Francesco Correggia (1950) - Solitario

Ένα σημαντικό έργο του καλλιτέχνη Francesco Correggia με τίτλο SOLITARIO μεγάλων διαστάσεων,
Πωλείται πλήρες με κορνίζα, η οποία προσφέρεται μαζί με τη μεταγραφή.
Μέτρα του έργου Alt 50 x 100
Μέτρα με Κορνίζα Alt 53,5 x 103,5

Το έργο υπογράφεται στο χέρι από τον δάσκαλο με χρονολόγηση και τίτλο.

Το έργο πωλείται έτσι όπως φαίνεται και όπως είναι αρεστό.

Βιογραφία Από τη Wikipidia
Έχει διατελέσει καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κατάντζαρο από το 1979 έως το 1984 και στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Brera από το 1984 έως το 2012. Εδώ διεξήγαγε μαθήματα Διακόσμησης, Προβλήματα Εκφραστικής Σύγχρονης Τέχνης και Δημιουργικής Γραφής και διατέλεσε Μέλος του Ακαδημαϊκού Συμβουλίου μεταξύ 2005 και 2010, τέλος συντόνισε το Τμήμα Έρευνας για τον Σύγχρονο κόσμο, Διδακτορικό Φιλόσοφο, μεταξύ 2004 και 2006 και διεύθυνε το Κέντρο Έρευνας Ακαδημία Brera, Διδακτικό Πρόγραμμα Εικαστικών Τεχνών για το διευρυμένο χρονικό διάστημα 2007–2012.[1] Από το 2006 έως το 2018 έγραφε για το Blog κουλτούρας και φύσης της La Stampa web και από το 2015 συνεργάζεται με τον εκδοτικό οίκο Prearo editore. Η πρώτη του απόδοση σε ίδρυμα πραγματοποιείται το 1976 στο Università Popolare di Napoli, με τίτλο Segno Territorio Avanguardia υπό τη διεύθυνση Filiberto Menna. Είναι του 1979 το έργο marginalia (L'opera e il Luogo il Luogo e l'opera). Το έργο υλοποιείται το 1982 στους χώρους που ακόμη δεν είχαν ανακαινιστεί του δήμου San Lucido, στην επαρχία Cosenza. Εδώ παρουσιάζεται με μια εγκατάσταση και μια θεωρητική παρέμβαση για τη σχέση τέχνης και δημόσιων θεσμών. Από τη δεκαετία του 80 επιστρέφει στη ζωγραφική διάσταση, χαρακτηριστική για την παρουσία κειμένων γραπτών, φιλοσοφικών και ποιητικών. Γεννιούνται έτσι ορισμένες σειρές έργων σχεδιασμένων και υλοποιημένων για την Εκκλησία της Pila, Επισκοπή Aosta το 2004, η Εκκλησία της Αύξησης της Υπερμάχου της Παναγίας στη Lugnacco Επισκοπή Ivrea, η Εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου για την Επισκοπή Piacenza. Εδώ πραγματοποιούνται εκθέσεις όλες επιμελημένες από τον Andrea Del Guercio.

Στο μεταξύ, το 2004 στο Μιλάνο παρουσιάζεται η ατομική του έκθεση Philo-sofie, Studio legale Grimaldi, επιμέλεια Cristina Muccioli.

Από το 2005 έως σήμερα το έργο του στρέφεται όλο και πιο πολύ προς μια ζωγραφική διάσταση όπου δεσπόζει ο ποιητικός και λογοτεχνικός λόγος μέχρι να φτάσει στους ουρανούς τοπία και σε μονοχρωμα πίνακες.

Η ατομική με τίτλο “Out-Now” στο Studio Valmore, Βιτσέντσα το 2006 και η ατομική στο Studio Ra, Media project, Ρώμη με τίτλο: “I turn Round to Immanuel Kant” το 2009; το 2010 εκθέτει επίσης με ατομική στην Galleria Antonio Battaglia, Μιλάνο με έκθεση υπό τον τίτλο “Una bella Giornata” επιμέλεια Maurizio Guerri και Giovanni Iovane, το 2011 ατομική στην ίδια γκαλερί με “una poesia”.

Το 2011 παρεμβρίσκεται σε: Un'altra Storia, Arte Italiana dagli anni ottanta agli anni Zero στην πρώην Εκκλησία του San Francesco, επιμέλεια Edoardo Di Mauro, Como. Επίσης το ίδιο έτος εκτελεί στην Fondazione Giuseppe Morra, Museo Hermann Nitsch, Νάπολι, μια performance με τίτλο: “L'ombra di Hegel contro l'immutabile Hegel” υπό τη διεύθυνση Romano Gasparotti. Το 2011 εκθέτει στη 54η Μπιεννάλε της Βενετίας, Palazzo Zerbini, στην Περιφέρεια Calabria.

Το 2012 εκθέτει ατομικά με τίτλο “Adesso si mostra” στην Galleria Fusion, Τορίνο και στο POW Gallery contemporary art, Μιλάνο, σε ομαδική έκθεση με τίτλο 22 pittori italiani. Στον Δήμο Caravaggio (Bg) στο Μοναστήρι of San Giovanni Battista υπάρχει επίσης ως επιμελητής με έξι καλλιτέχνες σε μια έκθεση/πρόγραμμα για τον τόπο, υπό τον τίτλο “Il quadro e lo schermo” - ανάμεσα σε εικόνες και την άρνηση των εικόνων. Το 2013 εκθέτει στη Βενετία στο Arsenale, Venice doks, Castello 40, με “A case study” · στη Cosenza στο Museo del Presente με Percorsi d'arte in Calabria · στο Centro documentazione arti visive, Luigi Di Sarro, Roma με “Avvio e sviluppo di una ricerca 1982/1985”.

Αναφορές τα τελευταία χρόνια: το 2014 ατομική με τίτλο “nevermore” στη Galleria Donna Leathermann, Νέα Υόρκη;[3] επίσης το 2014 στο MAON (Museo dell'Otto e del Novecento, Palazzo Vitari, Rende) μια αναδρομική έκθεση με τον τίτλο in-verso opere dal 1977 al 2014.[4] Το 2015 Μια έκθεση με τίτλο Scritture, Galleria Francesco Clivio· ο ίδιος χρόνος η Ακαδημία Καλών Τεχνών Brera του αφιερώνει μια έκθεση έργων σε χαρτί (1975 – 2015) με τίτλο Senso/Non senso στην αίθουσα της βιβλιοθήκης, επιμέλεια Claudio Cerritelli.[5] Το 2016 ατομική έκθεση με τίτλο Impalpabile, Palazzo Rinascimentale Martirano-Spinelli δήμος Aieta, επιμέλεια Vittoria Coen. Το 2017 Poesia Visiva, Galleria Carte scoperte και Casa dell'arte Spagna Bellora, Μιλάνο. Το 2018 Contributi al Novecento, Palazzo delle Stelline, Μιλάνο επιμέλεια Tonino Sicoli όπου περιλαμβάνονται και έργα του Umberto Boccioni και Alik Cavaliere;[6] Το 2019 Poesia visiva dagli anni 60 agli anni 80, Heart, spazio vivo, Vimercate, Μιλάνο. Συμμετέχει στην πειραματική ομάδα The sound strip poem, reading performance, στο studio Prisma, Γένοβα, καθώς και στο Museo Jorn, Savona.[7] Το 2020 εκτέλεσε την performance με τίτλο: Letture futuriste, τιμη προς Marasco, στο MAON, Museo dell'Otto e del Novecento και πραγματοποίησε την ατομική έκθεση με τίτλο Try this lens στην Galleria Antonio Battaglia, Μιλάνο.[8]