Tijs Dragtsma (1992) - Notes That Refuse to Fall

Ένας πιανίστας κάθεται μπροστά στο όργανό της μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, και πάνω από τα πλήκτρα αιωρούνται θραύσματα σαν να έχει λυθεί η ίδια η μουσική από το πιάνο. Τα χέρια της συνεχίζουν να κινούνται μέσα στο κενό χώρο όπου ζούσαν κάποτε αυτές οι νότες, παίζοντας αυτό που πλέον δεν υπάρχει. Αυτή είναι η Notes That Refuse to Fall.

Η εικόνα δεν υπάρχει μέσω ζωγραφικής ή εκτύπωσης. Υφίσταται διότι το ακρυλικό γυαλί έχει μεταβληθεί, η επιφάνειά του έχει ανοιχτεί με ελεγχόμενες γρατζουνιές που πιάνουν και απελευθερώνουν το φως. Δεν προστέθηκε τίποτα για να εμφανιστεί αυτήη σκηνή. Όλα όσα υπήρχαν αφαιρέθηκαν, και ό,τι παραμένει είναι η γυναίκα, η στάση της και οι νότες που αιωρούνται πάνω από αυτήν σαν μνήμη που αρνείται να ξεκουραστεί.

Βλέποντας από απέναντι σε ένα δωμάτιο, το έργο διαβάζεται ως μια ενιαία μεγαλειώδης κίνηση, ένα σχήμα που έχει πιαστεί εν μέσω ενός προγράμματος σε ένα πεδίο μαύρου. Πλησιάζοντας, η ηρεμία αυτή διαλύεται σε αμέτρητα μεμονωμένα σημάδια, μια επιφάνεια που χτίζεται εξ ολοκλήρου από ελεγχόμενη επιφανειακή φθορά, το καθένα κρατώντας τη δική του ασήμι φως.

Καθώς αλλάζει το φως, έτσι αλλάζει και το έργο. Από μια γωνία η πιανίστα είναι σχεδόν παρούσα, μια υπόδειξη στο σκοτάδι. Από άλλη γωνία, αυτή και τα αιωρούμενα πλήκτρα της εστιάζουν πλήρως, παρούσα και επιβλητική. Το έργο ζητά από τον θεατή να συνεχίσει να κινείται, όπως ένας μουσικός συνεχίζει να παίζει ακόμα και όταν το όργανο σωπάσει.

Υπάρχει εδώ μια ήσυχη συμβολικότητα, γύρω από την πειθαρχία που συνεχίζεται μετά την απώλεια, γύρω από τη μουσική που επιβιώνει ακόμα και όταν οι νότες της έχουν σκορπιστεί. Τα χέρια δεν σταματούν. Η απόδοση δεν τελειώνει. Τι λείπει γίνεται, με τον δικό της τρόπο, μέρος της σύνθεσης.

Αυτό το έργο συνεχίζει τη σειρά “Art with Scratch” του Τϊς Dragtsma, στην οποία οι εικόνες κατασκευάζονται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής φθοράς αντί μέσω χρώματος ή εκτύπωσης.

"Αυτός συνεχίζει να παίζει, ακόμα και μέσα στη σιωπή."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων όπου η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένη γραμμή προς γραμμή σε μια βαθύ μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο ξεπροβάλλει μέσα από αμέτρητες ακριβείς χαρακιές που πιάνουν το φως και φέρνουν μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο, κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο μεμονωμένων σημαδιών. Λεπτό, ευάλωτο και σχεδόν ασύμμετα βαρύ. Αυτό που φαινόταν συμπαγές αποκαλύπτεται ως ευαίσθητο δίκτυο γραμμών, κάθε μια μια σκόπιμη κίνηση, καθεμία σημαντική για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Το μαύρο υπόστρωμα απορροφά, ενώ οι γραμμές που χαράχτηκαν αντανακλούν. Καθώς το φως μετατοπίζεται κατά την επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία η μορφή παραμένει ξεκάθαρη και ορισμένη. Από άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Υπό έναν εστιασμένο προβολέα, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει το μέσο τόσο ελκυστικό είναι η ήρεμη έντασή του. Η πράξη του χαράγματος είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο, το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, το σώμα δεν έχει ποτέ απόλυτα σταθεροποιηθεί. Μέσα από την αλληλεπίδραση της γραμμής, του φωτός και της σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο προς τα μπρος. Άλλες, επιστρέφει στην ακινησία. Εκεί βρίσκεται, στην κίνηση ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, όπου το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί σχηματίζουν όχι απλά μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσίασή που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Ονομάζομαι Τϊς Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, κινούμαι από μια συνεχή επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως ένα εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φως και το συναίσθημα συνυπάρχουν.

Το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς μου αρχίζει συνήθως με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνεί εντριβαίνεση. Πώς η ακρίβεια δημιουργεί συναισθήματα. Εκείνη η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσων δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα αναδύονται μέσα από την απουσία, τη σκιά, την αντανάκλαση ή την ένταση. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, τη σαφήνεια και την συναισθηματική παρούσα.

Ενδιαφέρομαι για την αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί την ανάδραση και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον χρόνο.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι αναζητήσεις συνυπάρχουν. Δεν είναι μόνο ένα εργαστήριο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και τη φιλοδοξία να δημιουργήσω έργα που αισθάνονται διακριτικά, συνειδητά και ζωντανά.