Tijs Dragtsma (1992) - Bound to the Black Tide

Η Ανδρομέδα στέκεται δεμένη στο βράχο, η άψυχη μορφή της καμπύλη απέναντι σε ένα αυξανόμενο μαύρο κύμα. Ένα μοναχικό σκληρό φως πέφτει από πάνω, χαράζοντας τη φιγούρα από ένα βαθύ, αμίλητο μαύρο. Δεν υπάρχει ορίζοντας εδώ, καμία παρηγοριά, μόνο η θάλασσα κάτω από αυτήν και η σιωπή γύρω της.

Είναι μια παλιά ιστορία: μια γυναίκα προσφερόμενη, δεμένη όπου δεν μπορεί να τρέξει, περιμένοντας μια μοίρα που δεν επέλεξε. Δεμένη στο Black Tide κρατάει εκείνο το ένα στιγμιότυπο πριν τη διάσωσή της ή την καταστροφή, ένα σώμα παγιδευμένο ανάμεσα στην παράδοση και την αντίσταση, ανάμεσα στην πτώση και τη διατήρηση της σταθερότητας.

Χωρίς χρώμα. Χωρίς εκτύπωση. Χωρίς μελάνι. Η εικόνα χτίζεται μέσα από ελεγχόμενες γρατσουνιές σε ακρυλικό γυαλί, κάθε γραμμή αφαιρείται αντί να τεθεί. Τίποτα δεν εφαρμόζεται στην επιφάνεια, η φιγούρα εξαρτάται από αυτήν.

Η εικόνα είναι πάντοτε παρούσα, σε οποιοδήποτε φως. Το άμεσο φως δεν τη δημιουργεί, το σμιλεύει. Οι γρατσουνιές πιάνουν και διατηρούν το φως, η αντίθεση βυθίζεται βαθύτερα, και το μαύρο κύμα φαίνεται να μαζεύει βάρος. Διαβάζεται διαφορετικά από διαφορετικές γωνίες, χωρίς ποτέ να χάνει τη γυναίκα στο κέντρο του.

Από απέναντι από το δωμάτιο, η Ανδρομέδα είναι ολόκληρη, μεγαλοπρεπής, παγιδευμένη στο εν μέσω της ανάσας ενάντια στο σκοτάδι. Πλησίασε πιο κοντά και ανοίγεται σε ένα πεδίο λεπτών, ελεγχόμενων γρατσουνιών, μικρών σημαδιών που μόνο όταν απομακρυνθείς ξανά επανέρχονται στο σχήμα της.

Δεμένη στο Black Tide συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Τις Ντραγκτσμα, στην οποία η εικόνα κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης φθοράς επιφάνειας αντί με χρωστικές ή εκτύπωση. Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν σημαίνει καταστροφή, αλλά δομή, εδώ να μετατρέπεται σε αλυσίδα και βράχο, δέρμα και κύμα.

"Δεμένη, αλλά ποτέ σπασμένη."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά αποδεσμεύεται. Χαραγμένο γραμμή γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο ξεπετάγεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατσουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτές, εύθραυστες και σχεδόν ελαφριές. Αυτό που φαινόταν solide αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίχτυ από γραμμές, καθεμία μια συνειδητή κίνηση, καθεμία ουσιαστική για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την σμιλεύει. Η μαύρη επιφάνεια απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως αλλάζει διάβαση πάνω στην επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία η φιγούρα φαίνεται καθαρή και ορισμένη. Από άλλη, απαλύνεται και επιστρέφει στη σιωπή από την οποία προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Υπό ένα εστιακό φωτιστικό, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο ελκυστικό είναι η ήσυχη ένταση του. Η πράξη της γρατσουνιάς είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η φιγούρα δεν είναι ποτέ πλήρως σταθερή. Μέσω της αλληλεπίδρασης γραμμής, φώτος και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με προοπτική και ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το αντικείμενο φαίνεται να βγαίνει προς τα μπροστά από το μαύρο. Σε άλλες, καταλήγει στη σιωπή. Είναι μέσα σε αυτή τη μετακίνηση, ανάμεσα σε οξύτητα και ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως και όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, ένα χάδι. Μαζί σχηματίζουν όχι απλά μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτισμού.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Τις Ντραγκτσμα, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, οδηγούμαι από μια σταθερή επιθυμία να ανακαλύπτω νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φως και το συναίσθημα συνυπάρχουν.

Η δουλειά μου συχνά αρχίζει με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς μπορεί η ακρίβεια να δημιουργήσει συναισθήματα. Εκείνη η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσα δημιουργώ.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Ορισμένα έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα εμφανίζονται μέσα από την απουσία, τη σκιά, την ανάκλαση ή την ένταση. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, τη διαφάνεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με γοητεύει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλά να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατάει την προσοχή, προσκαλεί προβληματισμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον καιρό.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι αναζητήσεις συγκεντρώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν διαμορφωμένο από περιέργεια, ακρίβεια και την φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, σκόπιμα και ζωντανά.