Αρχαία Ελληνικά Μπρονζέ Ζεύγος καρφίτσες σε σχήμα φιόγκου (τύπου Φρυγίας)

Ζεύγος αρχαίων ελληνικών χάλκινων βρόχων-αγκράφων με τόξο (τύπος Φρυϊκού)

Πολιτισμός / Περίοδος: Αρχαία Ελλάδα
Ημερομηνία / Περίοδος: 8ος–6ος αι. π.Χ.
Υλικό: Χάλκινο
Διαστάσεις: 32–41 mm
Κατάσταση: Καλή κατάσταση

Δεν πραγματοποιούνται αποστολές εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Λόγω των πολύπλοκων κανονισμών εξαγωγής που αφορούν πολιτιστικά αγαθά, αυτό το αντικείμενο δεν μπορεί να αποσταλεί εκτός ΕΕ. Παρακαλούμε βεβαιωθείτε ότι έχετε διεύθυνση παράδοσης εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης πριν κάνετε προσφορά.

Πληροφορίες προέλευσης:
Αριθμός Εγγραφής Αντικειμένου: 681

Ο τωρινός κάτοχος αγόρασε το ζεύγος αρχαίων ελληνικών χάλκινων βρόχων-αγκράφων με τόξο (τύπος Φρυϊκού) από ιδιωτικό συλλέκτη, Ν.Ν.

Ο προηγούμενος κάτοχος, ιδιωτικός συλλέκτης, Ν.Ν. από την Ολλανδία, δήλωσε ότι τα αντικείμενα βρίσκονταν στην κατοχή του από τη δεκαετία του 1990.

Σύμφωνα με τον προηγούμενο κάτοχο, τα αντικείμενα είχαν προηγουμένως βρεθεί σε ιδιωτική συλλογή στην Ολλανδία από τη δεκαετία του 1990.

Δεν υπήρχαν περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με την προηγούμενη ιστορία ιδιοκτησίας από τον προηγούμενο κάτοχο.

Ιστορικό Πλαισίων:
Αυτό το ζευγάρι χάλκινων βρόχων-αγκράφων με τόξο ανήκει στον Φρυϊκό τύπο, μια διακριτή κατηγορία από τις πρώιμες εποχές της σιδηρινής εποχής, η οποία διαδόθηκε σε ολόκληρο τον ελλαδικό κόσμο και τη δυτική Αιθιολία κατά τα 8ος–6ος αι. π.Χ. Οι ανθεκτικοί καμπύλοι τόξοι με σφραγισμένες κορυφές και έντονα άκρα είναι χαρακτηριστικά σημεία αυτής της καλά εδραιωμένης μορφής.

Τα φιβούλες εξυπηρέτησαν ως βασικοί μηχανισμοί στερέωσης ενδυμάτων, securing πανοσιονίες, μανδύες και χιτώνες που φορούσαν άντρες και γυναίκες. Εκτός από τη λειτουργική τους χρήση, λειτουργούσαν ως προσωπικά διακοσμητικά αντικείμενα και συχνά αντανακλούσαν περιφερειακές μόδες και τοπική χειροτεχνία. Ζεύγη όπως αυτά ήταν ιδιαίτερα κατάλληλα για τη στερέωση βαριών ενδυμάτων ή μανδύων.

Αυτά τα αγκράφια παρήχθησαν από ικανούς χυτήρες χαλκού χρησιμοποιώντας οργανωμένες τεχνικές μαζικής παραγωγής που διαδόθηκαν στην ανατολική Μεσογειακή περιοχή. Προερχόμενα από τη Φρυγία, αυτός ο τύπος φιβούλης υιοθετήθηκε ευρέως από τις ελληνικές κοινότητες μέσω εμπορίου, πολιτισμικής επαφής και μετανάστευσης. Αντιστοιχούν παραδείγματα έχουν αποκαλυφθεί από οικισμούς, ιερά και ταφικά περιβάλλοντα σε όλη την Ελλάδα, τη Μικρασία και τα Βαλκάνια, αποδεικνύοντας τη ευρεία διανομή αυτού του επιτυχημένου σχεδίου.

Χρονολογημένα από τον 8ο–6ο αι. π.Χ., αυτά τα αγκράφια ανήκουν σε μια περίοδο αυξανόμενης πολιτισμικής ανταλλαγής και τεχνολογικής ανάπτυξης στη αρχαία Μεσόγειο. Παρέχουν άμεση και απτή σύνδεση με τους λαούς της αρχαιότητας, για τους οποίους τέτοια αντικείμενα αποτελούσαν αναπόσπαστο μέρος της καθημερινής ενδυμασίας, ενώ αντικατοπτρίζουν τις καλλιτεχνικές και μεταλλουργικές παραδόσεις του Πρώιμου Ελληνικού Κόσμου.