Tijs Dragtsma (1992) - Chained to the Light

Ο Προμηθέας εμφανίζεται τη στιγμή που η τιμωρία γίνεται το θράσος του. Δεμένος σε έναν απόκρημνο βράχο, υψώνει το στήθος προς ένα μόνο ακτίνο φως, αρνιόμενος να επιτρέψει στο μύθο να σκύψει το κεφάλι του. Δεν πρόκειται για μια φιγούρα που ζητά έλεος. Είναι μια φιγούρα που ακόμη αγγίζεται, ακόμη καίγεται, μακριά από τη φωτιά που έκλεψε και όχι πλέον δίνοντας το αίμα της.

Η σύνθεση δεν κρατά τίποτα άλλο παρά τον ίδιο και το σκοτάδι. Ένα μόνο σκληρό φως πέφτει από πάνω, χαράζοντας το σώμα του μέσα σε ένα μαύρο τόσο βαθύ που διαβάζεται ως απουσία αυτομάτως. Ίσχυρος κόκκος και αιφνιδιασκός σκόνη αιχμαλωτίζονται στο φως, σαν τα τελευταία αποτυπώματα κάτι που άλλοτε κινήθηκε through the air, μια θεατρική, ζωγραφική σιωπή δανεισμένη από τους παλιούς δασκάλους και προσαρμοσμένη σε κάτι πιο ωμό.

Ούτε μπογιά. Ούτε εκτύπωση. Ούτε μελάνι. Η εικόνα χαράσσεται στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, χτιζόμενη μέσα από ελεγχόμενη φθορά επιφάνειας αντί για οτιδήποτε προστέθηκε από πάνω. Κάθε δίπλα μυς, κάθε άκρη σκιάς, υπάρχει επειδή υλικό αφαιρέθηκε, όχι απλώς απλώθηκε.

Η εικόνα είναι πάντα παρούσα, σε οποιοδήποτε φως. Άμεσο φως την οξύνει ακόμη περισσότερο, οι χαρακιές πιάνουν και αντανακλούν, και η αντίθεση βαθαίνει, δίνοντας στην φιγούρα μια βαρύτητα που μια επίπεδη εκτύπωση δεν θα μπορούσε ποτέ να διατηρήσει. Διαβάζεται διαφορετικά από διαφορετικές γωνίες, χωρίς ποτέ να τον χάσει. Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνει.

Από απέναντι από μια αίθουσα, ο Προμηθέας είναι σεληνιακός, ένα ενιαίο σώμα επιβλητικό σε μαύρο. Περπατήστε κοντύτερα και διαλύεται σε ένα πεδίο γρατζουνιών, μια επιφάνεια χωρίς μια σταθερή γραμμή, που εξομαλύνεται σε έναν άνθρωπο μόνο όταν κάνεις βήμα πίσω. Εκείνη η μετάβαση, ανάμεσα στο όλο και την υφή του, αντηχεί τον μύθο αυτόν, ένα δραματικό, άραγε, θράσος που κουβαλιέται σε ένα σώμα που ποτέ δεν σταματά να πληρώνει γι’ αυτό.

Chained to the Light συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, στην οποία η εικονογράφηση χτίζεται μέσω ελεγχόμενης φθοράς επιφάνειας αντί για χρωστή ή εκτύπωση. Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"He stole the fire. The rock only chains his body, never the reach."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένο γραμμή-γραμμή σε μια βαθύ μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από άπειρες ακριβείας γρατζουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή μέσα από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο από κοντά το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο μεμονωμένων σημαδιών. Λεπτές, εύθραυστες και σχεδόν αβαρείς. Αυτό που φαινόταν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίχτυ γραμμών, καθεμιά έναν συνειδητό χειρισμό, καθεμιά ουσιώδης για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνει. Το μαύρο επιφανειακά απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανάκλουν. Καθώς το φως μετακινείται διαμήκως στην επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από τη μια γωνία η φιγούρα στέκει καθαρή και ορισμένη. Από κάποια άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο προήλθα, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα εστιασμένο φως, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα λαμβάνει μια γλυπτή, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο ελκυστικό είναι η ήρεμη ένταση του. Η πράξη της γρατζουνιάς είναι άμεση και μη αντιστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Και ωστόσο ο καρπός δεν είναι σκληρός. Είναι οικείος, ατμοσφαιρικός και ζωντανός με κίνηση. Η σκληρότητα μεταμορφώνεται σε απαλότητα. Η καταστροφή σε δημιουργία. Η απουσία σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτόν τον πορτρέτο, η φιγούρα ποτέ δεν μένει πλήρως σταθερή. Μέσα από την αλληλοεπίδραση της γραμμής, του φωτός και της σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Σε άλλες, επιστρέφει στη σιωπή του. Εκεί βρίσκεται η κίνηση, ανάμεσα στη διαύγεια και την ηρεμία, που ζωντανεύει το έργο.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια κουβαλά τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, ένα σε gesture. Μαζί σχηματίζουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Ονομάζομαι Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, οδηγούμαι από την αδιάκοπη επιθυμία να εξερευνήσω νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως ένα εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φως και το συναίσθημα συνυπάρχουν.

Η δουλειά μου συνήθως αρχίζει με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς μπορεί η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσων δημιουργώ.

Εντός του TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα αναδύονται μέσω της απουσίας, της σκιάς, της αντανάκλασης ή της έντασης. Αυτό που τα συνδέει είναι η κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, σαφήνεια και συναισθηματική παρουσία.

Με μαγνητίζει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ αυτού που φαίνεται και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Στόχος μου δεν είναι απλώς να δημιουργήσω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατάει την προσοχή, προσκαλεί τη σκέψη και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις συναθροίζονται. Είναι όχι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν διαμορφωμένο από περιέργεια, ακρίβεια και το όνειρο να δημιουργεί έργα που νιώθουν διακριτικά, συνειδητά και ζωντανά.