Joan Vila Arimany (1944) - El antiguo lavadero

Pictura Subastas παρουσιάζει αυτό το Magnífico obra de arte pertenciente a Vila Arimany, que representa un antiguo lavadero de piedra rodeado de árboles y vegetación, situado junto a una histórica construcción de arcos iluminada por una suave luz. La pintura destaca por su excelente técnica y la gran calidad pictórica que transmite.

· Διαστάσεις με κάδρο: 95x113x5 cm.
· Διαστάσεις χωρίς κάδρο: 73x92 cm.
· Λιέο σε καμβά υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη στο κάτω δεξί μέρος, Vila Arimany.
· Το έργο βρίσκεται σε καλή κατάσταση συντήρησης.
· Το έργο πωλείται με υπέροχο κάδρο (included in the subasta como regalo).

Το έργο προέρχεται από μια αποκλειστική ιδιωτική συλλογή στη Γιρόνα.

Σημείωση: Οι φωτογραφίες είναι αναπόσπαστο μέρος της περιγραφής του τεμαχίου. Ψευδο-δειγματική ψηφιακή αναπαράσταση· μπορεί να υπάρχουν διαφορές σε σχέση με το πραγματικό αντικείμενο σε χρώμα, κλίμακα και λεπτομέρειες.

Το πίνακας θα συσκευαστεί επαγγελματικά από έναν ειδικό της IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), χρησιμοποιώντας υλικά υψηλής ποιότητας για να εξασφαλιστεί η προστασία του. Το κόστος αποστολής καλύπτει τόσο το κόστος της επαγγελματικής συσκευασίας όσο και το μεταφορικό κόστος.
Η αποστολή θα γίνει μέσω Correos, GLS ή NACEX με ιχνηλάτηση. Διαθέσιμες αποστολές σε διεθνές επίπεδο.

------------------------------------------------------------------

Αυτός ο πίνακας παρουσιάζει μια ιστορική γωνιά και σιωπή στην οποία μια παλιά πέτρινη δομή, ένα λουτρό με ορθογώνιο σχήμα και μια πυκνή δασώδης βλάστηση συνυπάρχουν αρμονικά. Η σύνθεση οδηγεί το βλέμμα από τους μεγάλους κορμούς του πρώτου πλάνου σε μια γέφυρα ή υδραγωγό με δύο τόξα, το οποίο βρίσκεται στο αριστερό τμήμα και μερικώς φωτίζεται από ένα απαλό φως. Στην αριστερή πλευρά, ένα ευρύ λουτρό πέτρας καταλαμβάνει μια προνομική θέση και προσδίδει στο τοπίο μια καθημερινή διάσταση, evocing τη χρήση που αυτός ο τόπος ενδέχεται να είχε γενιές.

Ο χώρος φαίνεται ότι βρίσκεται μακριά από το κέντρο της πόλης, προστατευμένος από ψηλά δέντρα και αρχαίους τοίχους. Δεν παρεμβάλλονται ανθρώπινες φιγούρες, οχήματα ή μοντέρνα στοιχεία που να διαταράσσουν την ηρεμία του χώρου. Αυτή η απουσία ενισχύει τη αίσθηση ενός τόπου σταματημένου στον χρόνο, συντηρημένου ως μαρτυρία ζωής που πέρασε συνδεδεμένη με το νερό, τη δουλειά doméstica και τη συλλογική συμβίωση.

Το λουτρό αποτελεί το κύριο στοιχείο της πρώτης πλάνης. Η μεγάλη Ορθογώνια δεξαμενή επεκτείνεται από το κάτω δεξί προς το κέντρο, δημιουργώντας διαγώνιο που κατευθύνει το βλέμμα προς τα δέντρα και την αρχιτεκτονική στο βάθος. Οι γεωμετρικές του μορφές αντίκεινται με την ανομοιομορφία των κορμών, των κλαδιών και της βλάστησης που περιβάλλει το σύνολο.

Η δομή οριοθετείται από παχιά πέτρινα και σκυρόδεμα μουριά. Οι άκρες πάνω διαβρώνονται και εμφανίζουν μια ποικιλία γκρι, καφέ, βιολέ, λευκών και μικρών οψρών αντανακλάσεων. Αυτές οι μεταβολές τονικής υποδηλώνουν τη συνεχή δράση του νερού, την υγρασία και τη σκία του χρόνου επί των επιφανειών.

Στο εσωτερικό παρατηρείται μια μακρινή κλίμακα κεκλιμένη που πιθανώς εξυπηρετούσε ως επιφάνεια πλυσίματος. Η μορφή της προσαρμόζεται στο ορθογώνιο περίγραμμα της δεξαμενής και διατρέχεται από πολλές φράσεις φως-σκιά. Οι γκρι τόνοι, γαλαζωποί και πράσινοι μεταδίδουν το κρύο της πέτρας και επιτρέπουν να φανταστεί κανείς το συνεχή επαφή με το νερό.

along τις τοίχο εσωτερικά εμφανίζεται μια ακολουθία από μικρές ορθογώνιες εσοχές. Αυτά τα κενά δημιουργούν έναν ρυθμό που ζωντανεύει τη δομή και εντείνει το βάθος της. Το σκούρο χρώμα contrasts με τις φωτισμένες επιφάνειες, προσφέροντας ποικιλία και ενισχύοντας τον λειτουργικό χαρακτήρα του χώρου.

Σε ένα από τα άκρα διακρίνεται ένα μικρό σωληνάκι ή σωλήνας που protrudes από τον τοίχο. Η παρουσία του επιβεβαιώνει τη σημασία του νερού μέσα στο σύνολο και επιτρέπει να φανταστούμε τον συνεχόμενο ήχο μιας ελαφριάς ροής που γεμίζει τη δεξαμενή. Αν και η σκηνή παραμένει οπτικά σιωπηρή, αυτή η λεπτομέρεια ξυπνά μια ακουστική αίσθηση που συνδέεται με το βοτάνισμα του νερού.

Το κάτω μέρος του λουτρού διατηρεί μια ζωντανή ζώνη γαλάζιας απόχρωσης που μπορεί να αντιστοιχεί σε συσσωρευμένο νερό ή σε μια επιφάνεια επηρεασμένη από την υγρασία. Οι καθαρές και σκούρες αντανακλάσεις προσφέρουν βάθος και υποδηλώνουν ένα φόντο φρέσκο, προστατευμένο από το άμεσο φως. Αυτή η μικρή ζώνη γαλάζια δημιουργεί επιπλέον ένα χρωματικό连接 με τις σκιές του εδάφους και των δέντρων.

Ο τοίχος που περιβάλλει το λουτρό επεκτείνεται προς το κέντρο της σκηνής. Το ευθύς του σχέδιο δημιουργεί ένα σύνορο μεταξύ του κατασκευασμένου χώρου και της πράσινης ζώνης πίσω. Το επάνω μέρος λαμβάνει μια ζεστή ακτινοβολία που τονίζει τα άκρα του, ενώ η επιφάνεια κάθετης φύσης παραμένει καλυμμένη από σκιά καφέ, βιολετί και γκρι-άσχη.

Τα σημάδια υγρασίας και οι αλλαγές χρωμάτων στους τοίχους αποκαλύπτουν την αρχαιότητά τους. Κάποιες περιοχές φαίνονται διάβρωμένες, άλλες παρουσιάζουν κίτρινες και κοκκινωπές αντανακλάσεις, και διάφορες περιοχές παραμένουν βυθισμένες σε ένα πρασινωπό μυστήριο. Αυτή η ποικιλία δίνει στις επιφάνειες μια ζωντανή παρουσία, σαν κάθε ίχνος να διατηρεί ένα μέρος της ιστορίας του τόπου.

Στο άκρο δεξιά ανεβαίνει ένας σκοτεινός τοίχος που κλείνει μερικώς τον χώρο. Η επιφάνειά του κυριαρχείται από βαθιά γκρι, καφέ και μαύρες αποχρώσεις, διακοπτόμενες από λωρίδες φωτός ή φθορά. Το επάνω μέρος κορυφώνεται με μια γραμμή πέτρας που ακολουθεί μια ελαφριά διαγώνιο και οδηγεί το βλέμμα προς το ορεινό τοπίο στο βάθος.

Η σκιά αυτού του τοίχου δίνει βάρος στο δεξί πλευρό και εντείνει την φωτεινότητα της αριστερής ζώνης. Η παρουσία του ενισχύει επίσης το αίσθημα της ιδιωτικότητας, μετατρέποντας το λουτρό σε έναν χώρο προστατευμένο και συγκεντρωμένο. Φαίνεται ότι προορίζεται για δροσιά ακόμη και τις πιο ζεστές ώρες.

Τα δέντρα συνιστούν το μεγάλο φυσικό στοιχείο της σύνθεσης. Διαφορετικοί κορμοί ανεβαίνουν κατακόρυφα από το έδαφος και διασχίζουν σχεδόν όλο το ύψος του πίνακα. Οι ακανόνιστες μορφές τους και τα φλοιώματα σημαδεμένα αντιτίθενται με τη γεωμετρία των τοίχων, προσθέτοντας κίνηση και ποικιλία στο σύνολο.

Στο πρώτο πλάνο αριστερά εμφανίζεται ένας ιδιαίτερα ανθεκτικός κορμός. Ο φλοιός του παρουσιάζει γκριζους, βιολέ, καφέ και μπλε αντανακλάσεις, ενώ ένα κλαδί κομμένο αφήνει ορατή μια επιφάνεια ωοειδή πιο καθαρή. Αυτό το λεπτομέρεια ενισχύει τη γειτνίαση με το δέντρο και επιτρέπει να εκτιμηθεί η ηλικία και η ανάπτυξή του.

Δίπλα στον κύριο κορμό υψώνεται ένα ακόμη δέντρο πιο λεπτό και κεκλιμένο. Και τα δύο λειτουργούν ως φυσικό πλαίσιο για την αρχιτεκτονική που βρίσκεται πίσω. Η ανοδική κατεύθυνση των κορμών οδηγεί το βλέμμα προς τα κόμη, που εκτείνονται στην άνω ζώνη και δημιουργούν μια βόμβα χλωρίδας πάνω στο χώρο.

Στην κεντρική-δεξιά πλευρά συγκεντρώνονται διάφορα δέντρα με στενούς κορμούς. Οι φλοιού τους δέχονται μικρές γαλάζιες, ροζ, λευκές και κιτρινοπαραλλαγές, που ξεχωρίζουν ανάμεσα στις βαθιές σκιές της βλάστησης. Αυτή η ομαδοποίηση δημιουργεί έναν ελκυστικό ρυθμό κάθετης κίνησης και διαχωρίζει το λουτρό από τους τοίχους του φόντου.

Τα κορυφαία φύλλα σχηματίζουν μάζα πυκνή και σκοτεινή από πράσινα, γαλάζια και μαύρα. Τα φύλλα επικαλύπτονται μέχρι να καλύψουν μεγάλο μέρος του ουρανού, δημιουργώντας μια δροσερή σκιά στον χώρο. Σε ορισμένα σημεία, το φως διαπερνά το φύλλωμα και παράγει μικρές φωτεινές ζώνες που ζωντανεύουν το έδαφος, τους τοίχους και τους κορμούς.

Η χαμηλή βλάστηση εμφανίζεται ιδιαίτερα αφθονη γύρω από τη βάση των δέντρων. Φυτά, θάμνοι και χορτάρι καταλαμβάνουν τους ελεύθερους χώρους μεταξύ των κατασκευών, συνδυάζοντας ανοιχτό πράσινο, γαλάζιο, κίτρινο και μικρές κόκκινες αποχρώσεις. Αυτή η φυσική παρουσία απαλύνει την σκληρότητα της πέτρας και αποδεικνύει πώς το τοπίο έχει περιβάλλει τις παλιές δομές.

Το έδαφος καλύπτεται από μια συνύπαρξη σκιών γαλάζιων, πράσινων, βιολετών και καφέ. Κάποιες περιοχές φαίνονται υδατώδεις, ενώ άλλες ακτινοβολούν κίτρινες και ροδακινωπές ανταύγιες από το φως που διεισδύει. Αυτή η χρωματική ποικιλία επιτρέπει να αντιληφθούν ρίζες, πεσμένα φύλλα, χώμα και μικρές υψομετρικές διαφορές.

Ο χώρος κατευθύνεται οπτικά προς το άνοιγμα του μεγάλου τόξου που βρίσκεται αριστερά. Κάτω από αυτό το πέρασμα εμφανίζεται μια πράσινη και φωτεινή ζώνη που contrast με τις σκιές του πρώτου πλάνου. Η σαφήνεια λειτουργεί ως πρόσκληση να περάσετε μέσα από την αρχιτεκτονική και να ανακαλύψετε το τοπίο που συνεχίζει πέρα από εκεί.

Η πέτρινη κατασκευή στο φόντο παρουσιάζει ένα μεγάλο τόξο και ένα μικρότερο πέρασμα. Το τόξο κυρίαρχο καταλαμβάνει μεγάλο μέρος της αριστερής ζώνης και ανοίγεται με μια ευρή και στιβαρή καμπύλη. Τα ορθογώνια πετρώματα διακρίνονται καθαρά, τονίζοντας τον αρχαίο και μα monumental χαρακτήρα του συνόλου.

Κάθε πέτρα δείχνει μικρές διαφορές σε γκρι, καφέ, βιολε και οcre. Η ευτακτική αλληλουχία των τεμάχων επιτρέπει να αντιληφθεί η αντοχή της κατασκευής, ενώ ορισμένες φθορές προσφέρουν φυσικότητα. Το τόξο φαίνεται να έχει αντέξει στον χρόνο, ενσωματωμένο πλήρως στο τοπίο.

Στα δεξιά του τόξου κύριου βρίσκεται μια μικρότερη άνοιξη. Το σχήμα της κυκλική επαναλαμβάνει την καμπύλη της μεγαλύτερης δομής και δημιουργεί μια ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική αντιστοιχία. Μέσα από αυτή φαίνονται φωτισμένες περιοχές, βλάστηση και γαλάζιες αποχρώσεις που υποδηλώνουν τη συνέχεια του δρόμου.

Η διπλή άνοιξη δημιουργεί διαφορετικά επίπεδα βάθους. Το μεγάλο τόξο περιλαμβάνει μια πεδιάδα και ένα μικρό μονοπάτι, ενώ το μικρότερο τόξο οδηγεί σε έναν σκοτεινότερο και πιο μυστηριώδη χώρο. Αυτή η συνύπαρξη προσκαλεί να περιηγηθεί οπτικά τη σκηνή και να φανταστεί τους κρυφούς δρόμους πίσω από τους τοίχους.

Πέρα από την κατασκευή διακρίνεται μια απαλή πλαγιά με αποχρώσεις ώχρας, πράσινου και ροζ. Η φωτεινότητά της contrasts με το σκοτεινό περιβάλλον του λουτρού. Το λόφο φαίνεται να λούζεται από τον ήλιο και διευρύνει το τοπίο, αποδεικνύοντας ότι ο χώρος βρίσκεται κοντά σε αγροτικό ανοικτό περιβάλλον.

Στην άνω δεξιά πλευρά εμφανίζεται μια ακόμη ορεινή διάβαση. Οι μορφές της δομούνται με γκρι, καφέ, αποχρώσεις πράσινου που έχουν αποφεγμένες και μικρούς θερμούς αντανακλάσεις. Αν και καταλαμβάνει μικρή περιοχή, τοποθετεί το σύνολο σε ένα ευρύτερο χώρο και παρέχει βάθος στο βάθος.

Το φως παίζει ουσιαστικό ρόλο. Διαπερνά κυρίως από αριστερά, φωτίζει το άνοιγμα του τόξου και φτάνει σε ορισμένα μέρη του εδάφους, τους κορμούς και τους τοίχους. Το λουτρό βρίσκεται σε δροσερό περιβάλλον, αλλά τα άκρα του δέχονται αρκετές αντανακλάσεις για να ορίσουν σαφή την δομή του.

Αυτός ο φωτιστικός αντίθεση χωρίζει τη σκηνή σε εξωτερικό χώρο ανοιχτό και ηλιόλουστο και σε ένα εσωτερικό χώρο προστατευμένο από τα δέντρα. Η ζώνη του τόξου αντιπροσωπεύει την έξοδο προς το πεδίο, ενώ το λουτρό διατηρεί μια ατμόσφαιρα σκιάς, υγρασίας και απομόνωσης. Και οι δύο περιοχές αλληλοσυμπληρώνονται και πλουτιζουν η μία την άλλη.

Η χρωματική γκάμα κυριαρχείται από γκρι, πράσινα, μπλε και καφέ. Οι μικρές πινελιές κίτρινου, ροζ και ώχρας προσθέτουν ζεστασιά και αποφεύγουν την υπερβολική ψυχρότητα της σκηνής. Αυτός ο συνδυασμός μεταφέρει τη φρεσκάδα ενός μέρους με σκιά, κοντά στο νερό και περιτριγυρισμένο από βλάστηση.

Η απουσία ανθρώπων μετατρέπει τα αντικείμενα και την αρχιτεκτονική σε φορείς μνήμης. Το λουτρό θυμίζει μια συλλογική δραστηριότητα που έπρεπε να γεμίσει τον χώρο φωνές, κινήσεις και ήχους. Τώρα παραμένει άδειο, διατηρώντας μόνο τα ίχνη της λειτουργίας του και την ήσυχη παρουσία της φύσης.

Η σκηνή μπορεί να ερμηνευθεί ως ένας προβληματισμός για τη φορά του χρόνου. Η πέτρα παραμένει, αλλά φαίνεται φθαρμένη· τα δέντρα αναπτύσσονται γύρω από τα τείχη· και η βλάστηση καταλαμβάνει κάθε διαθέσιμο χώρο. Ο τόπος φαίνεται να βρίσκεται ανάμεσα στη διατήρηση και την εγκατάλειψη, διατηρώντας την ομορφιά του αναλλοίωτη παρά τις δεκαετίες.

Το νερό, αν και ελάχιστα ορατό, μετατρέπεται σε μια παρουσία που υπόκειται. Το σωληνάκι, η δεξαμενή και τα σημάδια υγρασίας επιτρέπουν να φανταστεί κανείς τη ροή του. Αυτό το αόρατο στοιχείο συνδέει την αρχιτεκτονική, τη βλάστηση και τη μνήμη του χώρου, θυμίζοντας τη σημασία που είχε για την κοινότητα.

Το μεγάλο τόξο διαθέτει επίσης ένα συμβολικό αξία. Η ανοιγματά του συνδέει τη σκιά με το φως, τον κλειστό χώρο με το πεδίο και το παρελθόν με το παρόν τοπίο. Περάσει κανείς νοητικά μέσα από αυτό σημαίνει να αφήσει τη σιωπή του λουτρού και να κατευθυνθεί προς ένα φωτεινό και ανοιχτό περιβάλλον.

Συνολικά, αυτό το όμορφο πίνακα προσφέρει μια βαθιά ήρεμη όψη ενός αρχαίου λουτρού πετρωμένου μεταξύ υψίστης δέντρων, γηρασμένων τοίχων και μιας ιστορικής κατασκευής μεγάλων τόξων. Το φως που διαπερνά την κύρια δίοδο, οι γαλάζιες σκιές του χώρου, η άφθονη βλάστηση και τα ίχνη υγρασίας δημιουργούν μια δροσερή, οικεία και μνημειακή ατμόσφαιρα. Η αρμονική συνύπαρξη αρχιτεκτονικής και φύσης μετατρέπει αυτό το σιωπηλό γωνιά σε ποιητική ανάμνηση του περάσματος του χρόνου, της κοινοτικής ζωής και της ομορφιάς που παραμένει σε παλιά μέρη.