Tijs Dragtsma (1992) - A Face Claims the Dark

Ένα πρόσωπο ισχυρίζεται το σκοτάδι πριν ισχυριστεί οτιδήποτε άλλο. Από έναν σαρωτικό μαύρο και φωτεινό αργύρο, προβάλλει στη μέση ένα πρόσωπο: ένα φρύδι, ζυγωματικό, η γωνία ενός στόματος που αποφάσισε, από καιρό, ακριβώς τι θα κάνει. Αυτό είναι ο Τζόκερ όπως φαίνεται κοντά, πολύ κοντά για άνεση, απεικονισμένος όχι ως κοστούμι αλλά ως πρόσωπο που σταμάτησε να προσπαθεί να γίνει κανονικό.

Το μακιγιάζ εδώ είναι ατελές, ανθρώπινο, χρησιμοποιημένο αντί να βαμμένο. Το χαμόγελο είναι ολόκληρη η ιστορία. Δεν διαβάζεται ως διακόσμηση, διαβάζεται ως επιλογή, η στιγμή που ένα άτομο μετατρέπει την ταπείνωση και την αποξένωση σε μια παράσταση στην οποία κανείς δεν μπορεί να πάρει τα μάτια μακριά. Ο θυμός γίνεται πανοπλία. Οι πληγές γίνονται θέαμα. Ό,τι θα μπορούσε να μείνει ντροπή φιλοξενείται αντί αυτού ως ένα νέο είδος δύναμης.

Χωρίς μπογιά. Χωρίς εκτύπωση. Χωρίς μελάνι. Το πρόσωπο χτίζεται εξ ολοκλήρου μέσω αφαίρεσης, διαγραμμένο από το ακρυλικό γυαλί με ελεγχόμενες χαραγματιές που σκαλίζουν γλυπτικά λεπτομέρειες στα ζυγωματικά, στο μέτωπο και στο χαμόγελο, αφήνοντας τη γύρω σ darkness ανέπαφη και τεράστια.

Η εικόνα παρούσα πάντα, ορατή ακόμη και χωρίς άμεσο φως. Το φως δεν τη δημιουργεί, τη οξύνεται: κάτω από άμεση πηγή το ασήμι βαθαίνει και η αντίθεση σφίγγει, και το έργο διαβάζεται διαφορετικά από διαφορετικές γωνίες, χωρίς να χάσει ποτέ το πρόσωπο στο κέντρο του.

Από απέναντι του δωματίου το πορτρέτο κρατά μία μονοumenτική κίνηση, ένα πρόσωπο που βγαίνει από το μαύρο. Σε κοντινό βλέμμα διαλύεται σε ένα πεδίο ελεγχόμενης επιφανειακής φθοράς που αποκαλύπτεται πάλι σε ένα χαμόγελο μόλις απομακρυνθείς και αφήσεις το μάτι να δουλέψει.

A Face Claims the Dark συνεχίζει το Art with Scratch σειρά του Τijs Dragtsma, όπου η εικαστική λογική κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής φθοράς αντί μέσω χρωμάτων ή εκτύπωσης. Μία οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή. Μέρος περιορισμένης έκδοσης 10.

"Η πληγή δεν κρύφτηκε ποτέ. Απλώς της έδωσαν ένα χαμόγελο για να φορέσει."

Σχετικά με το Art with Scratch

To Art with Scratch αποτελεί ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο προκύπτει μέσω αμέτρητων επεισοδιακών χαραγμάτων που αιχμαλωτίζουν το φως και φέρνουν μορφή από το σκοτάδι.

Απομακρυσμένα, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη ύπαρξη. Όμως σε κοντινή απόσταση, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτή, ευάλωτη και σχεδόν ελαφριά. Αυτό που φαινόταν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα λεπτό δίκτυο γραμμών, κάθε μια μια προσεχώς διακριτική κίνηση, κάθε μια ουσιαστικά για το όλον.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνεται. Το μαύρο υπόστρωμα απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανάκλαται. Καθώς το φως μετακινείται διαγώνια στην επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία η φιγούρα φαίνεται καθαρή και ορισμένη. Από άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει στη σιγή από όπου ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Υπό ένα εστιακό φως, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα λαμβάνει μια σχεδόν γλυπτική, φωτεινή ποιότητα.

Τι makes αυτό το μέσο τόσο ελκυστικό είναι ο σιωπηλός του τόνος. Η πράξη του χάραγματος είναι άμεση και αμετάκλητη. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή σε δημιουργία. Η απουσία σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτραίτο, το φιγούρα δεν είναι ποτέ πλήρως σταθερή. Μέσω της αλληλεπίδρασης της γραμμής, του φωτός και της σκιάς, η εικόνα μεταβάλλεται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Στις ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να προχωρεί προς τα έξω από το μαύρο. Άλλες φορές, επανέρχεται σε ακινησία. Είναι μέσα σε αυτή τη κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που έχουν αγγιχτεί από το χρόνο, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί σχηματίζουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Τijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με drives από μια διαρκή επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω τη μαθαία ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φως και το συναίσθημα συνενώνονται.

Το έργο μου συχνά αρχίζει με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς ο σκληρός χαρακτήρας μπορεί να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στη καρδιά όλων όσων δημιουργώ.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα εμφανίζονται μέσα από την απουσία, τη σκιά, την αντανάκλαση ή την ένταση. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, τη σαφήνεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με μαγνητίζει ο αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και τρωτότητας. Μεταξύ ελέγχου και αίσθησης. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί τον αναστοχασμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον χρόνο.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις ενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν διαμορφωμένο από περιέργεια, ακρίβεια και τη φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που φαίνονται διακριτικά, προμελετημένα και ζωντανά.