Tijs Dragtsma (1992) - A Leviathan's Brief Flight

Για μια ανάσα, ένα βουνό αφήνει τη θάλασσα. «Κοντοφόρα Φυγή του Λεβιαθαν» κρατά ένα φάλαινο με τη φώτα στον ακριβή στιγμη που ολόκληρο το σώμα του βγαίνει έξω από το νερό, αιωρούμενο πάνω από ένα μαύρο χάος ψεκάδας, παγιδευμένο σε ένα σκληρό φως που πέφτει από πάνω σαν κριτική. Όλα τα υπόλοιπα παραδίνονται στο μαύρο. Είναι μια στιγμή που η θάλασσα ποτέ δεν ήθελε κανείς να δει, και εδώ δεν κινείται παραπέρα.

Χωρίς μπογιά. Χωρίς εκτύπωση. Χωρίς μελάνι. Εικόνα γρατσουνίζει στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, χτισμένη εξ ολοκλήρου μέσω αφαίρεσης αντί προσθήκης. Κάθε ρυάκι ψεκάδας, κάθε γραμμή μυών και βάρους, υπάρχει γιατί υλικό αφαιρέθηκε, όχι απλώς τοποθετήθηκε. Ο φάλαινας δεν ζωγραφίστηκε για να υπάρξει. Αποκαλύπτεται.

Η εικόνα είναι πάντα παρούσα, ακόμη και χωρίς άμεσο φως. Αλλά το φως της δίνει βάθος. Υπό μία γωνία που σκοινώνει, οι ελεγχόμενες γρατσουνιές αιχμαλωτίζουν και αντανακλούν, η αντίθεση βαθύνει, και η ψεκάδα φαίνεται να υψώνεται καθώς το ζώο αγωνίζεται πιο σθεναρά κατά της βαρύτητας. Το φως δεν δημιουργεί αυτή την εικόνα. Την οξύνονεί. Διαβάζεται διαφορετικά από διαφορετικές γωνίες, χωρίς ποτέ να χάσει τον φάλαινα στο κέντρο της.

Από απέναντι το δωμάτιο, το έργο διαβάζεται ως ορόσημο, ένα ενιαίο σκοτεινό και φωτεινό γεγονός παγωμένο στον αέρα. Πλησίασε πιο κοντά και η βεβαιότητα διαλύεται σε ένα πεδίο ελέγχου επιφανειακής ζημιάς, αμέτρητες μικρές αποφάσεις που μόνο όταν πάρεις απόσταση και αφήσεις το μάτι σου να κάνει αυτό που κάνει και η φάλαινα, κρατώντας δύο καταστάσεις ταυτόχρονα.

Ένας φάλαινας φτερνίσματος είναι μια από τις σπάνιες, μη επαναλαμβανόμενες αποκαλύψεις της θάλασσας, ένα πλάσμα που έχει κατασκευαστεί για το βάθος και την πίεση επιλέγοντας, στιγμιαία, να ανήκει στον αέρα. Υπάρχει χάρη σε αυτό και κάτι κοντά στην αντίσταση. Αυτό το έργο ρωτά τι σημαίνει να σε βλέπουν πλήρως μόνο τη στιγμή πριν επιστρέψεις σε ό,τι σε κρύβει.

Ένα Κοντοφόρα Φυγή του Λεβιαθαν συνεχίζει το σετ Τέχνη με Γρατσουνιές (Art with Scratch) του Tijs Dragtsma, όπου οι εικόνες κατασκευάζονται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής ζημιάς αντί χρωμάτων ή εκτύπωσης. Μια οπτική γλώσσα όπου η ζημιά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

«Ορισμένα πράγματα βλέπονται μόνο μια φορά, στο δρόμο προς τα κάτω.»

Σχετικά με την Τέχνη με Γρατσουνιές

Η Τέχνη με Γρατσουνιές είναι ένα σώμα έργων όπου η εικόνα δεν σκιαγραφείται, αλλά απελευθερώνεται. Σκαλισμένη γραμμή προς γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατσουνιές που πιάνουν το φως και βγάζουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από μακριά, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημειώσεων. Λεπτές, ευαίσθητες και σχεδόν ελαφριές. Αυτά που φαινόταν σταθερά αποκαλύπτονται ως ένα λεπτό δίκτυο γραμμών, κάθε μια μια εσκεμμένη κίνηση, καθεμία ουσιώδης για το όλον.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνεται. Το μαύρο επιφάνειας απορροφά, ενώ οι γρατσουνιές αντανακλούν. Καθώς το φως κινείται διαμέσου της επιφάνειας, η εικόνα αναπνέει. Από τη μια γωνία το μορφή διακρίνεται και ορίζεται. Από άλλη χαλαρώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Υπό ένα εστιασμένο φως, η αντίθεση βαθύνει και η εικόνα λαμβάνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο καθηλωτικό είναι η ήπια του ένταση. Η πράξη του γρατσουνίσματος είναι άμεση και μη ανάκληση. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε μαλακότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, το σχήμα ποτέ δεν είναι πλήρως σταθερό. Μέσω της αλληλεπίδρασης γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με προοπτική και ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Άλλες, επιστρέφει σε σιωπή. Είναι μέσα σε αυτή τη κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί σχηματίζουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια οποία συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτισμού.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Τijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με κινεί μια διαρκής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συνενώνονται.

Το έργο μου συνήθως ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς μπορεί η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσων δημιουργώ.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα αναδύονται μέσω απουσίας, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τα ενώνει είναι η κοινή δέσμευση στην αυθεντικότητα, τη σαφήνεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με εκπλήσσει ο αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και αίσθησης. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί προβληματισμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις συγκεντρώνονται. Δεν είναι μόνο ένα εργαστήριο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και το φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, προμελετημένα και ζωντανά.