Tijs Dragtsma (1992) - Eyes Beneath the Bark

Μάτια κάτω από το φλοιό σε βάζουν μέσα σε ένα δάσος που φαίνεται να γνωρίζει ότι είσαι εκεί. Οι λευκοί κορμοί της φτελιάς αποσύρονται σε ένα σκότος τόσο ολοκληρωμένο που νιώθει βελούδινο, ένα δυνατό φως πέφτει από επάνω ενώ οι κορμοί πίσω διαλύονται σε μαύρο. Κάπου ανάμεσα στον αποφλοιωμένο φλοιό, μαύρα σημάδια συγκεντρώνονται στη χαρακτηριστικά αδιαμφισβήτητη μορφή ματιών, σαν τα ίδια τα δέντρα να παρακολουθούσαν πολύ πριν φτάσεις εσύ.

Ο φλοιός της φτελιάς φέρει αυτά τα σημάδια φυσικά, τα ίχνη που άφησαν τα παλιά κλαδιά που κάποτε μεγάλωσαν. Εδώ γίνονται κάτι άλλο, μια ήσυχη υπενθύμιση ότι η φύση πάντα μας μελέτα πιο στενά απ’ ό,τι εμείς τη μελετάμε. Η εργασία φέρει ένα απλό, ανησυχητικό ερώτημα: ποιος πραγματικά παρακολουθεί, το δάσος ή ο άνθρωπος που στέκεται απέναντί του.

Χωρίς μπογιά. Χωρίς εκτύπωση. Χωρίς μελάνι. Η εικόνα είναι γρατσουνισμένη στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, κτισμένη μέσω ελεγχόμενης ζημιάς επιφάνειας αντί για χρωστική ουσία, κάθε σημάδι αφαιρείται αντί να προστεθεί. Αυτό που σχηματίζεται δεν είναι μια εικόνα που τοποθετείται στο υλικό, αλλά μια βελανιδιά με μορφή φλοιού που εξάγεται από ό,τι έχει αφαιρεθεί από αυτό.

Η εικόνα είναι πάντα παρούσα, μέσα στο φως της ημέρας ή στη σκιά. Το φως δεν τη δημιουργεί, την ακονίζει. Κάτω από μια κατευθυνόμενη πηγή τα γράμματα πιάνουν και αντανακλώνται, οι κορμοί αποκτούν βάθος και τα μάτια στη φλοιό φαίνεται να κρατούν το βλέμμα σου λίγο περισσότερο. Διαβάζει διαφορετικά από γωνία σε γωνία, χωρίς ποτέ να χάνει την εικόνα, μετακινούμενο ανάμεσα σε ήσυχη σιωπή και οξυμένη διαύγεια.

Από απέναντι σε ολόκληρο το δωμάτιο, οι φτελιές στέκονται μεγαλοπρεπώς, τραγικά στημένες κουρνιαχτικές όπου τα δέντρα φωτίζονται ως θεατρική σκηνή. Πήγαινε πιο κοντά και η ψευδαίσθηση μετατρέπεται σε ένα πεδίο λεπτών, ελεγχόμενων χαράγματων, κόκκων και πλωτού σκόρους που αιωρείται σε καθαρό μαύρο, απόδειξη ότι ολόκληρο το δάσος χτίστηκε βήμα προς βήμα με ένα σημάδι.

Το Eyes Beneath the Bark συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, όπου η απεικόνιση κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης ζημιάς επιφάνειας αντί για χρωστική ή εκτύπωση. Μέρος μιας περιορισμένης έκδοσης δέκα κομματιών, στηρίζεται στην ίδια πεποίθηση με κάθε έργο στη σειρά, μια οπτική γλώσσα όπου η ζημιά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"Το δάσος παρακολουθούσε μακριά πριν μάθουμε να γυρίζουμε το βλέμμα πίσω."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch αποτελεί ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Τεμαχιστικά χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο ξεπροβάλλει μέσω αμέτρητων ακριβών χαράγματων που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Δυνατή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο από κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτή, εύθραστη και σχεδόν ελαφριά. Ό,τι φαινόταν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίχτυ γραμμών, κάθε γραμμή μια συγκεκριμένη κίνηση, κάθε κίνηση ουσιώδης για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Η μαύρη επιφάνεια απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντηχούν. Καθώς το φως μετακινείται σε ολόκληρη την επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία η φιγούρα παραμένει καθαρή και ορισμένη. Από άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα εστιασμένο πολυέλαιο, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτή, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο ελκυστικό είναι η ήσυχη ένταση του. Η πράξη του γρατσουνίσματος είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, το φιγούρα δεν παραμένει ποτέ πλήρως σταθερή. Μέσω της αλληλεπίδρασης γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μεταβάλλεται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει προς τα εμπρός από το μαύρο. Σε άλλες, επανέρχεται στη σιωπή. Εκεί βρίσκεται μέσα σε εκείνη τη κίνηση, ανάμεσα σε οξυγράπεια και ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί δημιουργούν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσίαση, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή του φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Με λένε Τijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με οδηγεί μια συνεχής επιθυμία να ανακαλύπτω νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω τη τέχνη ως σταθερό ύφος, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συνέρχονται.

Το έργο μου αρχίζει συχνά από μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς η σκληρότητα μπορεί να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια δημιουργεί συναισθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά των πάντων που δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα αναδύονται μέσω απουσίας, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, σαφήνεια και συναισθηματική παρουσία.

Με μαγνητίζει ο αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και αισθήματος. Μεταξύ ό,τι βλέπεται και ό,τι αφήνεται ανοικτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, που προσκαλεί στη σκέψη και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον χρόνο.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις ενώνονται. Δεν είναι μόνο στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν μορφοποιημένο από περιέργεια, ακρίβεια και την φιλοδοξία να δημιουργήσω έργα που αισθάνονται διακριτικά, στοχευμένα και ζωντανά.