Modern Silver Μενταγιόν με Φόλλις του Κωνστάντιου Β' (χωρίς τιμή ασφαλείας)

ITEM: Σύγχρονο κρεμαστό με φολί Constantius II
MATERIAL: Ασήμι και μπρούντζος
CULTURE: Ρωμαϊκή
PERIOD: 4ος Αιώνας μ.Χ.
DIMENSIONS: Διάμετρος 20 mm
CONDITION: Καλή κατάσταση. Αρχικό νόμισμα εντός ενός σύγχρονου χειροποίητου κυκλικού ασημένιου περιβλήματος.
PROVENANCE: Από ιδιωτική συλλογή του Βελγίου, αποκτήθηκε τη δεκαετία του 1990

COIN DESCRIPTION: "Constantius II AE follis. AD 325-326. FL IVL CONSTANTIVS NOB C, laureate, draped and cuirassed bust left / PROVIDENTIAE CAES dot, campgate with seven layers, two turrets, star above, no doors. Mintmark MNΔ. RIC VII Nicomedia 128; Sear 17648. 18 mm, 2,49 g"

Comes with Certificate of Authenticity.

IMPORTANT: Does not include the transparent cord shown in the photo

Ο Κωνσταντίνος Β’, γεννημένος Φλάβιος Κλαύδιος Κωνσταντίνος το 316 μ.Χ., ήταν ο πρωτότοκος γιος του Κωνσταντίνου του Μεγάλου και της Φάουστα. Ο Κωνσταντίνος Β’ ήταν ο δεύτερος γιος του Κωνσταντίνου του Μεγάλου και της Φάουστας, που έφτασε στον τίτλο του Καίσαρα σε μικρή ηλικία πριν γίνει Αύγουστος μετά το θάνατο του πατέρα του το 337. Ο δρόμος του προς την απόλυτη μοναρχία σημαδεύτηκε από την βίαιη εξολόθρευση αρκετών ανδρικών συγγενών και από μια σύνθετη διαίρεση της αυτοκρατορίας με τους αδερφούς του, Κωνσταντίνο Β’ και Κωνστάντιο. Μετά τον θάνατο των αδελφών του σε εσωτερικούς αγώνες και εξεγέρσεις, ο Κωνσταντίος τελικά εμφανίστηκε ως αδιαμφισβήτητος ηγεμόνας του ρωμαϊκού κόσμου μέχρι το 353. Η βασιλεία του χαρακτηριζόταν από συνεχή προσπάθεια διατήρησης της κεντρικής εξουσίας σε μια περίοδο σημαντικής διάσπασης και εξωτερικής πίεσης.

Η βασιλεία του Κωνσταντίνου Β’ κυριαρχήθηκε από αλλεπάλληλους πολέμους σε δύο κύριες μετωπικές γραμμές: την Αυτοκρατορία Σασανίδων στα ανατολικά και τις γερμανικές φυλές κατά μήκος των συνόρων Ρήνου και Δούναβη. Σε αντίθεση με τον πατέρα του, που προτιμούσε αποφασιστικές πεδινές μάχες, ο Κωνσταντίνος Β’ συνήθως εφάρμοζε στρατηγική άμυνας και περιορισμού, ιδιαίτερα εναντίον του Πέρσας βασιλιά Σαπούρ Β’. Εσωτερικά, επεκτείνει τη αυτοκρατορική γραφειοκρατία και καθιερώνει τη Κωνσταντινούπολη ως πλήρως λειτουργική πρωτεύουσα με τη δική της Σύγκλητο, μεταθέτοντας ουσιαστικά τη ρωμαϊκή πολιτική βαρύτητα προς τα ανατολικά. Ήταν επίσης γνωστός για την εξάρτησή του από ένα δίκτυο αυλικών αξιωματούχων και ευνούχων, που δημιούργησε μια ιδιαίτερα δομημένη αλλά συχνά παρανοϊκή ατμόσφαιρα στο αυτοκρατορικό παλάτι.

Βαθύτατα εμπλεκόμενος σε θεολογικές διαμάχες της εποχής του, ο Κωνσταντίνος Β’ ήταν ένθερμος υποστηρικτής του Αρειανισμού (ή, πιο συγκεκριμένα, της Homoian θεολογίας), οπότε ήρθε σε αντίθεση με τις προ-Νικηϊκές φατρίες της Εκκλησίας. Συχνά παρενέβαινε σε εκκλησιαστικά ζητήματα, εξορίζοντας εξέχοντες επισκόπους όπως ο Αθανάσιος της Αλεξάνδρειας, για να επιβάλει θρησκευτική ενότητα σε όλη την αυτοκρατορία. Αν και συχνά επικρίνονταν από σύγχρονους ιστορικούς ως εξαιρετικά καχύποπτος και εύκολα επηρεαζόμενος, σύγχρονοι μελετητές τον θεωρούν όχι αδιάφορο διαχειριστή αλλά επίμονο και εργατικό, ο οποίος διατήρησε επιτυχώς τη συνοχή της αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια μιας ασταθούς μετάβασης. Πέθανε από πυρετό το 361, καθώς προετοιμαζόταν να αντιμετωπίσει τον εξάδελφό του και διάδοχό του, τον Ιούλιον.