Tijs Dragtsma (1992) - Snow Silences the Field

Η χιόνη έχει τον δικό της τρόπο να σκεπάζει το τοπίο με σιωπή. Κατεβαίνει χωρίς να ρωτήσει, καλύπτει χωρίς να σβήνει, και αφήνει τη γη πιο ήσυχη από ό,τι τη βρήκε. Αυτή η σιωπία αποτελεί το θέμα αυτού του έργου, ένα καλλιεργημένο πεδίο που παγιδεύεται τη στιγμή μετά την πρώτη χιονόπτωση, οι αυλάκωσες στρέφονται προς έναν ορίζοντα που έχει σκοτεινιάσει και απόλυτο βαθύ.

Χωρίς ζωγραφιά. Χωρίς τύπωμα. Χωρίς μελάνι. Η εικόνα χαράζεται στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, χτίζεται μέσω ελεγχόμενης φθοράς της επιφάνειας παρά οτιδήποτε απλωθεί πάνω της. Κάθε αυλάκωση, κάθε ομίχλη χιονιού, κάθε σωματίδιο αιωρούμενο σε αυτό το μαύρο αέρα υπάρχει επειδή αφαίρεθηκε υλικό, όχι προστέθηκε.

Η εικόνα είναι πάντα παρούσα, ορατή σε οποιοδήποτε φως. Το φως δεν τη δημιουργεί. Την αδροτύνει. Κάτω από άμεση πηγή, οι γρατσουνιές πιάνουν και κρατούν τη ζέξη, το αντίθεση βαθαίνει, και το πεδίο φαίνεται να αναδύεται από το σκοτάδι. Διαβάζεται διαφορετικά από διαφορετικές γωνίες, χωρίς ποτέ να χάσει την εικόνα από κάτω.

Από ένα δωμάτιο μακριά, το έργο διαβάζεται ως μια ενιαία χειμωνιάτικη σκηνή, μεγαλοπρεπής στη σιωπή της. Πλησίασε και αυτή η σκηνή αποκαλύπτεται σε κάτι τελείως διαφορετικό, ένα πυκνό πεδίο ελεγχόμενων γρατσουνιών, καθεμία μια μικρή, επίμονη ένδειξη, που μαζί σχηματίζουν έναν ορίζοντα που καμία κάμερα δεν θα μπορούσε να βρει.

Ένα καλοτρυπημένο πεδίο αποτελεί καταγραφή εργασίας, ενός δύσκολου σεζόντος έργου που εναποτέθηκε στη γη σε ευθείες, υπομονετικές γραμμές. Η χιόνη έρχεται και λέει πως τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία απόψε. Καλύπτει τις σειρές χωρίς κρίση, μαλακώνει ό,τι ήταν κοφτερό, και ζητά από τη γη να αναπαυθεί. Υπάρχει κάτι σχεδόν ελεήμων σε αυτό, μια σιωπή που δεν είναι απουσία αλλά άδεια.

Το Snow Silences the Field συνεχίζει την τεχνική Art with Scratch σειρά του Tijs Dragtsma, στην οποία η εικονογράφηση κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης φθοράς επιφάνειας αντί για χρωστική ή εκτύπωση. Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

«Η σιωπή δεν είναι απουσία. Είναι αυτή που ακούγεται στο πεδίο κάτω από το χιόνι.»

Σχετικά με την Art with Scratch

Η Art with Scratch αποτελεί ένα σώμα έργων όπου η εικόνα δεν σχεδιαζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατζουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο, όταν πλησιάζεις, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτό, εύθραυστο και σχεδόν ασήκωτο. Ό,τι φαινόταν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίχτυ γραμμών, καθεμία μια συνειδητή κίνηση, καθεμία ουσιώδης για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την αδροτύνει. Το μαύρο υπόστρωμα απορροφά, ενώ οι γρατζουνισμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται πάνω από την επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία το σχήμα παραμένει σαφές και ορισμένο. Από άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Υπό ένα με επίκεντρο φως σκηνής, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτή, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο συναρπαστικό είναι ο ήσυχος του μυστηριώδης τόνος του. Η πράξη της γρατσουνιάς είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο, το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η φιγούρα δεν παραμένει ποτέ πλήρως σταθερή. Διαμέσου της αλληλεπίδρασης της γραμμής, του φωτός και της σκιάς, η εικόνα μετακινείται με τη σκοπιά και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Σε άλλες, να επιστρέφει σε μια ακινησία. Εκείνη η κίνηση, ανάμεσα στην ακρίβεια και την ηρεμία, είναι όπου το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που έρχονται σε επαφή με το χρόνο, η επιφάνεια φέρει τη δική της σιωπηρή ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, ένα χάιδεμα. Μαζί σχηματίζουν όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτισμού.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Με λένε Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης κινούμαι από μια συνεχή επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα εναρμονίζονται.

Η δουλειά μου συνήθως ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν καινούριο τρόπο; Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα; Πώς η ακρίβεια να δημιουργήσει συναισθήματα; Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά του κάθε έργου που δημιουργώ.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου αντιμετωπίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Μερικά έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα προκύπτουν μέσω έλλειψης, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τα ενώνει είναι μια κοινή δέσμευση για πρωτοτυπία, διαύγεια και συναισθηματική παρουσία.

Με εκπλήσσει ο αντίφαση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και αίσθησης. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί στον προβληματισμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι αναζητήσεις συνενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και τη φιλοδοξία να δημιουργήσει έργα που αισθάνονται ξεχωριστά, συνειδητά και ζωντανά.