Tijs Dragtsma (1992) - A Small Life Holds On

Ένας μόνο στεφάνι σιταριού λυγίζει κάτω από ένα βάρος που δεν θα έπρεπε να το αντέχει. Ένας ποντικός πετιέται πάνω του, μικρός και ολοκληρωτικά, τα μουστάκια του φωτίζονται από πίσω από μια σκληρή πηγή φωτός. Γύρω του υπάρχει μόνο μαύρο, βαθύ και ακούσιο, ο τύπος του σκοταδιού που φαίνεται να έχει καταπιεί ολόκληρο τον κόσμο εκτός από αυτήν τη μικρή πράξη του κράτηματος.

Το φως πέφτει από πάνω, κοφτό και θεατρικό, όπως θα έπεφτε σε μια φιγούρα σε έναν πίνακα παλιού μεγάλου δασκάλου. Εντοπίζει τη γούνα, το κυματισμό του στελέχους, τον λεπτό κόκκο που αιωρείται στον αέρα σαν σκόνη που δεν έχει ακόμη αποφασίσει αν θα πέσει. Τίποτα δεν μαλακώνει την αντίθεση. Το μαύρο παραμένει μαύρο, το φως σκληρό, και ανάμεσά τους, αυτή η μικρή ζωή διατηρεί τη λαβή της.

Υπάρχει κάτι ήρεμα μεγαλοπρεπές σε αυτή τη λαβή. Ένας ποντικός πεδίου δεν φτιάχτηκε για επιβίωση σε αυτή την κλίμακα, όχι απέναντι στον άνεμο, όχι απέναντι στο μέγεθος του γύρω σκοταδιού, κι όμως εδώ είναι, ακόμα κρατώντας, ακόμα ολόκληρος. Η εικόνα θέτει ένα απλό ερώτημα χωρίς ποτέ να υψώσει τη φωνή της: πόσο μπορεί κάτι τόσο μικρό να σηκώσει και για πόσο καιρό.

Ούτε μπογιά. Ούτε εκτύπωση. Ούτε μελάνι. Ο ποντικός, το στενό και το φως που τα βρίσκει και τα δύο γίνονται γρατζουνισμένα στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, χτισμένα μέσα από ελεγχόμενες γρατζουνιές αντί για οτιδήποτε προστέθηκε από πάνω. Η εικόνα υπάρχει πάντοτε, παρούσα πλήρης, και ακόμα και σε ομοιοκέφαλο φως. Αυτό που αλλάζει είναι το βάθος. Υπό σκληρότερο φως, οι γρατζουνιές πιάνονται και κρατούν την εικόνα, η αντίθεση βαθαίνει, η λαβή σφίγγεται.

Κυκλοφορώντας το έργο, διαβάζεται διαφορετικά από κάθε γωνία, χωρίς ποτέ να χάνει το ζώο στο κέντρο του. Το φως δεν δημιουργεί αυτήν την εικόνα. Την ακονίζει, όπως η προσοχή ακονίζει ένα μικρό πράγμα που σχεδόν χάνεις.

Όταν το βλέπεις από απέναντι σε ένα δωμάτιο, πρόκειται για ένα ένα σκούρο, κρατημένο ανάσα σκηνής. Κοντινά, διαλύεται σε ένα πεδίο από προσεκτικά επιμελημένες φθορές, μια επιφάνεια δουλεμένη μέχρι να ξεπεταχτεί ένα ολόκληρο πλάσμα και η μικρή του αντίστασή του. A Small Life Holds On συνεχίζει την Art with Scratch σειρά του Tijs Dragtsma, στην οποία η απεικόνιση κατασκευάζεται μέσω επιμελημένων φθορών στην επιφάνεια αντί μέσω χρωμάτων ή εκτύπωσης. Μια οπτική γλώσσα όπου οι φθορές δεν σημαίνουν καταστροφή, αλλά δομή.

"Κάποια πράγματα κρατιούνται απλώς επειδή το αφήσεις ποτέ δεν ήταν επιλογή."

About Art with Scratch

Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων όπου η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο εμφανίζεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατζουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Δυνατή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Όμως σε κοντινή απόσταση το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο μεμονωμένων σημαδιών. Λεπτό, ευάλωτο και σχεδόν ελαφρύ. Τι φαινόταν συμπαγές αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίχτυ γραμμών, κάθε γραμμή μια σκόπιμη κίνηση, κάθε γραμμή ουσιαστικά για ολόκληρο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Το μαύρο της επιφάνειας απορροφά, ενώ οι γρατζουνισμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται κατά την επιφάνεια, η εικόνα αναστενάζει. Από μια γωνία η φιγούρα στέκεται καθαρή και ορισμένη. Από μια άλλη μαλακώνει και επανέρχεται προς το βάθος από το οποίο ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από έναν εστιακό προμηθευτή, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα λαμβάνει μια σμιλευμένη, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο ελκυστικό είναι η ήρεμη ένταση του. Η πράξη των γρατζουνιών είναι άμεση και ανεπίστρεπτη. Κάθε γραμμή αποτελεί μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή σε δημιουργία. Η απουσία σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η μορφή δεν είναι ποτέ πλήρως σταθερή. Μέσα από την αλληλεπίδραση γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μεταβάλλεται με την προοπτική και τη ατμόσταση. Σε ορισμένες στιγμές, το αντικείμενο φαίνεται να προβάλλεται από το μαύρο. Άλλες φορές, επανέρχεται στη σιωπή. Μέσα σε αυτή τη κίνηση, ανάμεσα στην οξεία ευκρίνεια και την ηρεμία, το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, ένα ανάσα, ένα χειροκρότημα. Μαζί σχηματίζουν όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

About the Artist

Με λένε Τις Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, κινούμαι από μια συνεχής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συνυπάρχουν.

Το έργο μου συχνά ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς μπορεί η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά του κάθε πράγματος που δημιουργώ.

Εντός του TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα emerge μέσα από την απουσία, τη σκιά, την ανάκλαση ή την ένταση. Αυτό που τα συνδέει είναι η κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, τη σαφήνεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με συναρπάζει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και αίσθησης. Μεταξύ ορατού και ανοιχτού σε ερμηνεία. Στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί την ανάκληση και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις συνενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και την φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, στοχευμένα και ζωντανά.