Tijs Dragtsma (1992) - The Sun Wears Shadow

Ο Ήλιος Φορά τη Σκιά κρατά τη στιγμή που ο ουρανός σκοτεινιάζει το μεσημέρι: ένας καθαρά μαύρος δίσκος πιεσμένος πάνω στη φωτιά του ήλιου, ο κορώνας του να φλέγεται προς τα έξω σε ένα λεπτό, τρεμόπαιζον δαχτυλίδι. Υψηλή αντίθεση, βαθιά μαύρο, ένα σκληρό φως πέφτει από πάνω, σαν ολόκληρο το γεγονός να ήταν στημένο για ένα δραματικό ανάσπασμα. Έχει τη σιωπή ενός παλιού διδασκάλου που ζωγραφίζει και την αναστάτωση ενός αρχαίου και ουράνιου γεγονότος που συμβαίνει αμέσως τώρα.

Χωρίς μπογιά. Χωρίς εκτύπωση. Χωρίς μελάνι. Η εικόνα υπάρχει ως ελεγχόμενες γρατζουνιές δουλεμένες στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, χτισμένες μέσω αφαίρεσης αντί προσθήκης. Αυτό που διαβάζει, από απόσταση, ως φωτογραφία της ολότητας, είναι, κοντά, ένα πυκνό πεδίο από λεπτές γραμμές, καθεμία μια μικρή πράξη αφαίρεσης.

Η εικόνα υπάρχει πάντα, ορατή με ή χωρίς άμεσο φως. Το φως δεν τη δημιουργεί, τη διαμορφώνει καθαρίζοντάς την: κάτω από μια δέσμη οι γρατζουνιές αγγίζουν και φέρνουν φως, ο κορώνας φαίνεται να ανασαίνει, η αντίθεση βαθαίνει, και το έργο διαβάζεται διαφορετικά από κάθε γωνία χωρίς ποτέ να χάνει ό,τι δείχνει.

Ένα έκλειψις δεν υπήρξε ποτέ μόνο αστρονομικό γεγονός. Είναι ο ήλιος που φορά κάτι όχι δικό του, το σταθερό φως του κόσμου που στιγμιαία γίνεται ξένο, παρακολουθούμενο από όλους όσους έχουν σταθεί κάτω από έναν αιφνιδιαστικά σκοτεινιασμένο ουρανό. Αυτό το κομμάτι διατηρεί αυτή τη μείξη/ανάμικτη αίσθηση φόβου και θαυμασμού ακέραιη, το αρχαιότερο φως που γνωρίζουμε, καλυμμένο για μια στιγμή και παρόλα αυτά καίγεται στα άκρα.

Βλέποντας από το άλλο πλευρό του δωματίου, το έργο είναι ορόσημο, ένα ενιαίο γεγονός αιωρούμενο σε μαύρο και λευκό. Κοντινά, διαλύεται στην ακατέργαστη υφή της δικής του κατασκευής, γρατζουνιά προς γρατζουνιά, το ίδιο περιοριστικό που δίνει στη κορώνα τη λάμψη της από απόσταση.

Η Sun Wears Shadow συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch, όπου οι εικόνες κατασκευάζονται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής βλάβης παρά μέσω χρωστικής ή εκτύπωσης. Μία οπτική γλώσσα όπου η βλάβη δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"Ακόμη και ο ήλιος, στη σκοτεινότερη του νύχτα, καίει ακόμη στα άκρα."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένο γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατζουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν σχήμα από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Όμως κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτές, ευάλωτες και σχεδόν ασήκωτες. Αυτό που φαινόταν σαν στέρεο αποκαλύπτεται ως ένα λεπτό δίχτυ γραμμών, καθεμία μια εσκεμμένη κίνηση, καθεμία ουσιαστική για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την διαμορφώνει. Η μαύρη επιφάνεια απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντηχούν. Καθώς το φως μετατοπίζεται πάνω στην επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία το σχήμα παραμένει καθαρό και ορισμένο. Από μια άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει στη σιωπή από την οποία ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Υπό ένα κεντρικά εστιακό φως, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο γοητευτικό είναι η ήσυχη ένταση του. Η πράξη της χαραγής είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Στερεώματα όπως αυτό το πορτρέτο, το πρόσωπο ποτέ δεν παραμένει πλήρως σταθερό. Μέσω της αλληλεπίδρασης γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα αλλάζει με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να προβάλλει από το μαύρο. Σε άλλες, να επιστρέφει στην ηρεμία. Είναι μέσα σε αυτή τη κίνηση, ανάμεσα στην ευκρίνεια και τη γαληνή, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που έχουν αγγιχτεί από τον χρόνο, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήρεμη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, ένα χάδι. Μαζί συνιστούν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Περί του Καλλιτέχνη

Με λένε Τις Δραχτσμά, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, καθορίζομαι από μια σταθερή επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φως και το συναίσθημα έρχονται μαζί.

Το έργο μου ξεκινά συχνά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να μετατραπεί σε οικειότητα. Πώς η ακρίβεια να δημιουργήσει συναισθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στο κέντρο όλων όσων δημιουργώ.

Στον TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Ορισμένα έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα αναδύονται μέσω απουσίας, σκιάς, αντανάκλασης ή τάσης. Αυτό που τους συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση για πρωτοτυπία, διαύγεια και συναισθηματική παρουσία.

Μαγεύομαι από την αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και εύθραυστης φύσης. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Στόχος μου δεν είναι απλώς να φέρω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί τη σκέψη και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις συνενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και φιλόδοξο στόχο τη δημιουργία έργου που αισθάνεται διακριτικό, με πρόθεση και ζωντανό.