Matteo Ciffo - Frammenti - Tritone

- Σύγχρονη γλυπτική του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Frammenti-Tritone
- Έτος 2026. Έκδοση αρ. 1/8 - Υπογεγραμμένη και αυθεντοποιημένη από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Υλικό: Ψυχρή σύντηξη σκόνης μαρμάρου και πέτρας
- Σε εξαιρετική κατάσταση



Συλλογή FRAMMENTI

Η αντιπαράθεση με τη κλασική γλυπτική αποτελεί κεντρικό στοιχείο αυτής της συλλογής. Εκείνες οι μορφές, ιστορικά συνδεδεμένες με την ιδέα της τελειότητας, αιωνιότητας και συλλογικής μνήμης, υιοθετούνται ως αφετηρία και τίθενται υπό διαδικασία κατακερματισμού και επαναπροσδιορισμού.
Η μορφή δεν ερμηνεύεται πλέον ως σταθερή ενότητα, αλλά ως μεταβατική συνθήκη. Διακόπτεται, αποσπάται και επανασυντίθεται, αποκαλύπτοντας τη δική της ασταθή φύση. Ο όγκος ανοίγει, διαχωρίζεται σε μπλοκ και θραύσματα, δημιουργώντας μια νέα δομή όπου ο χρόνος δεν είναι πλέον κρυμμένος αλλά γίνεται ορατό στοιχείο.
Αυτή η ένταση εξαλείφει την ιδέα της τελειότητας ως απόλυτη κατάσταση. Αυτό που φαίνεται αιώνιο αποκαλύπτει τη δική του ευθραυστότητα. Η κλασική μορφή επιβιώνει, αλλά μεταμορφωμένη: όχι πλέον σύμβολο αθανασίας, αλλά παρουσία διαπερασμένη από τον χρόνο, εκτεθειμένη στη μεταβολή και επιστρέφεται σε μια νέα διάσταση.


MATTEO CIFFO

Γεννημένος στη Μιλλάνο/Μιλάνο το 1987, από το 2007 αναπτύσσω μια έρευνα επικεντρωμένη στην ύλη, στη μεταμόρφωσή της και στη μνήμη που διατηρεί. Η δουλειά μου προέρχεται από άμεση σχέση με ευγενείς και πολύπλοκους υλικούς πόρους όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρας, φυσικούς χρωστικούς, αλρωμένες γη, οξειδώσεις και μέταλλα. Δεν τους θεωρώ απλά εκφραστικά μέσα, αλλά ζωντανές παρουσίες, φορείς χρόνου, ιστορίας και πιθανότητας ανάστασης.

Μέσα από μια διαδικασία που θεωρώ περισσότερο ιρανική τελετουργική παρά γλυπτική: μια γρανάζωση της πέτρας καθοδηγούνται από το χέρι μου. Η πρακτική ξεκινά από την παρατήρηση και την επιθυμία να αποδώσω ζωή σε ό,τι έχει θραύσει, εγκαταλειφθεί ή λησμονηθεί. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται πρωτότυπη ύλη για τα έργα μου.
Μιλάμε για υλικά που φέρουν ήδη μια ιστορία μέσα τους. Τα αποσπώ και τα επανασυνθέτω, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη τους κατάσταση, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο προέρχεται από μια εύθραυστη ισορροπία μεταξύ απώλειας και ανάστασης, μεταξύ μνήμης και δυνατοτήτων, καθιστώντας ορατή τη στιγμή κατά την οποία η ύλη παύει να είναι ό,τι ήταν και μετατρέπεται σε κάτι άλλο.

Η πορεία παίρνει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που ξεπερνά τη συμβατική γλυπτική, πλησιάζοντας σε μια σχεδόν αλχημική διάσταση. Χρησιμοποιώ ύλες που έχουν ήδη eine ύπαρξη, τις αποσπώ και τις επανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία προέρχεται από μια ένταση μεταξύ καταστροφής και αναγέννησης, μεταξύ απώλειας και μνήμης, καθιστώντας ορατή μια συνεχής κατάσταση μεταβολής.

Η έρευνα έρχεται σε επαφή με υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και αδιαπέραστα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Αυτό που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια ασταθή φύση, ικανή να αντιδρά, να οξειδώνεται και να μεταμορφώνεται στον χρόνο. Αυτή η συνθήκη καθιστά τη μάζα ενεργό μέρος του έργου, εμπλέκοντας σε έναν συνεχή διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευθραυστότητα, και η αθανασία εμφανίζεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υπόκειται σε αυτήν, αλλά γίνεται συνσυγραφέας, διατηρώντας στην επιφάνεια τα αποτυπώματα του χεριού, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Αυτοδίδακτος, έχω χτίσει τη διαδρομή μου μέσω πειραματισμού, παρατήρησης και ακρόασης. Η προσέγγιση δεν στοχεύει στον έλεγχο, αλλά στην συνοδεία του υλικού στην μεταμόρφωσή του. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννώνται.
Αυτή η πρακτική εξερευνά τη ύλη ως ζωντανό αρχείο. Οι γλυπτικές εμφανίζονται ως παρουσίες αιωρούμενες μεταξύ ρημάνης και αναγέννησης, μεταξύ διατήρησης και μεταμόρφωσης, επιστρέφοντας στη μάζα μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.