Tijs Dragtsma (1992) - The Grip Before the Roar

Υπήρξε ένα δευτερόλεπτο πριν την κραυγή, και αυτό είναι αυτό. Το Grip Before the Roar κρατά τον Elvis Presley όχι ως θέαμα αλλά ως κουλουριασμένη σιωπή, ένα χέρι σφιγμένο γύρω από ένα vintage μικρόφωνο, το σώμα παγιδευμένο εν μέσω ανάσας, ήδη κινείται πριν φτάσει ο ήχος. Αυτό είναι το στιγμιαίο ροκ εν ρολ που βρήκε τη φιγούρα του, το σχήμα που μια γενιά θα αναγνωρίσει πριν το αναγνωρίσει τον άνθρωπο.

Αποτυπωμένο σε βαθύ μαύρο και φωτεινό ασημί, το πορτρέτο χτίζεται εξ ολοκλήρου από χρώση-σχέδιο (χάρμωμα φως-σκιά). Το πρόσωπο και τα χέρια κρατούν το φως, καρέ-καρέ ορισμένα εναντίον του σκότους, ενώ ο ανοιχτός γιακά και οι ώμοι πέφτουν πίσω στο ίδιο απόλυτο μαύρο που τον περιβάλλει. Το υπόλοιπο είναι παρουσία αποσταγμένη στα ουσιώδη, «χαρισμα» εκφρασμένο μέσα από τη στάση παρά από την ερμηνεία, κάτι ήσυχα επαναστατικό, σχεδόν αισθησιακό, με το πόσο λίγα ζητούνται για να πουν τόσα πολλά.

Ουτε βαφή. Ουτε εκτύπωση. Ουτε μελάνι. Η εικόνα σχηματίζεται από ελεγχόμενες χαρακιές που δουλεύονται στην επιφάνεια ακρυλικού γυαλιού, κάθε ίχνος ένα μικρό έργο αφαίρεσης παρά προσθήκης. Το ντοντζούρι, η σιαγόνα, η λαβή στο μικρόφωνο, όλα σχεδιάζονται από ό,τι έχει αφαιρεθεί, όχι από ό,τι έχει προστεθεί.

Το έργο είναι πάντα παρόν, ορατό χωρίς τη χρειά για σκηνοθετημένο φως. Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα εδώ. Την ορίζει πιο καθαρά. Υπό άμεσο φως η επιφάνεια πιάνει και αντανακλά, το ασήμι ανυψώνεται από το μαύρο και η αντίθεση βαθαίνει, συσσωρεύεται σε δέρμα, μαλλιά, σκιά. Διαβάζεται διαφορετικά από διαφορετικές γωνίες, κινείται ανάμεσα στην καθαρότητα και τη σιωπή χωρίς ποτέ να χάσει την εικόνα.

Κοιτώντας από απέναντι σε ένα δωμάτιο, το πορτρέτο είναι ογκώδες, ένα ιερό εικόνισμα αιχμηρά κλειδωμένο σε πλήρες μέγεθος με μια βαθιά ανάσα. Αν πλησιάσεις, η εικόνα ανοίγει στη δική της δημιουργία, μια πεδιάδα ελεγχόμενων χαρακιών, απόδειξη ότι τα πάντα εδώ ήταν χαραγμένα παρά ζωγραφισμένα. Μεταξύ αυτών των δύο αποστάσεων κάθεται το πραγματικό αντικείμενο του κομματιού, η ιδιωτική πειθαρχία πίσω από μια δημόσια εκρηκτικότητα, η λαβή που έρχεται λίγο πριν την κραυγή.

Το Grip Before the Roar συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Τijs Dragtsma, στην οποία οι εικόνες κατασκευάζονται μέσω ελεγχόμενης φθοράς επιφάνειας παρά χρωμάτων ή εκτύπωσης. Μέρος περιορισμένης έκδοσης των 10, ζητά τι μένει από έναν θρύλο μόλις ο θόρυβος απομακρυνθεί και μείνει μόνο η κίνηση. Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"Πριν από την κραυγή, υπήρχε μόνο η λαβή."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσω αμέτρητων ακριβών γρατζουνιών που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκότος.

Απο μακριά, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο κοντά, το έργο διαλύεται σε έναν πυκνό πεδίο από μεμονωμένα σημάδια. Λεπτές, ευάλωτες και σχεδόν ασήκωτες. Αυτά που φάνηκαν σταθερά αποκαλύπτονται ως ένα ευαίσθητο δίκτυο γραμμών, κάθε μια μια συνειδητή κίνηση, κάθε μια ουσιώδης για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ορίζει. Το μαύρο επιφανειακό απορροφά, ενώ οι χαρακιές αντανάκλα. Καθώς το φως μετακινείται πάνω στην επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από τη μία γωνία η μορφή φαίνεται καθαρή και ορισμένη. Από άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκότος από όπου ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα εστιασμένο προβολέα, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτή, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο αποκαλυπτικό είναι η ήρεμη ένταση του. Η πράξη της χάραξης είναι άμεση και αμετάθετη. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Παρόλα αυτά το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανεύεται με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή σε δημιουργία. Η απουσία σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η φιγούρα δεν είναι ποτέ πλήρως σταθερή. Μέσα από την αλληλεπίδραση γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Κάποια στιγμή, το υποκείμενο φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Άλλες, επιστρέφει σε σιωπή. Μέσα σε αυτή την κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και τη γαλήνη, ζωντανεύει το έργο.

Όπως και όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήρεμη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί σχηματίζουν όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτισμού.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Ονομάζομαι Τijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με καθοδηγεί μια σταθερή επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φως και το συναίσθημα συνυπάρχουν.

Η δουλειά μου συχνά ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς η σκληρότητα μπορεί να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια δημιουργεί συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσα δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων αντιμετωπίζεται ως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Ορισμένα έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα emerge μέσω απουσίας, σκιάς, ανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τους συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, τη σαφήνεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με μαγνητίζει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ αυτού που φαίνεται και αυτού που μένει ανοιχτό σε ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί την προβληματισμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος στον οποίο αυτές οι διερευνήσεις συνενώνονται. Δεν είναι απλώς ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν διαμορφωμένο από περιέργεια, ακρίβεια και την φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτά, σκόπιμα και ζωντανά.