Αρχαία Ελληνικά Μπρονζέ Ζεύγος αιχμών βέλους (χωρίς τιμή ασφαλείας)

Ζεύγος αρχαίων ελληνικών χαλκού αιχμών βέλους

Culture / Period: Αρχαία Ελλάδα
Date / Period: 10ος–6ος αιώνας π.Χ.
Material: Χαλκός/Χαλκόχαλκος
Dimensions: 36–42 mm
Condition: Καλή κατάσταση

Δεν αποστέλλεται έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Λόγω των σύνθετων κανονισμών εξαγωγής για πολιτιστικά αγαθά, αυτό το αντικείμενο δεν μπορεί να αποσταλεί εκτός ΕΕ. Παρακαλούμε βεβαιωθείτε ότι έχετε διεύθυνση παράδοσης εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης πριν από την υποβολή προσφοράς.

Πληροφορίες προέλευσης:
Αριθμός Καταγραφής Αντικειμένου: 760
Ο τρέχων κάτοχος αγόρασε το αντικείμενο από αξιόπιστο ολλανδικό οίκο δημοπρασιών νομισμάτων στη Σχίενταμ, Ολλανδία. Λόγω των κανόνων απορρήτου, το όνομα του προηγούμενου κατόχου δεν μπόρεσε να αποκαλυφθεί. Δεν διατίθετο περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με το παλιότερο ιστορικό ιδιοκτησίας από τον προηγούμενο κάτοχο.

Πληροφορίες Υπόβαθρου:
Αυτό το ζεύγος χυτών χαλκών αιχμών βέλους με υποδοχή χρονολογείται στην πρώιμη ελληνική εποχή του σιδήρου και στην αρχαϊκή περίοδο. Και τα δύο παραδείγματα παρουσιάζουν μακριές λεπίδες σε σχήμα φύλλου με έντονα κεντρικά νεύρα και σωληνοειδείς υποδοχές για στερέωση σε ξύλινο κοντάρι. Η ρευστή μορφή τους παρείχε αντοχή διατηρώντας σχετικά μικρό βάρος, καθιστώντας τα αποτελεσματικά βλήματα τόσο για θήρα όσο και για πόλεμο.

Οι χαλκούς αιχμές βέλους με υποδοχή αντιπροσώπευαν σημαντική τεχνολογική πρόοδο σε σχέση με τις παλαιότερες μορφές με αιχμή. Η υποδοχή δημιούργησε ισχυρότερη σύνδεση με τον άξονα, μειώνοντας την πιθανότητα θραύσης κατά τη σύγκρουση. Οι Ελληνες τεχνίτες παρήγαγαν τέτοιες αιχμές σε επαναχρησιμοποιήσιμα καλούπια πριν τις ολοκληρώσουν με το χέρι, εξασφαλίζοντας συνεπές και αξιόπιστο όπλο κατάλληλο για στρατιωτική χρήση.

Το τόξο έπαιζε σημαντικό ρόλο σε ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο, αν και συχνά βρισκόταν σε δεύτερη μοίρα έναντι του δόρυ και του σπαθιού στις μάχες των οπλιτών. Οι τοξότες υπηρετούσαν δίπλα στους πεζούς κατά τη διάρκεια των μαχών, ενώ οι θηρευτές βασίζονταν σε παρόμοια βέλη για τη σύλληψη θηράματος. Παρόμοιες χαλκές αιχμές βέλους έχουν αποκαλυφθεί σε οικισμούς, ιερούς χώρους, ταφές και πεδία μαχών σε όλη την Ελλάδα και στην ευρύτερη Ανατολική Μεσόγειο, αποτυπώνοντας τη διαδεδομένη χρήση τους σε διαδοχικούς αιώνες.

Η χρονολόγηση από τον 10ο μέχρι τον 6ο αιώνα π.Χ. τοποθετεί αυτά τα βέλη σε μια σχηματιστική περίοδο της ελληνικής ιστορίας, καλύπτοντας τη μετάβαση από την πρώιμη εποχή του σιδήρου προς την Αρχαϊκή περίοδο. Αντικατοπτρίζουν την ανάπτυξη οργάνωσης του πολέμου, προόδους στη μεταλλουργία του χαλκού και την εξειδικευμένη παραγωγή στρατιωτικού εξοπλισμού που χαρακτήριζε τις αναδυόμενες ελληνικές πόλεις-κράτη.