Pippo - The Last Aperitivo

Το Τελευταίο Aperitivo

Τους βλέπω να γέρνουν ο ένας προς τον άλλον στη ζεστή σιωπή ενός απογεύματος που ξεθωριάζει από τον ήλιο, δύο φιγούρες αιχμαλωτισμένες ανάμεσα στην ομιλία και την σιωπή. Ένας ντύνεται λευκός, ο άλλος μαύρος με παντελόνια χρώματος φθαρμένων ροδων. Μια φιάλη μένει ξεχασμένη δίπλα σε ποτήρια που κοκκινίζουν λυπημένα. Η μπογιατζιά μπαίνει κόκκινο πάνω τους. Η βουκαμβίλια αιμορραγεί φλογερά από πάνω τους. Το τεχνικό διάβασμα είναι άτσαλο και επιτακτικό, παχιές στρώσεις ιπποκαστικού εφέ που χαράσσουν φως από τη σκιά, αχνές τοιχογραφίες που διαλύονται στη μνήμη. Κάτι τρυφερό περνά ανάμεσα στα βλέμματα τους - κάτι που ήδη μοιάζει με αντίο.

* Διαστάσεις: 100 x 75 x 2.5 εκ. (Y x Π x B)
* Υλικό: Πρωτότυπο ακρυλικό σε καμβά επαγγελματικού επιπέδου
* Έκδοση: Μοναδικό, πρωτότυπο έργο
* Υποστήριξη: Τεντωμένο σε επαγγελματικό ξύλινο σκελετό (έτοιμο για κρέμασμα).
* Κρέμασμα: Χωρίς πλαίσιο (οι πλευρές ζωγραφισμένες, δεν περιλαμβάνεται εξωτερικό πλαίσιο)
* Αυθεντικότητα: Υπογεγραμμένο στην ανάποδη· περιλαμβάνει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (COA).
* Μεταφορές: Επαγγελματική συσκευασία και πλήρως ασφαλισμένη αποστολή από την Ιταλία με ιχνηλάτηση.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη: Pippo
Pippo (γεννημένος στο Μόντσα) δημιουργεί έργα που πλοηγοïούν τη σιωπηρή οδό ανάμεσα στην γεωμετρική αφηρημένη τέχνη και τον υπερρεαλισμό. Αφήνοντας πίσω μια επιτυχημένη καριέρα στον γραφιστικό τομέα για να αφοσιωθεί εξ ολοκλήρου στη ζωγραφική, εγκαταστάθηκε κοντά στις ήρεμες ακτές της Λίμνης Ματζιόρρε.Το παρελθόν του φαίνεται στις συνθέσεις του—αρχιτεκτονικές, ισορροπημένες και ακριβείς—όμως αυτές μαλακώνουν από μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα που αισθάνεται μνήμη ή όνειρο.

Για τον Pippo, η τέχνη είναι μια εμβυθιστική πράξη. Αλληλεπιδρά με τα θέματα του γράφοντας αφηγήσεις σε πρώτο πρόσωπο ενεστώτα και νοερά μπαίνει στον καμβά για να βιώσει τη στιγμή από μέσα. Ωστόσο, ενώ μπαίνει σε αυτούς τους κόσμους προσωπικά, αφήνει τον φυσικό καμβά ανοιχτό στην ερμηνεία. Οι φιγούρες του, αν και κομψά ενδεδυμένες, συχνά δεν έχουν πρόσωπα. Αυτή η ανωνυμία αποτελεί πρόσκληση: εξασφαλίζει ότι ο πρωταγωνιστής «μπορεί να είναι ο καθένας», επιτρέποντας στον θεατή να μπει στη σκηνή και να ζήσει την ιστορία ο ίδιος.

Αυτό το όριο ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο ορίζει επίσης τον καλλιτέχνη. Περιορισμένος και εσωστρεφής, γράφει ιδιωτικά και προτιμά τα καμβά του να μιλούν. Διατηρεί κανένα ψηφιακό αποτύπωμα, αποφεύγει τα κοινωνικά δίκτυα για να διατηρήσει την ίδια αίσθηση μυστηρίου που διαπερνά το έργο του.

Χρησιμοποιώντας μια παλέτα διακριτών, ατμοσφαιρικών τόνων που διακεκοπτόνται από αποφασιστικό χρώμα, ο Pippo εξυψώνει τη γλώσσα μιας κομψής οικονομίας. Οι πίνακες του—γεμάτοι με σιωπηλά ζώα, κοφτερές σκιές και λαμπερό φως—δεν είναι απλώς εικόνες, αλλά ανοιχτές ιστορίες επιθυμίας και χάρης.