17ος - 18ος αιώνας Μπρονζέ Συλλογή 175 κουμπιών (χωρίς τιμή ασφαλείας)

Συλλογή 175 χάλκινων μυτών – 17ος–18ος αιώνας

Πολιτισμός / Περίοδος: 17ος–18ος αιώνας
Ημερομηνία / Περίοδος: 17ος–18ος αιώνας
Υλικό: Χαλκός
Διαστάσεις: διάμετρος 7–26 mm
Κατάσταση: Καλή κατάσταση

Δεν αποστέλλεται εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Λόγω των σύνθετων κανονισμών εξαγωγής για πολιτιστικά αγαθά, αυτό το αντικείμενο δεν μπορεί να αποσταλεί εκτός ΕΕ. Παρακαλούμε βεβαιωθείτε ότι έχετε διεύθυνση παράδοσης εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης προτού θέσετε προσφορά.

Πληροφορίες προέλευσης:
Αριθμός Καταχώρισης Αντικειμένου: 873

Ο τωρινός ιδιοκτήτης (S.N.J. S.) αγόρασε τη συλλογή με 175 μυτεία από τον R.H. G. στο Dordrecht.

Ο προηγούμενος ιδιοκτήτης, R.H. G. από Dordrecht (Νидерλανδίες), δήλωσε ότι η συλλογή βρισκόταν στην κατοχή του από τη δεκαετία του 1990.

Σύμφωνα με τον προηγούμενο ιδιοκτήτη, τα αντικείμενα είχαν προηγουμένως βρεθεί σε ιδιωτική συλλογή στην Ολλανδία από τη δεκαετία του 1990.

Δεν διατίθεντο περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με την παλαιότερη ιστορία ιδιοκτησίας της συλλογής από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη.

Ιστορικές πληροφορίες:

Αυτή η σημαντική συλλογή αποτελείται από περίπου 175 μυτήες από χαλκό σε διάφορα μεγέθη και σχήματα, ευρύτερα χρονολογούμενες από τον 17ο και 18ο αιώνα. Ο όμιλος παρουσιάζει μια ποικιλία μικρών χύτευτων και επεξεργασμένων κλιπ/κουμπιών ενδύματος, με διάμετρο περίπου 7 έως 26 mm. Οι περισσότερες διατηρούν τους εσωτερικούς ή περιφερειακούς βρόχους ή σχάρες στο πίσω μέρος, μια χαρακτηριστική μέθοδο με την οποία αυτά τα κουμπιά ράβονταν στα ρούχα.

Τα κουμπιά ήταν μικρά αντικείμενα, αλλά αποτελούσαν σημαντικό τμήμα του ευρωπαϊκού υλικού πολιτισμού κατά την πρώιμη νεωτερική περίοδο. Η κύρια λειτουργία τους ήταν πρακτική: έκλειναν τα παλτά, οι ζώνες, τα παντελόνια και άλλα ενδύματα. Ταυτόχρονα, τα κουμπιά ήταν πολύ ορατά στοιχεία της ενδυμασίας και μπορούσαν να συμβάλλουν σημαντικά στην εμφάνιση ενός ενδύματος. Το μέγεθος, το υλικό, ο αριθμός και ο διακοσμητικός τους σχεδιασμός θα μπορούσαν να αντικατοπτρίζουν τη μόδα της εποχής, το επάγγελμα και, σε ορισμένα πλαίσια, την κοινωνική θέση του φορέα.

Η συλλογή αποδεικνύει αξιοσημείωτη ποικιλία στην κατασκευή. Πολλά παραδείγματα έχουν επίπεδες ή ελαφρώς κυρτές κυκλικές επιφάνειες με σχοινί ή ράχη που προεξέχει πίσω, ενώ άλλα είναι πιο έντονα καλυφθέντα, σφαιρικά ή σε σχήμα κουμπιού προφίλ. Η φωτογραφία επίσης δείχνει διαφορές στο σχήμα και στις διαστάσεις των βρόχων ή των συνδετήρων. Αυτή η ποικιλία είναι συνεπής με μια συλλογή που έχει συναχθεί από κουμπιά που ανήκουν σε διαφορετικά ενδύματα, ημερομηνίες και παραδόσεις κατασκευής, αντί για ένα μόνο αντίστοιχο σετ.

Πολλά παραδείγματα είναι σχετικά τίμια, βασιζόμενα στο κυκλικό ή κυρτό σχήμα παρά σε εξεζητημένο διακόσμηση. Άλλα φαίνονται να διατηρούν ίχνη γεωμετρικής, γραμμικής, τεχνοτροπίας με κουκκίδες ή καλούπωμα διακόσμησης στην επιφάνεια. Αυτή η συνδυασμένη ύπαρξη απλών και διακοσμημένων παραδειγμάτων αντιπροσωπεύει τη μεγάλη ποικιλία μεταλλικών κουμπιών που κυκλοφορούσαν κατά τον 17ο και 18ο αιώνα. Απλά κουμπιά μπορούσαν να εξυπηρετούν σκληρούς καθημερινούς κλιπ, ενώ πιο προσεγμένα τελειωμένα παραδείγματα μπορούσαν να προσφέρουν ένα πρόσθετο διακοσμητικό στοιχείο σε ένα ένδυμα.

Χαλκός και σχετικοί ψευδοχαλκόστοι κράματα ήταν ιδιαίτερα κατάλληλα για την κατασκευή κουμπιών. Το μέταλλο ήταν ανθεκτικό, μπορούσε να χυτευθεί αποδοτικά, δέχονταν χαρακτική ή καλούπωμα διακόσμησης και επιβίωνε επαναλαμβανόμενη μεταχείριση καλύτερα από πολλά οργανικά υλικά. Τα κουμπιά μπορούσαν να παραχθούν ρίχνοντας το σώμα σε καλούπωμα, μετά το οποίο η επιφάνεια μπορούσε να αρχειοθετηθεί, να γυαλιστεί ή να διακοσμηθεί. Ανάλογα με τη μέθοδο κατασκευής, ο συνδετήρας μπορούσε να διαμορφωθεί ως μέρος του κουμπιού ή να προστεθεί χωριστά.

Τα επιζώντα πίσω μέρη είναι ιδιαίτερα ενημερωτικά διότι αποκαλύπτουν πώς λειτουργούσαν αυτά τα αντικείμενα. Σε αντίθεση με σύγχρονα τρυπητά κουμπιά διαμέσου των οποίων περνάει ον νήμα, πολλά μεταλλικά κουμπιά της πρώιμης νεότερης περιόδου είχαν προεξέχον μάτι ή βρόχο. Το νήμα περνιόταν μέσω αυτού του βρόχου, αφήνοντας την ορατή επιφάνεια άθικτη. Αυτή η κατασκευή ήταν ιδιαίτερα κατάλληλη για μεταλλικά κουμπιά και επέτρεπε μια ασφαλή προσάρτηση σε σχετικά βαριά υφάσματα.

Κατά τον 17ο αιώνα, η ευρωπαϊκή ανδρική ενδυμασία ενσωμάτωσε όλο και περισσότερο σειρές κουμπιών ως εμφανή στοιχεία παλτών, διπλών και παντελονιών. Αυτή η εξέλιξη έγινε ακόμη πιο έντονη αργότερα τον 17ο και τον 18ο αιώνα, όταν μακριά παλτά και γιλέκα μπορούσαν να φέρουν σημαντικούς αριθμούς κουμπιών. Δεν εξυπηρετούσε κάθε ορατό κουμπί απαραίτητα ενεργή συνδετική λειτουργία: ανάλογα με το ένδυμα και τη μόδα, ορισμένα θα μπορούσαν επίσης να χρησιμοποιούνται κυρίως για συμμετρία και διακόσμηση.

Ο μεγάλος αριθμός κουμπιών που απαιτούνταν για τα σύγχρονα ενδύματα οδήγησε σε ειδικευμένη παραγωγή. Η κατασκευή κουμπιών έγινε μέρος ενός οργανωμένου δικτύου μεταλλουργίας και ενδυματικής χειροτεχνίας. Τεχνίτες παρήγαγαν κουμπιά σε πολλά τυπικά και ημιτυπικά σχήματα, ενώ οι έμποροι διανέμανταν τελικά προϊόντα μέσα από πόλεις, αγορές και περιφερειακά εμπορικά δίκτυα. Επομένως η παραγωγή τους ανήκει στην ευρύτερη ανάπτυξη όλο και πιο εξειδικευμένων καταναλωτικών αγαθών στην πρώιμη νεότερη Ευρώπη.

Τα μικρότερα παραδείγματα σε αυτή τη συλλογή μπορεί αρχικά να εξυπηρέτησαν ελαφρύτερα ενδύματα ή περιοχές όπου απαιτούνταν σχετικά διακριτή σύνδεση, ενώ μεγαλύτερα κουμπιά ήταν κατάλληλα για βαρύτερα εξωτερικά ενδύματα. Το ίδιο το μέγεθος από μόνο του όμως δεν μπορεί αξιόπιστα να προσδιορίσει το αρχικό ένδυμα ή τον φορέα. Χωρίς τεκμηριωμένα αρχαιολογικά συμφραζόμενα ή αναγνωρίσιμα διακριτικά, μεμονωμένα παραδείγματα δεν πρέπει να αποδίδονται αυτόματα σε στρατιωτικά, πολιτικά ή συγκεκριμένη απασχολούμενη ένδυση.

Τα μεταλλικά κουμπιά έγιναν επίσης όλο και πιο σημαντικά στην στρατιωτική ενδυμασία. Κατά τον 17ο αιώνα, και ιδίως τον 18ο, οι ευρωπαϊκές στρατιές ανέπτυξαν όλο και πιο ρυθμισμένες στολές, στις οποίες τα κουμπιά αποτελούσαν εμφανές μέρος του παλτού και του γιλέκου. Τα στρατιωτικά κουμπιά μπορούσαν τελικά να φέρουν αριθμούς στρατιωτών, έμβλημα ή άλλα διακριτικά. Τα απλά κουμπιά, ωστόσο, χρησιμοποιούνταν ευρέως και σε πολιτικά ρούχα, οπότε ένα αδιάκοπο δείγμα δεν μπορεί να αναγνωριστεί ως στρατιωτικό μόνο βάσει του υλικού ή της κατασκευής.

Πέρα από τα επίσημα ενδύματα, τα κουμπιά ήταν οικουμενικά αντικείμενα καθημερινής ζωής. Χειριζόταν κάθε φορά που ένα ένδυμα φοριόταν ή αφομοίωνε, και η επαναλαμβανόμενη χρήση μπορούσε να προκαλέσει χαρακτηριστικό λείανση και φθείρηση. Ένα σπασμένο στήριγμα θα μπορούσε να κάνει ένα κουμπί άχρηστο, ενώ ένα ανθεκτικό κουμπί θα μπορούσε να αφαιρεθεί από ένα φθαρμένο ένδυμα και να επαναχρησιμοποιηθεί. Οι μεταλλικοί συνδετήρες είχαν επομένως ζωή που θα μπορούσε να εκτείνεται πέρα από το αρχικό ένδυμα για το οποίο είχαν κατασκευαστεί.

Οι διαφορές που διακρίνονται σε αυτή τη συλλογή επίσης απεικονίζουν τη γενικά μη ομοιόμορφη φύση της παραγωγής της πρώιμης νεότερης περιόδου. Αν και τα καλούπια επέτρεψαν την παραγωγή επαναλαμβανόμενων σχημάτων, η παραγωγή παρέμενε εξαρτημένη από μεμονωμένα εργαστήρια, τοπικές παραδόσεις και το χειροποίητο φινίρισμα. Μικρές διαφορές σε διάμετρο, πάχος, κατασκευή στήριγμα και επεξεργασία επιφάνειας μπορεί να εμφανίζονται ακόμη και ανάμεσα σε κουμπιά που ανήκουν σε ευρέως συγκρίσιμες περιόδους.

Τα κουμπιά από κράμα χαλκού διανομήθηκαν ευρέως μέσω ευρωπαϊκών εμπορικών δικτύων. Οι πρώτες ύλες, τα ημιτελικά εξαρτήματα και τα ολοκληρωμένα αξεσουάρ ενδύματος κυκλοφορούσαν μεταξύ κέντρων παραγωγής, εμπόρων, ραφτών και καταναλωτών. Μέχρι τον 18ο αιώνα, η φαινομενικά ευρεία περιφερειακή και διεθνής εμπορία έκανε τα σχετικά φθηνά κατασκευασμένα αγαθά όλο και πιο προσιτά σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Τα κουμπιά είναι επομένως χρήσιμο αποδεικτικό στοιχείο όχι μόνο για τα ενδύματα αλλά και για την ανάπτυξη της παραγωγής, του εμπορίου και της καταναλωτικής κουλτούρας.

Η ποικιλόχρωμη πατίνα της συλλογής είναι συνεπής με τη μακροχρόνια γήρανση των αντικειμένων από κράμα κατ’ επιλογή. Οι επιφάνειες κυμαίνονται από καφέ, σκούρο καφέ έως πράσινες αποχρώσεις, με μεμονωμένα τεμάχια να εμφανίζουν διάφορους βαθμούς οξείδωσης και επίστρωσης. Αυτές οι μεταβολές μπορεί να οφείλονται σε διαφορές στη σύνθεση του κράματος, στην κατασκευή, στη χρήση και στις επακόλουθες περιβαλλοντικές συνθήκες. Οι επιφάνειες και η πατίνα συνθέτουν το παρόν ιστορικό χαρακτήρα της ομάδας.

Οι συλλογές ιστορικών κουμπιών είναι ιδιαίτερα χρήσιμες για τη μελέτη πτυχών του ενδύματος που διαφορετικά διατηρούνται ελάχιστα αρχαιολογικά. Τα υφάσματα και το δέρμα συχνά φθείρονται στο έδαφος, ενώ τα χάλκινα και άλλα κράματα μπορεί να επιβιώνουν πολύ μετά εξαφάνιση του ενδύματος. Τα κουμπιά μπορούν επομένως να αποτελέσουν υλικό αποδεικτικό στοιχείο για τη δομή του ενδύματος, τη μόδα, την τεχνική, και τον καθημερινό εξοπλισμό.

Η ευρύτητα της απόδοσης 17ος–18ος αιώνας τοποθετεί αυτήν την ομάδα σε μια περίοδο με σημαντικές αλλαγές στην ευρωπαϊκή ενδυμασία. Τα ρούχα έγιναν περισσότερο δομημένα γύρω από παλτά, γιλέκα και άλλα στενά προσαρμοσμένα ενδύματα, ενώ σειρές κουμπιών εξελίχθηκαν είτε σε πρακτικά κλεισίματα είτε σε εμφανείς οπτικές επισημάνσεις. Ταυτόχρονα, η εξειδικευμένη παραγωγή και τα επεκτειόμενα εμπορικά δίκτυα καθιστούσαν μεταλλικά αξεσουάρ ενδυμάτων διαθέσιμα σε ολοένα ευρύτερο κοινό.

Αντί να αντιπροσωπεύει ένα ενιαίο ομοιόμορφο σετ, τα περίπου 175 τεμάχια σχηματίζουν μια ποικιλόμορφη μελέτη συλλογής που απεικονίζει παραλλαγές σε μέγεθος, προφίλ, σύνδεση και διακόσμηση σε ολόκληρη την κατασκευή κουμπιών από χαλκό της πρώιμης νεότερης περιόδου. Η αξία τους ως ιστορικά αντικείμενα έγκειται ακριβώς σε αυτή την ποικιλία: μαζί δείχνουν πώς ένα φαινομενικά modest λειτουργικό αντικείμενο μπορούσε να υπάρξει σε πολυάριθμες μορφές ανάλογα με το ένδυμα, τη μόδα, το εργαστήριο και τη χρήση.

Αυτά τα κουμπιά ανήκαν στην πρακτική υλική κουλτούρα της καθημερινής ενδυμασίας. Αρχικά ραμμένα σε ρούχα που έχουν πλέον χαθεί, επιβιώνουν ως ανθεκτικό αποδεικτικό στοιχείο για τους ανθρώπους που τα παρήγαγαν, πούλησαν, προσάρμοσαν και φορούσαν τέτοια αντικείμενα κατά τον 17ο και 18ο αιώνα. Ως συλλογή, αποτελούν απτή σύνδεση με την καθημερινή ζωή της πρώιμης νεότερης Ευρώπης και με τις μεταβαλλόμενες παραδόσεις της ενδυμασίας, της χειροτεχνίας και της προσωπικής εμφάνισης.