Tijs Dragtsma (1992) - Goddess Without Apology

Η Αθηνά δεν ζητά άδεια. Στέκεται σε πλήρη πανοπλία, δόρυ στο χέρι, ασπίδα στο πλάι, περιτριγυρισμένη όχι από σκιά αλλά από ένα σκοτάδι που έχει διεκδικήσει ως δικό της. Δεν εμφανίζεται στο φως. Το διοικεί.

Σε αυτή τη δουλειά, η θεά εμφανίζεται όχι μέσα από ζωγραφιές, μελάνη ή εκτύπωση, αλλά μέσα από ελεγχόμενη φθορά επιφάνειας σε ακρυλικό γυαλί. Τίποτα δεν προστίθεται στην επιφάνεια. Είναι η απομάκρυνση υλικού που της δίνει μορφή. Κάθε ελεγχόμενη γρατσουνιά αγγίζει το φως υπό διαφορετική γωνία και μέσα από αυτή τη διαδικασία, ένα σχήμα απόλυτης εξουσίας γίνεται αργά ορατό.

Καθώς το φως μεταβάλλεται πάνω στην επιφάνεια, η εικόνα ανασαίνει. Από μια γωνία στέκεται με το πλήρες βάρος ενός κλασικού μνημείου. Από άλλη αποσύρεται στο υλικό, διαλύεται ξανά στο σκοτάδι από το οποίο ήρθε. Εκείνη η κίνηση ανάμεσα στην καθαρότητα και τη σκιά δεν είναι ελάττωμα του μέσου. Είναι το μέσο που μιλά.

Από απόσταση η εργασία διαβάζεται ως μια ενιαία παρουσία: μνημειακή, σταθερή, συνειδητή. Κοντά στην επιφάνεια γίνεται μια πεδία από ελεγχόμενες ενδείξεις, ένα αρχείο αποφάσεων που πάρθηκαν με ακρίβεια και αυτοπειθαρχία. Η σύνθεση κρατά και τις δύο αλήθειες ταυτόχρονα χωρίς να θίγει την καθεμιά.

Η επιλογή θέματος και μέσου μοιράζεται μια βαθύτερη λογική. Η Αθηνά είναι η θεά της σοφίας, της στρατηγικής, του χειροτέχνου που εφαρμόζεται με πειθαρχία. Σε αυτή τη δουλειά η εικόνα της δεν βαφτίζεται αλλά δομείται. Ούτε δίνεται αλλά αποκαλύπτεται. Η ελεγχόμενη φθορά της επιφάνειας που ορίζει τη μορφή της αντικατοπτρίζει τα χαρακτηριστικά που ενσαρκώνει: κυριαρχία, αυτοέλεγχο και εξουσία που κερδήθηκε μέσα από την ακρίβεια.

Goddess Without Apology συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, στην οποία οι εικόνες κατασκευάζονται μέσω ελεγχόμενης φθοράς επιφάνειας αντί για χρωστικές ή εκτύπωση. Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"Δεν ζητά να φαίνεται. Απλώς υπάρχει."

Σχετικά με το Art with Scratch

Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων όπου η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά αποδεσμεύεται. Χαραγμένη γραμμή γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο ξεπετάγεται μέσα από αμέτρητες ακριβείας γρατζουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Δυνατή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτές, εύθραστες και σχεδόν ελαφρές. Ό,τι φαινόταν συμπαγές αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίχτυ γραμμών, κάθε μια μια συνειδητή κίνηση, κάθε μια ουσιώδης για το ολόκληρο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνει. Το μαύρο υπόβαθρο απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται στην επιφάνεια, η εικόνα ανασαίνει. Από μια γωνία η μορφή παραμένει καθαρή και ορισμένη. Από άλλη μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα εστιακό φως, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο ελκυστικό είναι η ήρεμη έντασή του. Η πράξη της χαραγιάς είναι άμεση και μη αντιστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Και ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή σε δημιουργία. Η έλλειψη σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η μορφή ποτέ δεν μένει πλήρως σταθερή. Μέσω της αλληλεπίδρασης γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα αλλάζει με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να προχωρά έξω από το μαύρο. Άλλοτε, επιστρέφει στη σιωπή. Είναι μέσα σε αυτή την κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. ΜΑζί σχηματίζουν όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή του φωτισμού.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Με γράφει ο Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με κινητοποιεί μια διαρκής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναισθηματισμός συνέρχονται.

Η δουλειά μου συνήθως αρχίζει με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσα δημιουργώ.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα αναδύονται μέσα από την έλλειψη, τη σκιά, την ανάκλαση ή την ένταση. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση για πρωτοτυπία, σαφήνεια και συναισθηματική παρουσία.

Με μαγνητίζει ο αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και αίσθησης. Μεταξύ ορατού και εκείνου που παραμένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φέρω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί την αναστοχασμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις ενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, συνειδητά και ζωντανά.