Tijs Dragtsma (1992) - Crowned in Falling Light

Στην ηρεμία ενός ακατοίκητου α clearing, ένα λευκό ελάφι στέκεται κάτω από μια μόνο κολώνα φερνόμενου φωτός. Τα κεράκια του υψώνονται για να συναντήσουν τη δέσμη, σαν να τραβιούνται προς τα πάνω επί το σκοπό, μέχρι που το σχήμα που σχηματίζουν διαβάζεται λιγότερο ως ανατομία και περισσότερο ως πρόσφορο προς ό,τι κρέμεται πάνω. Όλα πέρα από αυτό το στενό σωλήνα διαλύονται σε ένα μαύρο τόσο πλήρες που αισθάνεται σαν απουσία αυτή τη φορά, και το ελάφι γίνεται η μόνη πραγματικότητα που μένει στο δωμάτιο.

Ούτε μπογιά. Ούτε εκτύπωση. Ούτε μελάνι. Η εικόνα είναι χαραγμένη στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, σχηματισμένη μέσα από ελεγχόμενη φθορά της επιφάνειας αντί προσθήκης, το ελάφι και το σκοτάδι γύρω του να φαίνονται επειδή κάτι αφαιρέθηκε προσεκτικά, όχι γιατί τοποθετήθηκε εκεί.

Το ελάφι υπάρχει στην επιφάνεια σε κάθε ώρα, είτε το δωμάτιο είναι φωτισμένο είτε ακολουθεί μια μικρή σκιά. Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Κάτω από άμεση πηγή, οι γρατσουνιές πιάνουν και κρατούν τη λάμψη, η αντίθεση βαθαίνει, και το έργο διαβάζεται διαφορετικά από διαφορετικές γωνίες, χωρίς ποτέ να χάσει το ζώο μέσα του.

Η σκηνή φέρει έναν παλιό, ήσυχο συμβολισμό, ένα ζώο σημαδεμένο από το φως σαν να επιλέχθηκε, στέμμα όχι από ιεραρχία αλλά από προσοχή. Η λεπτή κόκκινο-κόκκινο κόκκος και η αιωρούμενη σκόνη που αιχμαλωτίζονται στη δέσμη υποδηλώνουν τον χρόνο που περνά σε έναν τόπο που διαφορετικά αρνείται να κινείται, και το έργο γίνεται πορτρέτο του να επιλέγεται κανείς, ή πιθανώς του να βλέπεται κανείς, αφήνοντας τη διαφορά ανάμεσα στους δύο στον θεατή να αποφασίσει.

Από απέναντι σε ένα δωμάτιο, το έργο κρατιέται ενωμένο ως ένα εντυπωσιακό εικόνας, ένα ελάφι παγιδευμένο μέσα σε ένα θέατρο μαύρου και φωτός. Κοντοστεκόμενος, εκείνη η βεβαιότητα παραχωρεί τη θέση της σε ένα πεδίο από λεπτές, ελεγχόμενες γρατσουνιές, που επιστρέφουν στο ελάφι μόνο όταν απομακρυνθείς ξανά, όπως χρειάζεται συχνά το νόημα για να φανεί καθόλου.

Crowned in Falling Light συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Τijs Dragtsma, στην οποία η εικόνα κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης φθοράς της επιφάνειας αντί χρωστικής ή εκτύπωσης. Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"Τὸ στέμμα ποτέ δεν ήταν χρυσό. Ήταν φως, και στεκόταν ακίνητος αρκετά για να το φορέσει."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένο γραμμή προς γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο εμφανίζεται μέσω αμέτρητων ακριβών γρατσουνιών που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Δυνατή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο κοντινά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο μεμονωμένων στίχων. Λεπτή, ευάλωτη και σχεδόν ελαφριά. Αυτό που φαινόταν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο ιστό γραμμών, κάθε μια ένας συνειδητός χειρισμός, κάθε μια ουσιώδης για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Το μαύρο επίχρισμα απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται κατά μήκος της επιφάνειας, η εικόνα ανασαίνει. Από μια γωνία η φιγούρα φαίνεται καθαρή και ορισμένη. Από άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα εστιακό προβολέα, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα λαμβάνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο γοητευτικό είναι η ήρεμη έντασή του. Η πράξη του χαράγματος είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η φιγούρα δεν μένει ποτέ πλήρως σταθερή. Μέσα από την αλληλεπίδραση γραμμής, φως και σκιά, η εικόνα μετακινείται με τη μετακίνηση και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Σε άλλες, μαλακώνει και επιστρέφει στην ηρεμία. Είναι μέσα σε αυτήν την κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και την γαλήνη, που το έργο ζωντανεύει.

Όλοι οι υλικά που αγγίζει ο χρόνος φέρουν τη δική τους ήσυχη ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί σχηματίζουν όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φως.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Τijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με οδηγεί μια συνεχιζόμενη επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συνυπάρχουν.

Η εργασία μου συνήθως ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο; Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα; Πώς μπορεί η ακρίβεια να δημιουργήσει συναισθήματα; Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στον πυρήνα όλων όσα δημιουργώ.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα αναδύονται μέσω έλλειψης, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην αυθεντικότητα, τη σαφήνεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με μαγνητίζει η αντίθεση. Ανάμεσα σε δύναμη και ευθραυστότητα. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που παραμένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Περιοχή μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που να διατηρεί την προσοχή, να προσκαλεί σκέψη και να αποκαλύπτεται συνεχώς με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος στον οποίο αυτές οι εξερευνήσεις συγκεντρώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από την περιέργεια, την ακρίβεια και την φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, πρόθεση και ζωντανά."