Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Το έργο προέρχεται από έναν ιδεώδη διάλογο με την έρευνα του Bernard Aubertin, καλλιτέχνη του Nouveau Réalisme ο οποίος έκανε το κόκκινο, την επανάληψη και την ύλη κεντρικά στοιχεία της ποίησής του. Στις εικόνες του, η σειρά στοιχείων απλά και καθημερινά γίνεται μια γλώσσα ικανή να εμπνεύσει ένταση, ενέργεια, καταστροφή και μεταμόρφωση.

Σε αυτό το έργο, όμως, η παράδοση επαναερμηνεύεται μέσα από ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της δικής μου έρευνας: το αμπέλι.

Αντί για τα καρφιά που χρησιμοποιούσε ο Aubertin, χρησιμοποιώ εκατοντάδες βίδες, τοποθετημένες σύμφωνα με μια ακριβή γεωμετρική δομή στην κόκκινη επιφάνεια. Η βίδα, στοιχείο συνήθως συνδετικό, κατασκευαστικό και μηχανικό, μετατρέπεται εδώ σε αυτόνομο καλλιτεχνικό στοιχείο. Η επανάληψή της δημιουργεί μια τρισδιάστατη επιφάνεια στην οποία το φως, η σκιά και το βάθος τροποποιούν συνεχώς την αντίληψη του έργου.

Το κόκκινο περιβάλλει τη σύνθεση σαν επιφάνεια γεμάτη ενέργεια, ενώ οι βίδες αναδύονται από το επίπεδο δημιουργώντας έναν είδος οπτικής δόνησης. Από μπροστά η σύνθεση φαίνεται τακτοποιημένη και μίνιμαλΉ, ενώ από το πλάι αποκαλύπτεται η αληθινή της τρισδιάστατη και υλική φύση.

Το έργο δεν φιλοδοξεί να είναι μια απλή παραπομπή στον Aubertin, αλλά μια σύγχρονη επαναερμηνεία της γλώσσας του, αντικαθιστώντας το καρφί με τη βίδα και μετατρέποντας ένα βιομηχανικό αντικείμενο σε ένα καλλιτεχνικό σημάδι.

Η βίδα γίνεται έτσι σύμβολο κατασκευής και καταστροφής ταυτόχρονα: ό,τι συνήθως εξυπηρετεί τη σύνδεση και τη στερέωση χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει μια ανήσυχη, έντονη και βαθιά υλική επιφάνεια.

Είναι ακριβώς σε αυτή τη αντίθεση ανάμεσα σε τάξη και ένταση, κατασκευή και καταστροφή, δύο-διαστατότητα και τρισδιάστατότητα που γεννιέται η ταυτότητα του έργου.

Έργο του καλλιτέχνη Alessandro Padovan, γνωστού σε όλο τον κόσμο για την τεχνική του Screw Art.
Το έργο συμπληρώνεται από μια βιτρίνα από πρεσσιγρατ (plexiglass).

Η διαφανής βιτρίνα απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο λείψανο.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στο ρεύμα της Pop Art, Screw Art, της κεντρικής τέχνης και της αστικής τέχνης, καλώντας με οπτικό επίπεδο και πολιτισμικό αντίκτυπο το έργο μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.
Από την άλλη πλευρά, η καλλιτεχνική έρευνα διαλέγεται με τη φαντασία της πολυτέλειας, της εμβληματικής μόδας και του παγκόσμιου design, επισυνάπτοντας σύμβολα ιεραποστολικά και μάρκες παγκοσμίως αναγνωρισμένες όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Τα έργα δεν είναι απομιμήσεις ούτε επίσημες συνεργασίες με τους καλλιτέχνες ή μάρκες που αναφέρονται, αλλά αυθεντικές δημιουργίες, realizμένες με ένα προσωπικό ύφος που αντικατοπτρίζει κριτική και επανάληψη του καταναλωτισμού, την συμβολική αξία της μάρκας και την τέχνη ως πολιτιστικό αντικείμενο σύγχρονο.

Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμητά από συλλέκτες και φανατικούς της σύγχρονης τέχνης, την Pop Art πολυτελείας, τη street art κριτική και την τέχνη εμπνευσμένη από τα μεγάλα εικονικά ονόματα, διατηρώντας παράλληλα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.