Ένα κεφάλι από τερακότα. - Katsina - Νιγηρία

08
ημέρες
10
ώρες
44
λεπτά
08
δευτερόλεπτα
Εναρκτήρια προσφορά
€ 1
Τιμή επιφύλαξης δεν επιτεύχθηκε
Dimitri André
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André

Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.

Εκτιμήστε  € 900 - € 1,000
Δεν υποβλήθηκαν προσφορές

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 139016 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Περιγραφή από τον πωλητή

Μια κεραμική κεφαλή από αντίστοιχα κεραμικά στον Katsina, που συλλέχθηκε στην περιοχή Kaduna, Νιγηρία, συμπεριλαμβάνει βάση.

Αυτό το θραυσματικό κεραμικό κεφάλι από την περιοχή Katsina-Ala στην Νιγηρία χαρακτηρίζεται από εσκεμμένα στυλιζαρισμένη απεικόνιση του ανθρώπινου σχήματος: ο ωοειδής, προεξέχων κρανιακός σκελετός επικρατεί σε ένα στενό πρόσωπο με απλοποιημένα χαρακτηριστικά, με μεγάλα, τρυπημένα μάτια, μια προεξέχουσα μύτη με ανοιχτές ρουθούνες, ένα οριζόντιο στόμα με σμιλευμένα χείλη και τ’ αυτιά που είναι απλώς υπαινιγμένα· κάτω από το πηγούνι, μέρος του κορμού παραμένει, δείχνοντας άκρα που τραβιούνται προς τα εμπρός, με τα χέρια και τους πήχεις να προτείνουν οι συμπαγείς τόμοι και διαπασών τομές. Ο πηλός, που είναι κοκκινωπός-πορτοκαλί, έχει ιδιαίτερα τραχιά υφή, βαρύς με πολυάριθκες ανοιχτές, ελαφριών χρωματικών προσμίξεων, ενώ η επιφάνεια διατηρεί, σε ορισμένα σημεία, γκρίζες ζώνες και γραμμές που ακολουθούν το καμπύλο του κρανίου, το περίγραμμα του προσώπου και ορισμένα μέρη του σώματος· αυτές μπορεί να αντιστοιχούν σε επιφανειακές επεξεργασίες, engobes ή αποτυπώματα αρχαίας βαφής, παρ’ ότι η υλική ανάλυση δεν επιτρέπει μια οριστική διαπίστωση εδώ. Οι καθαρές διατρήσεις στα μάτια, τα ρουθούνια και τα αυτιά συμβάλλουν σε μια αισθητική κατά την οποία ο αρνητικός χώρος ενσωματώνεται στη μοντελοποίηση και πιθανώς διευκόλυνε επίσης το ψήσιμο των κενών τμημάτων. Η έμφαση στο κεφάλι—που είναι δυσανάλογο με το θραύσμα του σώματος—μαζί με τη στερεοτυπική τοποθέτηση και την ανατομική απλοποίηση, τοποθετεί το αντικείμενο εντός μίας αντίληψης αναπαράστασης όπου το άτομο επιδιώκεται περισσότερο ως φυσιοκρατικό πορτρέτο παρά ως συμπυκνωμένη φυσική και κοινωνική παρουσία. Στο αρχαιολογικό πλαίσιο της κεντρικής και κεντρο-ανατολικής Νιγηρίας, το Katsina-Ala αποτελεί έναν από τους χώρους που σχετίζονται με τη σημαντική παράδοση της αγγειοπλαστικής γλυπτικής, γενικά συνδεδεμένης με τον πολιτισμό Nok, παραδείγματα της οποίας έχουν εντοπιστεί σε ένα ευρύ γεωγραφικό εύρος· αρκετά θραύσματα φιγούρων που προέρχονται συγκεκριμένα από το Katsina-Ala τεκμηριώνονται πλέον σε νοτιοαφρικανικές και διεθνείς συλλογές μουσείων. (British Museum) Από ανθρωπολογική σκοπιά, αυτό το θραύσμα μπορεί να θεωρηθεί ως υπόλειμμα μιας εφέ, η ακριβής λειτουργία της οποίας παραμένει δύσκολο να προσδιοριστεί εκτός του αρχαιολογικού της πλαισίου—π.χ. η προγονική αναπαράσταση, μια κατάσταση φιγούρας ή ένα αντικείμενο ιερού ενδιαφέροντος—ανάμεσα στις υποθέσεις που γενικά θεωρούνται για το έργο αυτό, η θραύση του σώματος, ο εκφραστικός του μοντέλος και η εξαιρετικά ορατή υλικότητα της κεραμικής παρέχουν εξίσου πολλά στοιχεία για την τεχνική ιστορία όσο και για την αρχαιολογική του τροχία.

“Οι γεωλογικές διεργασίες διάβρωσης και συσσώρευσης είναι τόσο έντονες στη Δυτική Αφρική που μέσα σε μερικούς αιώνες έχουν προκληθεί μεγάλες μετακινήσεις γης. Σε αντίθεση με την Ευρώπη, η αρχαιολογική εργασία είναι επομένως ιδιαίτερα δύσκολη και σχεδόν αποκλειστικά περιορίζεται σε τυχαίες ανακαλύψεις. Μια τέτοια συμπτωση έφερε το φως στις αρχές της δεκαετίας του 1940 την πρώτη απόδειξη αφρικανικών γλυπτών εκτός της Αιγύπτου. Μετά τον τόπο όπου βρέθηκε το πρώτο κεραμικό κεφάλι στην κωμόπολη Jaba της ίδιας επαρχίας Zaira στη Νιγηρία, που βρέθηκε ήδη το 1928.
Πηγή: Karl Ferdinand Schaedler, Erde und Era, 2500 Jahre Afrikasnische Kunst aus Terrakotta und Metall, Edition Minerva, 1997, σελ.195

Τα Katsina κεραμικά κεφάλια συνήθως μορφοποιούνται σε φυσιοκραικό έως ημι-φυσιοκραικό στυλ, με προσεκτικά διαρθρωμένα χαρακτηριστικά προσώπου. Τα κεφάλια συνήθως εμφανίζουν επιμηκυμένα ωοειδή πρόσωπα, υψηλές μετώπες, εξέχουσες μύτες και συνθλιμμένα χείλη, ενώ τα μάτια συχνά αποδίδονται ως τρυπημένα ή εγχαραγμένα αμυγδαλόμορφα. Στυλιζαρισμένες σηματοδοτικές ουλές, κουρέματα ή κάπα μπορούν να φανούν σε πολλά παραδείγματα, προσφέροντας ενδείξεις για κοινωνική θέση, εθνότητα και κοινωνική ταυτότητα. Η χρήση της κεραμικής ως μέσο επέτρεψε λεπτή επιφανειακή μοντελοποίηση, με ίχνη λιπαρίας ή εφαρμογής βερνίκωσης να υποδηλώνουν μέριμνα τόσο για ρεαλισμό όσο και για ανθεκτικότητα.

Αρχαιολογικά και εθνογραφικά τεκμήρια δείχνουν ότι τέτοια κεφάλια ήταν αναπόσπαστο μέρος τελετουργιών και πιθανώς τελετών ταφής. Ορισμένα εντοπίστηκαν σε ιερές τοποθεσίες ή σε θαμμένες αποθέσεις, οδηγώντας τους μελετητές να υποστηρίζουν ότι αντιπροσώπευαν προγόνους, πνεύματα ή σημαντικές προσωπικότητες της κοινότητας, η παρουσία των οποίων διαμεσολαβούσε μεταξύ των ζωντανών και του υπερφυσικού. Όπως με τα Nok και Sokoto terracottas, η θραύση κεφαλών και φιγούρων είναι συνήθης, είτε λόγω συνειδητής τελετουργικής εναπόθεσης είτε λόγω χρονικής επίδρασης.

Οι Katsina κεραμικές κεφαλές καταλαμβάνουν ένα μεταβατικό χώρο ανάμεσα σε πορτραίτο μνημόνευσης και θρησκευτική εφέ. Οι ήρεμες, συλλογιστικές εκφράσεις τους παραπέμπουν σε διαρκή παρουσία που προορίζεται να προστατέψει ή να αγιάσει την κοινότητα. Σύμφωνα με τον Ekpo Eyo, κορυφαία αρχείος επί ιχνηλατών Νιγηρίας, «αυτές οι κεραμικές όψεις φέρουν σιωπηλό μαρτύριο για μια αρχαία τελετουργική ζωή, προβάλλοντας τόσο την ανθρώπινη ατομικότητα όσο και τη ιερή συνέχεια.»¹

Στην ιστορία της αφρικανικής τέχνης, η μελέτη αυτών των κεφαλών συμβάλλει στην κατανόηση των πρώιμων αστικών πολιτισμών του Hausaland, των εμπορικών τους δικτύων και των αλληλεπιδράσεών τους με ευρύτερες Δυτικο-Κεντρικές κουλτούρες της Σαχάρας. Αντιπροσωπεύουν επίσης μια συνέχεια της κεραμικής γλυπτικής που προηγείται της άνοδος των ισλαμικών κρατών Χάουσα, συνδέοντας την υλική κουλτούρα των πρώιμων δυτικο-αφρικανικών κοινωνιών με τις μετέπειτα αυλικές παραδόσεις.

Ekpo Eyo, Two Thousand Years of Nigerian Art (London: Ethnographica, 1977), 54.

Αναφορές
Eyo, Ekpo. Two Thousand Years of Nigerian Art. London: Ethnographica, 1977.
Fagg, William. Nigerian Images. London: Lund Humphries, 1963.
Shaw, Thurstan. Nigeria: Its Archaeology and Early History. London: Thames and Hudson, 1978.
Willett, Frank. African Art: An Introduction. London: Thames and Hudson, 1971.

Κάποια από τις πληροφορίες έχουν παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.

Inv. No. MAZ21515

Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο αγοράστηκε νομίμως. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι έπρεπε να παρείχε τα έγγραφα που απαιτούνται από τους νόμους και τους κανονισμούς στη χώρα διαμονής του. Ο πωλητής εγγυάται και έχει το δικαίωμα να πουλήσει/εξαγάγει το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παράσχει όλες τις πληροφορίες προέλευσης που γνωρίζει για το αντικείμενο στον αγοραστή. Ο πωλητής εξασφαλίζει ότι τυχόν απαραίτητα άδειες θα/θα καταρτισθούν. Ο πωλητής θα ενημερώσει αμέσως τον αγοραστή για οποιεσδήποτε καθυστερήσεις στην απόκτηση τέτοιων αδειών.

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Μια κεραμική κεφαλή από αντίστοιχα κεραμικά στον Katsina, που συλλέχθηκε στην περιοχή Kaduna, Νιγηρία, συμπεριλαμβάνει βάση.

Αυτό το θραυσματικό κεραμικό κεφάλι από την περιοχή Katsina-Ala στην Νιγηρία χαρακτηρίζεται από εσκεμμένα στυλιζαρισμένη απεικόνιση του ανθρώπινου σχήματος: ο ωοειδής, προεξέχων κρανιακός σκελετός επικρατεί σε ένα στενό πρόσωπο με απλοποιημένα χαρακτηριστικά, με μεγάλα, τρυπημένα μάτια, μια προεξέχουσα μύτη με ανοιχτές ρουθούνες, ένα οριζόντιο στόμα με σμιλευμένα χείλη και τ’ αυτιά που είναι απλώς υπαινιγμένα· κάτω από το πηγούνι, μέρος του κορμού παραμένει, δείχνοντας άκρα που τραβιούνται προς τα εμπρός, με τα χέρια και τους πήχεις να προτείνουν οι συμπαγείς τόμοι και διαπασών τομές. Ο πηλός, που είναι κοκκινωπός-πορτοκαλί, έχει ιδιαίτερα τραχιά υφή, βαρύς με πολυάριθκες ανοιχτές, ελαφριών χρωματικών προσμίξεων, ενώ η επιφάνεια διατηρεί, σε ορισμένα σημεία, γκρίζες ζώνες και γραμμές που ακολουθούν το καμπύλο του κρανίου, το περίγραμμα του προσώπου και ορισμένα μέρη του σώματος· αυτές μπορεί να αντιστοιχούν σε επιφανειακές επεξεργασίες, engobes ή αποτυπώματα αρχαίας βαφής, παρ’ ότι η υλική ανάλυση δεν επιτρέπει μια οριστική διαπίστωση εδώ. Οι καθαρές διατρήσεις στα μάτια, τα ρουθούνια και τα αυτιά συμβάλλουν σε μια αισθητική κατά την οποία ο αρνητικός χώρος ενσωματώνεται στη μοντελοποίηση και πιθανώς διευκόλυνε επίσης το ψήσιμο των κενών τμημάτων. Η έμφαση στο κεφάλι—που είναι δυσανάλογο με το θραύσμα του σώματος—μαζί με τη στερεοτυπική τοποθέτηση και την ανατομική απλοποίηση, τοποθετεί το αντικείμενο εντός μίας αντίληψης αναπαράστασης όπου το άτομο επιδιώκεται περισσότερο ως φυσιοκρατικό πορτρέτο παρά ως συμπυκνωμένη φυσική και κοινωνική παρουσία. Στο αρχαιολογικό πλαίσιο της κεντρικής και κεντρο-ανατολικής Νιγηρίας, το Katsina-Ala αποτελεί έναν από τους χώρους που σχετίζονται με τη σημαντική παράδοση της αγγειοπλαστικής γλυπτικής, γενικά συνδεδεμένης με τον πολιτισμό Nok, παραδείγματα της οποίας έχουν εντοπιστεί σε ένα ευρύ γεωγραφικό εύρος· αρκετά θραύσματα φιγούρων που προέρχονται συγκεκριμένα από το Katsina-Ala τεκμηριώνονται πλέον σε νοτιοαφρικανικές και διεθνείς συλλογές μουσείων. (British Museum) Από ανθρωπολογική σκοπιά, αυτό το θραύσμα μπορεί να θεωρηθεί ως υπόλειμμα μιας εφέ, η ακριβής λειτουργία της οποίας παραμένει δύσκολο να προσδιοριστεί εκτός του αρχαιολογικού της πλαισίου—π.χ. η προγονική αναπαράσταση, μια κατάσταση φιγούρας ή ένα αντικείμενο ιερού ενδιαφέροντος—ανάμεσα στις υποθέσεις που γενικά θεωρούνται για το έργο αυτό, η θραύση του σώματος, ο εκφραστικός του μοντέλος και η εξαιρετικά ορατή υλικότητα της κεραμικής παρέχουν εξίσου πολλά στοιχεία για την τεχνική ιστορία όσο και για την αρχαιολογική του τροχία.

“Οι γεωλογικές διεργασίες διάβρωσης και συσσώρευσης είναι τόσο έντονες στη Δυτική Αφρική που μέσα σε μερικούς αιώνες έχουν προκληθεί μεγάλες μετακινήσεις γης. Σε αντίθεση με την Ευρώπη, η αρχαιολογική εργασία είναι επομένως ιδιαίτερα δύσκολη και σχεδόν αποκλειστικά περιορίζεται σε τυχαίες ανακαλύψεις. Μια τέτοια συμπτωση έφερε το φως στις αρχές της δεκαετίας του 1940 την πρώτη απόδειξη αφρικανικών γλυπτών εκτός της Αιγύπτου. Μετά τον τόπο όπου βρέθηκε το πρώτο κεραμικό κεφάλι στην κωμόπολη Jaba της ίδιας επαρχίας Zaira στη Νιγηρία, που βρέθηκε ήδη το 1928.
Πηγή: Karl Ferdinand Schaedler, Erde und Era, 2500 Jahre Afrikasnische Kunst aus Terrakotta und Metall, Edition Minerva, 1997, σελ.195

Τα Katsina κεραμικά κεφάλια συνήθως μορφοποιούνται σε φυσιοκραικό έως ημι-φυσιοκραικό στυλ, με προσεκτικά διαρθρωμένα χαρακτηριστικά προσώπου. Τα κεφάλια συνήθως εμφανίζουν επιμηκυμένα ωοειδή πρόσωπα, υψηλές μετώπες, εξέχουσες μύτες και συνθλιμμένα χείλη, ενώ τα μάτια συχνά αποδίδονται ως τρυπημένα ή εγχαραγμένα αμυγδαλόμορφα. Στυλιζαρισμένες σηματοδοτικές ουλές, κουρέματα ή κάπα μπορούν να φανούν σε πολλά παραδείγματα, προσφέροντας ενδείξεις για κοινωνική θέση, εθνότητα και κοινωνική ταυτότητα. Η χρήση της κεραμικής ως μέσο επέτρεψε λεπτή επιφανειακή μοντελοποίηση, με ίχνη λιπαρίας ή εφαρμογής βερνίκωσης να υποδηλώνουν μέριμνα τόσο για ρεαλισμό όσο και για ανθεκτικότητα.

Αρχαιολογικά και εθνογραφικά τεκμήρια δείχνουν ότι τέτοια κεφάλια ήταν αναπόσπαστο μέρος τελετουργιών και πιθανώς τελετών ταφής. Ορισμένα εντοπίστηκαν σε ιερές τοποθεσίες ή σε θαμμένες αποθέσεις, οδηγώντας τους μελετητές να υποστηρίζουν ότι αντιπροσώπευαν προγόνους, πνεύματα ή σημαντικές προσωπικότητες της κοινότητας, η παρουσία των οποίων διαμεσολαβούσε μεταξύ των ζωντανών και του υπερφυσικού. Όπως με τα Nok και Sokoto terracottas, η θραύση κεφαλών και φιγούρων είναι συνήθης, είτε λόγω συνειδητής τελετουργικής εναπόθεσης είτε λόγω χρονικής επίδρασης.

Οι Katsina κεραμικές κεφαλές καταλαμβάνουν ένα μεταβατικό χώρο ανάμεσα σε πορτραίτο μνημόνευσης και θρησκευτική εφέ. Οι ήρεμες, συλλογιστικές εκφράσεις τους παραπέμπουν σε διαρκή παρουσία που προορίζεται να προστατέψει ή να αγιάσει την κοινότητα. Σύμφωνα με τον Ekpo Eyo, κορυφαία αρχείος επί ιχνηλατών Νιγηρίας, «αυτές οι κεραμικές όψεις φέρουν σιωπηλό μαρτύριο για μια αρχαία τελετουργική ζωή, προβάλλοντας τόσο την ανθρώπινη ατομικότητα όσο και τη ιερή συνέχεια.»¹

Στην ιστορία της αφρικανικής τέχνης, η μελέτη αυτών των κεφαλών συμβάλλει στην κατανόηση των πρώιμων αστικών πολιτισμών του Hausaland, των εμπορικών τους δικτύων και των αλληλεπιδράσεών τους με ευρύτερες Δυτικο-Κεντρικές κουλτούρες της Σαχάρας. Αντιπροσωπεύουν επίσης μια συνέχεια της κεραμικής γλυπτικής που προηγείται της άνοδος των ισλαμικών κρατών Χάουσα, συνδέοντας την υλική κουλτούρα των πρώιμων δυτικο-αφρικανικών κοινωνιών με τις μετέπειτα αυλικές παραδόσεις.

Ekpo Eyo, Two Thousand Years of Nigerian Art (London: Ethnographica, 1977), 54.

Αναφορές
Eyo, Ekpo. Two Thousand Years of Nigerian Art. London: Ethnographica, 1977.
Fagg, William. Nigerian Images. London: Lund Humphries, 1963.
Shaw, Thurstan. Nigeria: Its Archaeology and Early History. London: Thames and Hudson, 1978.
Willett, Frank. African Art: An Introduction. London: Thames and Hudson, 1971.

Κάποια από τις πληροφορίες έχουν παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.

Inv. No. MAZ21515

Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο αγοράστηκε νομίμως. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι έπρεπε να παρείχε τα έγγραφα που απαιτούνται από τους νόμους και τους κανονισμούς στη χώρα διαμονής του. Ο πωλητής εγγυάται και έχει το δικαίωμα να πουλήσει/εξαγάγει το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παράσχει όλες τις πληροφορίες προέλευσης που γνωρίζει για το αντικείμενο στον αγοραστή. Ο πωλητής εξασφαλίζει ότι τυχόν απαραίτητα άδειες θα/θα καταρτισθούν. Ο πωλητής θα ενημερώσει αμέσως τον αγοραστή για οποιεσδήποτε καθυστερήσεις στην απόκτηση τέτοιων αδειών.

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Λεπτομέρειες

Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Katsina
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Terracotta
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A terracotta head
Height
16 cm
Βάρος
1.4 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
6604
Πουλημένα αντικείμενα
99.43%
protop

Rechtliche Informationen des Verkäufers

Unternehmen:
Jaenicke Njoya GmbH
Repräsentant:
Wolfgang Jaenicke
Adresse:
Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY
Telefonnummer:
+493033951033
Email:
w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
USt-IdNr.:
DE241193499

AGB

AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.

Widerrufsbelehrung

  • Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
  • Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
  • Vollständige Widerrufsbelehrung

Παρόμοια αντικείμενα

Προτείνεται για εσάς στην

Αφρικανική και φυλετική τέχνη