Taller español - Καθρέφτης τοίχου - Ξύλο, Κρύσταλλο - διακοσμητικός καθρέφτης

Καθρέφτης βιτρινιού στιλ Ναπολέων Β' (Napoléon III), με ξύλινο σκαλιστό και πολύχρωμο πλαίσιο σε μαύρο και χρυσό, επικεφαλής από έναν κορώνο-πλόχνο με νιφάδες και ιμάντες διαπλεγμένους.
Χαρακτηριστικά που αξίζει να τονιστούν:
• Κρύσταλλο ή κορυφή (frontón) με σχέδιο κατακερματισμένης ροκαλλίας, λοξές καμπύλες σε “C” και “S” και κορδόνια — ένας διακοσμητικός λόγος που συνδυάζει ρυθμό ροκοκό (18ος αιώνας) επαναπροσδιορισμένος σε κλειδί των δεκαεννιακοσίων
• Συνδυασμός δύο χρωμάτων μαύρου και χρυσού: το μαύρο συνήθως είναι βερνίκι ή γυαλιστερό σμάλτο εφαρμοσμένο πάνω από τη σκαλιστή επιφάνεια, με τα ανάγλυφα (άνθη, ροκαλλίες, καμπύλες) να ξεχωρίζουν με χρυσό — μια χαρακτηριστική επεξεργασία για το δεύτερο ήμισύ του 19ου αιώνα (εποχή ισαβιλικής βασιλείας / Ναπολέων III, περίπου 1850–1880), παρότι επανεκδόθηκε και στον πρώτο τρίτο του 20ού αιώνα
• Προφίλ του πλαισίου: κορνίζες με χρυσά κουτιά εναλλάσσονται με μαύρες επιφάνειες διακοσμημένες με μικρά χρυσά λουλούδια στις γωνίες, και ένα μεταξύ τους εσωτερικό ομαλό χρυσό περίγραμμα γύρω από το γυαλί
• Το ίδιο το είδωλο (σελήνη) φαίνεται αρχικό ή τουλάχιστον παλιό, καθώς διακρίνονται ορατές φλοιδίσματα και κηλίδες οξείδωσης ορατές στον ατσένιο (όχιζ)

Λειτουργία και πιθανή προέλευση: Τύπος καθρέφτη με κάθετη διάσταση και σχετικά ύψος, συνήθως χρησιμοποιούταν ως καθρέφτης κονσόλας ή απλός «trumeau» (χωρίς κάτω τεντωμένο πάνελ ζωγραφισμένο), προορισμένος για χολ ή υπνοδωμάτιο ή πάνω σε κομοδίνο/κομονανούς. Η παλέτα μαύρου-χρυσού με αυτή τη διακόσμηση ροκαλλίας είναι πολύ συνηθισμένη στα ισπανικά και ιταλικά σαλόνια αστικής τάξης των τελών του 19ου αιώνα, και παράγεται σε σειρά σε εργαστήρια Μαδρίτης, Βαρκελώνης και άλλων πόλεων, οπότε δεν πρόκειται συνήθως για κομμάτι αναγνωρίσιμο ως έργο συγκεκριμένου καλλιτέχνη, αλλά μάλλον για «σχολή διακοσμητικής» της εποχής
Κατάσταση: Παρατηρούνται φθορές χρυσού, μικρός επαργύρωση ή επιδιόρθωση σε περιοχές του μαύρου, και ο ατσέντας του καθρέφτη με κηλίδες ανάλογες στην ηλικία — όλα αυτά φυσιολογικά και εκτιμημένα στην αγορά αρχαίων ως πατίνα, αρκεί να μην υπάρχουν σοβαρές δομικές ελλείψεις
• Τεχνική χαρακτικής σε συμπαγές ξύλο (δεν είναι σύνθεση ή κονιάκ σκάλισμα μαζικής παραγωγής): διακρίνονται οι τομές από γουβιά στη ροκαλλία, οι άνισοι βαθμοί εργασίας με το χέρι, και κυρίως μια ρωγμή/ρήγμα στη δομή στην εσωτερική χρυσή διαμόρφωση, μαζί με απώλεια υλικού στη γωνία (λείπει ένα κομμάτι από το μαύρο ανάγλυφο, αφήνοντας ορατή τη φυσική ξύλινη υποστήριξη
• Χρυσά νερό ή μιξτιόν πάνω στην καλή επεξεργασία, με διαφορά φθοράς: οι περιοχές με μεγαλύτερο ανάγλυφο (οι καμπύλες, το λουλούδι) εμφανίζουν το χρυσό πιο λαμπερό λόγω τριβής, ενώ τα φόντα και οι εγκοπές διατηρούν καλύτερα την πατίνα αρχική, κάπως θαμπή
• Το μαύρο δεν είναι ομαλό βερνίκι αλλά έχει υφή και ελαφρύ γυαλάκι, συμβατό με ένα σκούρο βερνίκι ή με παλαιωμένη λαδιού/temple ζωγραφιά, εφαρμοσμένη πάνω στη σκαλιστή επιφάνεια μετά τον χρυσό (συνηθισμένη διαδικασία: ολόκληρο το κομμάτι χρυσοδουλευόταν και μετά μαύριζαν τα φόντα αφήνοντας τα ανάγλυφα σε χρυσό)
• Το σκαλιστό μοτίβο είναι μια ροκαλλία ασύμμετρη με ένα floral σύμβολο (η ρόζα που φαίνεται ήδη στις γωνίες των φωτογραφιών) στριφογυρισμένο σε καμπύλες “C”, χαρακτηριστικό του ρόλου Louis XV / ανάκτηση ροκοκό του 19ου αιώνα