μάσκες Agni αποκτήθηκαν από ευρωπαίους συλλέκτες υπό τη γενικότερη ταξινόμηση «Akan» ή «Baule», οδηγώντας σε λανθασμένη απόδοση σε συλλογές μουσείων. Νέος λόγος και μελέτες έχουν αρχίσει να διαφοροποιούν πιο ακριβώς την υλική κουλτούρα των Agni, αναγνωρίζοντας τις διακριτές συνεισφορές της στον οπτικό και πνευματικό τοπίο της περιοχής. Στις κοινότητες Agni σήμερα, οι πρακτικές μασκοποίησης έχουν μειωθεί λόγω της επιρροής του χριστιανισμού και της αστικής ανάπτυξης, αλλά επιμένουν σε τελετουργικά πλαίσια, κυρίως σε αγροτικές περιοχές και κατά τη διάρκεια φεστιβάλ που συνδέονται με την αρχηγία ή τελετές προγόνων.

Η αισθητική κομψότητα και η πολιτισμική βαρύτητα των μασκών Agni τους προσδίδουν σημαίνουσα, αλλά υποεκτιμημένη, θέση στη Δυτικο-Αφρικανική τελετουργική τέχνη. Αυτές καταλαμβάνουν ένα χώρο ο οποίος είναι τόσο τοπικά οικείος — αντικατοπτρίζοντας ιστορίες κληρονομιάς και πνευματικές ανάγκες — όσο και ευρύτερα συνδεδεμένος με τον ευρύτερο καωνικό κόσμο της τέχνης και των θρησκειών.

Αναφορές:
Βόγκελ, Σούζαν Μ. Baule: African Art, Western Eyes. Yale University Press, 1997.
Akindès, Francis. Pouvoir et société en Côte d'Ivoire. Karthala, 2004.
Κουαλουμική τεκμηρίωση από το Institut de Recherche sur les Arts en Afrique (IRAA), Abidjan.
Kerchache, Jacques (επιμ.). L’Art africain. Éditions Mazenod, 1988.
Μουσείο Quai Branly – Jacques Chirac, αρχείο επιμελητών και καταγραφές αντικειμένων Agni.
Cole, Herbert M., και Doran H. Ross. The Arts of Ghana. University of California Museum of Cultural History, 1977.

Μερικές από τις πληροφορίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.

Ενοικιαστής: Bakari Bouaflé

Αριθμός Εντολής: MAZ19793

Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο αποκτήθηκε νόμιμα. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι έπρεπε να παρέχει την τεκμηρίωση που απαιτείται από τους νόμους και κανονισμούς στη χώρα διαμονής τους. Ο πωλητής εγγυάται και έχει το δικαίωμα να πουλήσει/εξάγει αυτό το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παρέχει όλες τις γνωστές προέλευσης πληροφορίες σχετικά με το αντικείμενο στον αγοραστή. Ο πωλητής εξασφαλίζει ότι will be arrange any necessary permits. Ο πωλητής θα ενημερώσει αμέσως τον αγοραστή για οποιεσδήποτε καθυστερήσεις στην εξασφάλιση τέτοιων αδειών.

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Λεπτομέρειες

Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Agni
Χώρα προέλευσης
Ακτή Ελεφαντοστού
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden mask
Height
23 cm
Βάρος
680 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
6604
Πουλημένα αντικείμενα
99.44%
protop

Rechtliche Informationen des Verkäufers

Unternehmen:
Jaenicke Njoya GmbH
Repräsentant:
Wolfgang Jaenicke
Adresse:
Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY
Telefonnummer:
+493033951033
Email:
w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
USt-IdNr.:
DE241193499

AGB

AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.

Widerrufsbelehrung

  • Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
  • Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
  • Vollständige Widerrufsbelehrung

Παρόμοια αντικείμενα

Προτείνεται για εσάς στην

Αφρικανική και φυλετική τέχνη