Klaus vom Bruch (1952) - Götterdämmerung

Κλάους φον Μπρουχ: Kleine Götterdämmerung, 1992

Αντικείμενο από καουτούκ με κεραία από χρωμιωμένο ορείχαλκο. Περίπου 10 × 10 × 13 εκ. Έκδοση 50 αντίτυπα.

Ένα τεμάχιο καουτσούκ στο μέγεθος χεριού με κεραία από χρωμιωμένο ορείχαλκο που υψώνεται από πάνω του. Το αντικείμενο έχει την σιλουέτα ενός μεταδότη — μια βάση και μια κία, η στοιχειώδης μορφή κάθε ραδιοφώνου, κάθε ραντάρ, κάθε φορητής συσκευής — μειωμένη μέχρι το σημείο όπου τίποτα άλλο δεν μένει παρά η κίνηση της εκπομπής. Τι είναι φτιαγμένο από αντίκειται σε αυτό που φαίνεται: το καουτσούκ είναι το υλικό μόνωσης και απορρόφησης, η ουσία που χρησιμοποιείται για να απορροφά σήματα αντί να τα εκπέμπει. Η κεραία βρίσκεται μέσα σε σώμα που δεν μπορεί να μεταδώσει.

Ο τίτλος φέρει την ίδια διπλή κόψη. Η Γκότερντεμέργουνγκ του Βάγκνερ είναι η καύση της Βαλχάλα, το τέλος μιας τάξης που πίστευε πως ήταν αιώνια — και μέχρι το 1992 είχε μακρά εγκατασταθεί ως το τυπικό γερμανικό συντομογραφικό για οποιοδήποτε κραχ ενός συστήματος. Ο Κλάους φον Μπρούχ έχτισε το έργο του από την εικονογράφηση του Ψυχρού Πολέμου: στρατιωτικά πλάνα, αεροπλάνα, οθόνες ραντάρ, το τεχνολογικό μηχανισμό μέσω του οποίου οι δύο πόλοι παρακολουθούσαν ο ένας τον άλλο και απευθύνονταν στους δικούς τους λαούς. Οι βίντεο-κασετς του τέλους της δεκαετίας του 1970 και των αρχών της δεκαετίας του 1980 έκοψαν αυτό το εύρημα υλικό σε κοντινά, εμμονικά βρόχους, συχνά με το πρόσωπο του καλλιτέχνη ενσωματωμένο στην μοντάζ, έτσι ώστε ο θεατής να βλέπει τη μηχανική της μετάδοσης την ίδια στιγμή που παρακολουθεί την ίδια τη μετάδοση.

Κατασκευασμένο τρία χρόνια μετά την πτώση του Τείχους και ένα χρόνο μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης — και αμέσως μετά τον πρώτο πόλεμο που μεταδόθηκε ζωντανά ως θεατρικό ραντάρ και κάμερα — αυτό το μικρό αντικείμενο κρατά ολόκληρη αυτή τη μηχανή στα χέρια του. Ο μεταδιδόμενος έχει γίνει ένα χαρτοκόπτης· ο λυχνος των θεών έχει γίνει ένα αντικείμενο γραφείου. Είναι ένα αστείο με ένα πολύ κρύο κέντρο, χαρακτηριστικό του έργου του φον Μπρούχ: το ζητούμενο δεν είναι ποτέ η νοσταλγία για τον Ψυχρό Πόλεμο, αλλά η παρατήρηση ότι η υποδομή των μέσων ενημέρωσης επέζησε των ιδεολογιών που εξυπηρετούσε.

Κλάους φον Μπρουχ (γεν. 1952 στο Κολωνία) φοίτησε από το 1975 έως το 1976 στο California Institute of the Arts υπό τον John Baldessari και τον Bruce Nauman, και στη συνέχεια φιλοσοφία, ιστορία της τέχνης και Αιγυπτολογία στη Σχολή Κολωνίας έως το 1981. Παράγει τις πρώτες κασέτες βίντεο το 1975 και έγινε, μαζί με τους Marcel Odenbach και Ulrike Rosenbach, από τις πιο σημαντικές μορφές της πρώτης γενιάς γερμανικής βίντεο τέχνης, του κέντρου της οποίας σε εκείνα τα χρόνια ήταν η Κολωνία. [Προσθέστε δύο ή τρεις επαληθευμένες εκθέσεις και συλλογές εδώ — βλ. σημείωση παρακάτω.]

Υπογεγραμμένο και αριθμημένο εσωτερικά από μια έκδοση 50.

Κατάσταση: καλή

Προέλευση: Έκδοση Helga Maria Klosterfelde