Tijs Dragtsma (1992) - A Back Turned to Stone

Η πλάτη ενός άνδρα γεμίζει το κάδρο, γυρισμένη προς τα πίσω, σκύβοντας κάτω από κάποιο ιδιωτικό βάρος. Ωμοπλάτες ανεβαίνουν σαν βραχώδεις προεξοχές, πατημένες από τον άνεμο και τα χρόνια, ενώ ένα σκληρό φως πέφτει από ψηλά και χαράζει μυς και οστούν σε κάτι πιο κοντά σε γεωλογία παρά πορτρέτο.

Χωρίς μπογιές. Χωρίς εκτύπωση. Χωρίς μελάνι. Η εικόνα χαράσσεται στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, χτισμένη από ελεγχόμενες γρατσουνιές και ελεγχόμενο χτύπημα στην επιφάνεια αντί για χρωματισμό. Ό,τι διαβάζεται ως δέρμα, σκιά και πέτρα είναι στην πραγματικότητα απουσία, ένα σχήμα που σχεδιάζεται αφαιρώντας υλικό.

Η εικόνα είναι πάντα παρούσα, ορατή ακόμη και σε απαλό, περιβάλλον φωτισμό. Το άμεσο φως δεν τη δημιουργεί. Την κάνει πιο σαφή. Υπό πιο ισχυρή πηγή τούς γρατσουνιές πιάνουν και αντανακλώνται, η αντίθεση βαθύνει, και η πλάτη φαίνεται να κερδίζει βάρος και διάσταση. Διαβάζεται διαφορετικά από γωνία προς γωνία, χωρίς ποτέ να χάσει την εικόνα.

Υπάρχει κάτι ήσυχα μεγαλειώδες σε ένα σώμα που βλέπεται μόνο από την οπίσθια πλευρά. Μένουμε ελεύθεροι να φανταστούμε το πρόσωπο, τον κόπο, τα χρόνια που διαμόρφωσαν αυτή τη στάση. Ο τίτλος υποδηλώνει μια αργή πετροποίηση, ένα σώμα σκληρυμένο από το ότι κουβαλούσε πολύ για πολύ καιρό, πιασμένο στην άκρη μεταξύ σάρκας και πέτρας.

Βλέποντας από την άλλη άκρη ενός δωματίου, η μορφή διαβάζεται ως μια ενιαία μεγαλειώδης μάζα απέναντι σε καθαρό μαύρο. Πλησιάζεις και εκείνη η μάζα διαλύεται σε ένα πεδίο λεπτών γρατσουνιών, κόκκων και αιωρούμενης σκόνης, κάθε χαραγή μέρος μιας επιφάνειας που ποτέ δεν παύει να είναι εικόνα, ποτέ δεν παύει να είναι ζημιά.

Το A Back Turned to Stone συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, στην οποία η εικονογραφία κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης ζημιάς στην επιφάνεια αντί για χρωματισμό ή εκτύπωση. Μια οπτική γλώσσα όπου η ζημιά δεν σημαίνει καταστροφή, αλλά δομή.

"Ορισμένα βάρη δεν λυγίζουν έναν άνθρωπο. Τον γυρίζουν σε πέτρα."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαράζεται γραμμή-γραμμή σε μια βαθύ μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατσουνιές που αγγίζουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη υπαρξιακή παρουσία. Ωστόσο κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο μεμονωμένων σημείων. Εκλεκτό, εύθραυστο και σχεδόν αλαβάστρινο. Τι φαινόταν αδιαπέραστο αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίχτυο γραμμών, καθεμία μελών της μια σκόπιμη κίνηση, καθεμία ουσιώδης για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξεύει. Το μαύρο υπόστρωμα απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινούται διαμέσου της επιφάνειας, η εικόνα παίρνει ανάσα. Από μια γωνία η μορφή είναι καθαρή και ορισμένη. Από άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από όπου ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Υπό ένα κεντρικό φως εστιασμένο, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο ελκυστικό είναι η ήσυχη ένταση του. Η πράξη της χαραγής είναι άμεση και ανεπίστρεπτη. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα γίνεται απαλότητα. Η καταστροφή γίνεται δημιουργία. Η απουσία γίνεται παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, το άτομο δεν είναι ποτέ πλήρως σταθερό. Μέσα από την αλληλεπίδραση γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακιείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το πρόσωπο φαίνεται να βγαίνει μπροστά από το μαύρο. Σε άλλες, επιστρέφει σε σιωπή. Εκεί βρίσκεται μέσα σε αυτή την κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που έχουν αγγιχτεί από το χρόνο, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήρεμη ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί δημιουργούν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με κινητοποιεί μια συνεχής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως ένα εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα ενώνονται.

Το έργο μου συχνά ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσα δημιουργώ.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα αναδύονται μέσα από απουσία, σκιά, αντανάκλαση ή ένταση. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση για πρωτοτυπία, σαφήνεια και συναισθηματική παρουσία.

Με μα captivates η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που μένει ανοιχτό σε ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να δημιουργήσω μια εικόνα, αλλά ένα έργο που κρατάει την προσοχή, προσκαλεί προβληματισμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον χρόνο.

To TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις συνενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν διαμορφωμένο από περιέργεια, ακρίβεια και φιλόδοξος επιθυμία να δημιουργηθεί έργο που αισθάνεται διακριτικό, με προθέσεις και ζωντανό.