Rosebank 1981 25 years old - b. 2007 - 70cl

Η Ρόουζμπανκ έχει την τάση να είναι εξαιρετικά δυνατή, ακόμη και σε μεγαλύτερες ηλικίες. Ξέρω ότι αυτό οφείλεται μερικώς στην τριπτή απόσταξη, αλλά και το επίπεδο πλήρωσης πρέπει να ήταν εξαιρετικά υψηλό ώστε να φτάσει στο 61,4% μετά από 25 χρόνια.

Το μερίδιο των αγγέλων δεν μπορεί να ήταν ούτε το κανονικό 2%, γιατί αν το υπολογίσεις, θα έπαιρνες ABV περί το 100%. Αυτό φαίνεται αρκετά απίθανο, οπότε η υπόθεσή μου είναι ότι πιθανόν να πρόκειται για μια συλλογή από εξαιρετικά πυκνά βαρέλια μπάρον.

Ούτως ή άλλως, η απόσταγματοποιία είναι ένα από τα διαμάντια που έχουν κλείσει τον τελευταίο αιώνα. Αυτό δεν υπήρξε θύμα των κλεισιμάτων 1983-1985, καθώς έκλεισε το 1993 και κατεδαφίστηκε το 2002. Πολλές από τις αποσταγματοποιίες που έκλεισαν κάποτε δεν ήταν πραγματικά καλές στο να παράγουν ποσοτικά εξαιρετικό ουίσκι όλη την ώρα.

Port Ellen έχει τα καλά της, αλλά και πολύ μετρίως κατανάλωση. Brora θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση κανόνα, καθώς σχεδόν όλα τα αποστάγματα είναι τουλάχιστον πολύ καλά (Εκτός από ένα από Chieftain’s που τελείωσε σε «σκούρο γλυκάνισο» που καταστράφηκε από το τελείωμα). Η Ρόουζμπανκ έχει επίσης τον σεβαστό της μερίδιο από εξαιρετικά bottlings, αλλά πολλά από τα νεότερα που ήρθαν στην αρχή αυτού του αιώνα αποδεικνύουν ότι έχασαν τον δρόμο στη συνέχεια. Υπάρχουν και πολλά πραγματικά βαρετά, αραιωμένα μπουκάλια. Έτσι, μην τυφλωθείτε από τη φήμη ενός αποστακτηρίου. Θα ακούτε πάντα ανθρώπους να επαινούν τα καλά, αλλά όχι τόσο πολύ για τα κακά.

Ρόουζμπανκ 25, ΤΟ Ρόουζμπανκ 25
Ρόουζμπανκ 25, ΤΟ Ρόουζμπανκ 25

Μύρισε:
Είναι ξηρό και χορταρένιο στην αρχή, με μια τεράστια έκρηξη αλκοόλ. Θα χρειαστεί να συνηθίσουν οι ρινικές κοιλότητες σε αυτό προσεκτικά. Είναι αρκετά ανθώδες, αλλά ελαφρύ. Δεν είναι τόσο βαρύ όσο το άρωμα των ροδο Almond? (διορθώνεται) Υπάρχει επίσης λίγη βανίλια πίσω από το αλκοόλ και ένα άρωμα βουτύρου-κράκερ.

Ύψος:
Το παλέτα είναι αιχμηρή και ξηρή, αλλά δεν είναι τόσο αιχμηρή όσο θα περίμενες από πάνω από 60%. Υπάρχουν γεύσεις από άχυρο και λευκό πιπέρι. Βανίλια και δρύας, με κριθάρι. Όχι μόνο το σιτάρι, αλλά ολόκληρες στιβάδες από κριθάρι. Ένα ανθώδες λιβάδι, αλλά όχι πεύκο. Μικρά μπαχάρια, αλλά δεν είμαι και πλήρως σίγουρος ποια. Ίσως λίγα μπαχαρικά κάρυ και τζίντζερ.

Κατάποση:
Το τελείωμα, σε σχέση με το παλέτο και τη μύτη, είναι αξιοσημείωτα ήπιο. Θερμαίνεται, και ξέρεις ότι πρόκειται για δυνατό dram, αλλά όχι καύση όπως ίσως περιμένεις. Υπάρχει ξανά βανίλια, αλλά όχι υπερβολική. Υπάρχει κριθάρι, βουτυράκι βουτύρου και μπισκότα καρύδας.

Ενώ το παλέτο συγκρίνεται με το όχι-τόσο-καλό 22χρονο που δοκίμασα πρόσφατα, αυτό δεν είναι καν τόσο πιο πολύπλοκο, είναι όμως πολύ καλύτερο. Στην πραγματικότητα, αυτό είναι πραγματικά ένα πολύ καλό ουίσκι. Οι γεύσεις είναι καλά ισορροπημένες και το πρόσθετο αλκοόλ του δίνει λίγο περισσότερο βάθος και χώρο να παιχτεί. Δεν το δοκίμασα καν με νερό όταν έγραφα αυτή την κριτική (δεν το κάνω ποτέ και δεν θέλω να προσθέσω περισσότερες μεταβλητές, αλλά ίσως θα έπρεπε να αρχίσω…).

Ούτως ή άλλως, εξαιρετικό ουίσκι, αλλά έχει γίνει εξαιρετικά ακριβό. Ξεκίνησε από περίπου £125 όταν κυκλοφόρησε, κάτι που αντιστοιχούσε σε περίπου €125. Μέχρι τώρα έχει φτάσει σε £550 σε ένα βέλτιστο σενάριο. Αγόρασα γύρω στα €200 και άξιζε κάθε δεκάρα.

Χθες είπα κάτι για να βρω δικαιολογίες να αγοράσω ουίσκι. Ήταν κι αυτό ένα από αυτά. Θεώρησα ότι η τελετή εγκαινίων του νέου μου δωματίου/γραφείου με ουίσκι ήταν αρκετή αιτία για να επιδοθώ. Δεν είχα αγοράσει τίποτα για λίγο καιρό, ώστε να μου επιτρέψει λίγο περισσότερο από συνήθως. Δεν το μετανιώνω στιγμή, γιατί αυτό είναι καταπληκτικό ποτό.