VOLTA - "Once Upon a Forest"

Το δάσος φαίνεται σαν μια ιστορία που έχει ήδη αρχίσει, χωρίς να αποκαλύπτει ούτε την αρχή ούτε τον προορισμό.

Πλούσιοι πράσινοι, μπλε και τιρκουάζ συσσωρεύονται σε πυκνή βλάστηση, διαπερασμένη από αιφνίδιες πινελιές ροζ, κίτρινου και κοραλλιού.

Μεταξύ των φυλλωμάτων, ένας μικρός ροζέλαιος ήλιος εμφανίζεται σαν μια μακρινή παρουσία, σχεδόν κρυμμένος από τον ίδιο τον πίνακα.

Οι πινελιές επικαλύπτονται μέχρι να μπερδέψουν φύλλα, νερό και βάθος, αφήνοντας στο βλέμμα την αποστολή να βρει μια δίοδο.

Η αρχαία ρομαντική ιδέα του δάσους ως τόπου του αγνώστου επιστρέφει εδώ απελευθερωμένη από τη φυσιολατρική περιγραφή. Το δάσος γίνεται μια πύλη: αρκεί να ακολουθήσεις το χρώμα του για να έχεις την εντύπωση ότι κάτι πρόκειται να συμβεί.

Ένας κοραλλιογενής δίσκος καίγεται πίσω από τα φύλλα και δεν μπορεί να περάσει: τα φύλλα τον κρατούν, τον θρυμματίζουν σε ροζ σπασμάδες που πέφτουν σε όλο τον καμβά.

Η πινελιά είναι ένας πυκνός χτύπος από μικρές, γρήγορες κινήσεις, χιλιάδες μικρές πράσινες, γαλάζιες, κίτρινες παύσεις τοποθετημένες η μία δίπλα στην άλλη μέχρι να κλείσουν κάθε δίοδο διαφυγής.

Το μπλε εδώ δεν είναι νερό ούτε ουρανός, είναι η ίδια η βαθειά απόσταση του δάσους, η απόσταση που αναπνέεται ανάμεσα σε ένα κλαδί και το επόμενο.

Όπου κάποτε το μάτι κοίταζε τον κήπο από την ακτή, τώρα βρίσκεται μέσα σε αυτόν, περιτριγυρισμένος, με το χορτάρι να υψώνεται σε ζεστές γροθιές προς τα κάτω του καμβά.

Είναι μια ζωγραφιά αγνής δόνησης, όπου το φως δεν φωτίζει: διεισδύει, στάζει, ανάβει με σπασμούς ανάμεσα στα φύλλα.

Υπογεγραμμένο και χρονολογημένο το 2026 στα δεξιά κάτω.

Διαστάσεις εικόνας: 90 x 70 cm
Διαστάσεις συνολικού καμβά: 100 x 80 cm
Το έργο πωλείται χωρίς κορνίζα, θα τυλιχτεί και θα αποσταλεί σε σωλήνα από χαρτόνι.
Το πιστοποιητικό αυθεντικότητας εκδίδεται μόνο κατόπιν αιτήματος, σε ψηφιακή μορφή.

Η αναζήτηση της Volta κινείται μέσα στον ρου της επιστροφής — όχι νοσταλγίας, αλλά δραστήριας.
Η μεγάλη παράδοση της ευρωπαϊκής ζωγραφικής είναι το σημείο εκκίνησης: η περίοδος που κάθε έργο υπαινίσσεται, κάθε φορά.
Αλλά η κίνηση με την οποία διασχίζεται αυτή η κληρονομιά είναι αδιαμφισβήτητα συγχρόνη.
Το χρώμα δεν εξηγεί, αναπνέει.
Η πινελιά δεν περιγράφει, δονείται.
Αυτό που μένει από το παρελθόν είναι η βαθιά δομή — μια συγκεκριμένη αντίληψη του σώματος, του χώρου, του φωτός — ενώ η επιφάνεια είναι όλη παρούσα, όλη ζωντανή.
Η Volta δεν παραθέτει, αποδίδει: οι συνθέσεις της φαίνονται να αναδύονται από μια κοινή πολιτισμική μνήμη, φέρνοντας το φως με διαφορετικά μάτια.