Ιταλική σχολή (XVII) - La Coronación de la Virgen

Ιταλική Σχολή του 17ου αιώνα - «Η Βασίλευση της Παρθένου» - Λιθογραφία σε καμβά
Σημαντικός μπαρόκ πίνακας από τη Ναπολιτάνα Σχολή του 17ου αιώνα που απεικονίζει «Τη Στέψη της Παναγίας από την Αγία Τριάδα». Παρουσιάζει μια σύνθεση με μεγάλη θεατρικότητα και έντονο φως/σκιά με ιταρ-τεροχρωματικό ύφος, όπου το θεϊκό φως κόβει τις μορφές πάνω σε ένα υπόβαθρο σε νάρκη. Οι χυτές γραμμές των υφασμάτων και ο ρεαλισμός των προσώπων ακολουθούν με στενότητα τα πρότυπα του ναπολιτάνου δασκάλου.
Αυτός ο πίνακας απεικονίζει το βιβλικό και devotional πέρασμα της Τροφής της Παναγίας από την Αγία Τριάδα. Στην παράδοση της Καθολικής Εκκλησίας, αυτή είναι η στιγμή κορύφωσης μετά την Κοίμηση της Μαρία, όπου υψώνεται στους ουρανούς και υποδέχεται από τον Θεό για να ονομαστεί Βασίλισσα των Ουρανών και της Δημιουργίας.Αν αναλύσουμε το έργο ακολουθώντας τη δομή της Μπαρόκου Ναπολιτάνικης Σχολής, συναντούμε τα ακόλουθα κλειδία εικονογραφικά στοιχεία:Η Παναγία (Κάτω): Τοποθετείται στο επίγειο/ουράνιο κατώτερο επίπεδο. Είναι γονατιστή, με μισο-ανοιχτά μάτια και τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος. Αυτή η στάση εκφράζει την ταπείνωση, την υπακοή και την αποδοχή στο θεϊκό σχέδιο. Φοράει έναν κόκκινο χιτώνα και ένα ιμπρεσιονιστικό μπλε-πράσινο μαντήλι που συμβολίζει την ανθρωπότητα και την αγ purity.
Ιησούς Χριστός (Αριστερά): Απεικονίζει τη δεύτερη υπόσταση της Τριάδας. Διακρίνεται καθώς είναι ημίγυμνος, καλυμμένος μόνο με ένα πέπλο καθαρότητας, αποκαλύπτοντας το ανθρώπινο σώμα που θυσιάστηκε στον Σταυρό. Με τον απλωμένο του βραχίονα κρατά τη στεφανη που πρόκειται να τοποθετήσει επάνω στο κεφάλι της μητέρας του.
Θεός Πατήρ (Δεξιά): Απεικονίζει την πρώτη υπόσταση της Τριάδας. Αποτυπώνεται σύμφωνα με τον κλασικό κανόνα: γέροντας μεγαλοπρεπής με γκρίζα γενειάδα και μαύρους μανδύες που συμβολίζουν τη διαχρονική σοφία. Με το αριστερό χέρι στηρίζει το όβε ή το γηινο σφαίρι, που αντιπροσωπεύει την απόλυτη εξουσία πάνω στο δημιουργημένο σύμπαν.
Το Άγιο Πνεύμα (Κεντρικός Άνω Άξονας): Παρότι ο πίνακας έχει σκοτεινιάσει με τον καιρό και τα βερνίκια έχουν οξειδωθεί, η έντονη ράβδος χρυσού φωτός στην άνω μεριά του πίνακα αντιπροσωπεύει την θεία χάρη. Στο κέντρο αυτής της λάμψης συχνά ζωγραφιζόταν το περίγραμμα ενός λευκού περιστεριού (το τρίτο πρόσωπο της Τριάδας), κλείνοντας τη δογματική σύνθεση.
Η σκηνή έχει μια πυραμιδική σύνθεση όπου όλο το φως και οι οφθαλμοί συγκλίνουν στο κεφάλι της Μαριάμ, το ακριβές σημείο όπου θα λάβει το στέμμα.
Προέρχεται από ιδιωτική συλλογή
Σημείωση:
«Για να διασφαλιστεί η ασφάλεια και η τέλεια κατάσταση του έργου, ανάλογα με τον όγκο και τη φύση του, ο μεταφορά και η παράδοση αυτού μπορεί να πραγματοποιηθεί από τον ίδιο τον πωλητή»